Ιστορική καταστροφή: Τα τελευταία 9 χρόνια κάηκε το 40% των δασών της Αττικής!

Και με τα πλέον επίσημα στοιχεία η επταετία διακυβέρνησης Μητσοτάκη συνοδεύεται από τη μεγαλύτερη καταστροφή στα δάση της Αττικής. Αν συνυπολογιστεί και μια διετία της κυβέρνησης Τσίπρα, προκύπτει ότι από το 2017 ως το 2025 έχει γίνει στάχτη το 40% της επιφάνειας των δασών της Αττικής! Και αυτό χωρίς να συμπεριλαμβάνονται οι μεγάλες πυρκαγιές που καίνε ακόμα τη Δυτική Αττική!

Τα συνταρακτικά στοιχεία δημοσιεύτηκαν από την Υπηρεσία Ταχείας Χαρτογράφησης Copernicus και το Ευρωπαϊκό Παρατηρητήριο για Δασικές Πυρκαγιές (EFFIS). Στην Περιφέρεια Αττικής η επιφάνεια των δασικών εκτάσεων είναι περίπου 1.230.000 στρέμματα και τα τελευταία 9 χρόνια έχουν καεί περίπου 480.000 στρέμματα δάσους, δηλαδή περίπου το 40% της επιφάνειας των δασών.

Η συνολική (και όχι μόνο δασική) επιφάνεια της Περιφέρειας Αττικής (χωρίς την περιοχή της Τροιζηνίας, των νησιών και του Λεκανοπεδίου) είναι 2.500.000 στρέμματα και υπολογίζεται ότι από το 2017, 13 μεγάλες πυρκαγιές έχουν κάψει περισσότερα από 700.000 στρέμματα κάθε είδους επιφάνειας (δασική, χορτολιβαδική, αστική κλπ).

Τις τελευταίες μέρες πάνω από 111.000 στρέμματα έχουν καεί από τις μεγάλες δασικές πυρκαγιές που ξέσπασαν σε Βοιωτία και Δυτική Αττική. Αρθοιστικά έχουμε να κάνουμε με μια αδιανόητη καταστροφή που δεν έχει ιστορικό προηγούμενο.

Η απώλεια του 40% των δασικών εκτάσεων της Αττικής μέσα σε μόλις εννέα χρόνια συνιστά μια ολική κατάρρευση του φυσικού πνεύμονα της πρωτεύουσας. Η Αττική, μια περιοχή ήδη επιβαρυμένη από την έντονη αστικοποίηση, την πυκνή δόμηση και τις υψηλές θερμοκρασίες του αστικού ιστού, μετατρέπεται σε μια άγονη «έρημο». Όλο αυτό συνεπάγεται έναν «κύκλο» περεταίρω καταστροφών, με χειροτέρευση των πλημμυρών, διάβρωση εδαφών και αδυναμία φυσικής αναγέννησης των δέντρων.

Ο κρατικός μηχανισμός εξακολουθεί να επενδύει δυσανάλογα στην εκκένωση μέσω του 112, παρά στη θωράκιση των ίδιων των δασών. Το επιχείρημα «εκκενώσαμε με ασφάλεια» συχνά μεταφράζεται πολιτικά ως «παραδώσαμε το φυσικό περιβάλλον στις φλόγες», όπως βλέπουμε συνεχώς να συμβαίνει. Αντί η κυβέρνηση να προχωρήσει σε απολογία και αυτοκριτική για τον οικολογικό αφανισμό της Αττικής, εξακολουθεί να σπρώχνει όλες τις ευθύνες της κάτω από το «χαλί» της κλιματικής κρίσης. Ένα αφήγημα που πλέον δεν πείθει παρά ελάχιστους.

Με το 40% των δασών της Αττικής καμένο, η δημόσια συζήτηση δεν αφορά πλέον θεωρητικές λύσεις, αλλά την ίδια την ποιότητα ζωής και την επιβίωση των επόμενων γενεών. Η απαίτηση της κοινωνίας δεν είναι πλέον η διαχείριση της κάθε επόμενης κρίσης, αλλά η ριζική αναδιάρθρωση του κράτους με έμφαση στην προστασία του δημόσιου αγαθού των δασών.