Σαντορίνη: Η ταξική ανισότητα σε ένα βίντεο – Υπάλληλοι πάλευαν με χείμαρρο όσο οι πελάτες έτρωγαν αμέριμνοι

Η εργασιακή εκμετάλλευση και οι ακραίες ταξικές διαφορές στην Ελλάδα επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη, είναι φαινόμενα που συχνά αποκαλύπτονται στον χώρο του τουρισμού, και ιδιαίτερα στα πιο «χλιδάτα» ελληνικά νησιά.

Μόλις το καλοκαίρι που μας πέρασε, είχε γίνει viral το σκηνικό σε μαγαζί της Πάρου όπου σερβιτόρος έμπαινε μέσα στη θάλασσα για να σερβίρει τους πελάτες, οι οποίοι δεν έκαναν καν τον κόπο να περπατήσουν λίγα μέτρα ως την ακτή. Και τώρα στη Σαντορίνη, ένα νέο σκηνικό φέρνει στην επιφάνεια το ίδιο ζήτημα: τους δύο διαφορετικούς «κόσμους», των πλουσίων τουριστών και των μεροκαματιάρηδων Ελλήνων που αναγκάζονται να γίνονται «σκλάβοι» για να μη χάσουν τη δουλειά τους.

Στην πρόσφατη κακοκαιρία που έπληξε πολλά μέρη της χώρας, η Σαντορίνη δέχτηκε κι εκείνη έναν απίστευτο όγκο νερού. Λόγω της ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής των σπιτιών και της μεγάλης κατωφέρειας του εδάφους, το συγκεντρωμένο νερό άρχισε να γίνεται «καταρράκτης» στα στενά καλντερίμια και τις σκάλες. Έτσι, ένας τέτοιος χείμαρρος ξεκίνησε να κατευθύνεται ορμητικά προς τα τραπεζοκαθίσματα ενός εστιατορίου γεμάτου με τουρίστες που έτρωγαν.

Προκειμένου τα πόδια των πελατών να μην βραχούν ούτε στο… ελάχιστο, υπάλληλοι του εστιατορίου ξεκινούν μια αγωνιώδη προσπάθεια να απομακρύνουν με σκούπες τα νερά, εκτρέποντας την κατεύθυνσή τους. Την ίδια στιγμή που οι υπάλληλοι «παλεύουν» με το ποτάμι, οι πελάτες αμέριμνοι συνεχίζουν να τρώνε σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Μάλιστα, βλέποντας το περιστατικό ως… αξιοθέατο, κάποιοι ανοίγουν την κάμερα του κινητού τους και ξεκινούν να το καταγράφουν γελώντας.

Κάποιοι μπορεί να πουν ότι ήταν καθήκον των υπαλλήλων να προφυλάξουν το μαγαζί και την πελατεία του. Ωστόσο δεν μπορεί να μην παρατηρήσει κανείς ότι μιλάμε για μια κοινωνία δύο ταχυτήτων. Από τη μια πλευρά οι εύποροι πελάτες που απολαμβάνουν τις διακοπές τους… βρέξει – χιονίσει, και από την άλλη οι εργαζόμενοι που αναλαμβάνουν ως και χρέη… πολιτικής προστασίας για να βγάλουν ένα μεροκάματο.

Δηλαδή έχουμε εκείνους που απολαμβάνουν τις υπηρεσίες, κι εκείνους που υποφέρουν για να τις προσφέρουν, δύο παράλληλοι κόσμοι ακραίας ανισότητας, που δυστυχώς στις μέρες μας σε πολλούς φαντάζουν… φυσιολογικοί. Πίσω από την αστραφτερή βιτρίνα του ελληνικού τουρισμού, οι απλοί εργαζόμενοι είναι εκείνοι που κρατούν όρθια τη βιομηχανία, πολλές φορές αναγκαζόμενοι να αναλάβουν ακόμα και ακραία καθήκοντα. Τις περισσότερες φορές χωρίς καν να τους ανταμείψει ο εργοδότης...