Τουρκολιβυκό: Εκ των υστέρων διπλωματικές επαφές Ελλάδας - Λιβύης

Τρέχει και δεν… φτάνει η ελληνική διπλωματία, μετά από το τεράστιο φιάσκο της κυβέρνησης Μητσοτάκη με το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Ενώ τα τελευταία χρόνια η κυβέρνηση διαβεβαίωνε ότι το μνημόνιο δεν θα προχωρήσει, επικαλούμενο τις «πλάτες» της Chevron, για άλλη μια φορά βρίσκεται προ τετελεσμένων, να κυνηγά την ουρά των εξελίξεων.

Έτσι, μερικές εβδομάδες μετά την εχθρική πράξη της Λιβύης με την αιφνίδια επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της ανατολικής Λιβύης, ο Έλληνας πρέσβης στη Λιβύη, Ιωάννης Παπαμελετίου, συναντήθηκε με αξιωματούχους του λιβυκού υπουργείου Εξωτερικών και Διεθνούς Συνεργασίας, με αντικείμενο τις εξελίξεις γύρω από τα θαλάσσια σύνορα.

Στη συνάντηση έλαβαν μέρος ο Μοχάμεντ Αλ Χαράρι, επικεφαλής της Επιτροπής Χερσαίων και Θαλάσσιων Συνόρων, καθώς και ο Αμπουμπάκρ Αλ Ταουίλ, διευθυντής του Τμήματος Ευρωπαϊκών Υποθέσεων. Σύμφωνα με την επίσημη ενημέρωση, οι δύο πλευρές αντάλλαξαν απόψεις για το ζήτημα των θαλάσσιων συνόρων.

Δυστυχώς η Αθήνα εμφανίζεται για ακόμη μία φορά να κινείται εκ των υστέρων, επιχειρώντας να περιορίσει τις συνέπειες τετελεσμένων που άλλοι έχουν ήδη διαμορφώσει.  Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είχε στη διάθεσή της χρόνο και διπλωματικά μέσα για να ενισχύσει ουσιαστικά τη θέση της Ελλάδας στη Λιβύη. Παρ' όλα αυτά, η τουρκική πλευρά κατάφερε να διατηρήσει και να ενισχύσει την επιρροή της, αξιοποιώντας μεθοδικά τις πολιτικές και διπλωματικές εξελίξεις.

Το ακόμα πιο ακατανόητο είναι ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν εισηγείται ούτε τώρα κυρώσεις κατά της Λιβύης όπως θα όφειλε να πράξει άμεσα, αλλά αντ’ αυτού προσπαθεί να χτίσει μια διπλωματική σχέση από το μηδέν, χωρίς η χώρα μας να διαθέτει τέτοια άνεση χρόνου.

Ασφαλώς η Αθήνα έχει επανειλημμένα χαρακτηρίσει το τουρκολιβυκό μνημόνιο παράνομο και αυθαίρετο, θέτοντας το ζήτημα και ενώπιον του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Όμως, οι διπλωματικές διαμαρτυρίες και οι δηλώσεις καταδίκης δεν αρκούν από μόνες τους για να ανατρέψουν εξελίξεις. Η Ελλάδα δεν μπορεί να περιορίζεται στον ρόλο του παρατηρητή, εκδίδοντας ανακοινώσεις κάθε φορά που η Τουρκία προωθεί τις επιδιώξεις της.

Η προάσπιση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων απαιτεί προορατικότητα, έγκαιρη παρέμβαση, σταθερές συμμαχίες, συνεχή παρουσία και συγκεκριμένο σχέδιο. Όχι απλώς εκ των υστέρων συναντήσεις και διπλωματικές διακηρύξεις.