Δείτε πώς είναι σήμερα οι μεγάλοι σταρ του ελληνικού κινηματογράφου
Μια βραδιά γεμάτη μνήμες και συγκίνηση για τους μεγάλους σταρ του ελληνικού κινηματογράφου που σημάδεψαν ολόκληρες γενιές.
Υπάρχουν πρόσωπα που δεν χρειάζονται συστάσεις. Αρκεί ένα βλέμμα, μια φωνή, μια ατάκα, ένα παλιό κινηματογραφικό πλάνο για να σηκωθεί μπροστά μας μια ολόκληρη εποχή. Ο παλιός ελληνικός κινηματογράφος δεν είναι απλώς νοσταλγία. Είναι ένα κομμάτι της συλλογικής μας μνήμης, με ανθρώπους που μεγάλωσαν γενιές και εξακολουθούν να συγκινούν.
Μια τέτοια βραδιά μνήμης και τιμής πραγματοποιήθηκε στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και τη Finos Film. Μια βραδιά αφιερωμένη στους μεγάλους πρωταγωνιστές του ελληνικού κινηματογράφου που βρίσκονται ακόμη εν ζωή. Σε εκείνους που κάποτε φώτισαν τη μεγάλη οθόνη και σήμερα στέκονται μπροστά μας με την αξιοπρέπεια του χρόνου πάνω τους.
Παρουσιαστές της εκδήλωσης ήταν ο Στέλιος Μάινας και ο Άκης Σακελλαρίου, με τον πρώτο να μην κρύβει τη συγκίνησή του. Όπως είπε, αυτοί οι άνθρωποι ήταν εκείνοι που τον έκαναν ηθοποιό. Θυμήθηκε τον Πειραιά των παιδικών του χρόνων, τους κινηματογράφους της γειτονιάς και τις φωτογραφίες των ταινιών που κοιτούσε μικρός, χωρίς να φαντάζεται ότι κάποτε οι πρωταγωνιστές εκείνων των αφισών θα γίνονταν φίλοι του, οικογένειά του.
Ξεχωριστή ήταν η παρουσία της Αλεξάνδρας Λαδικού, σε μία από τις σπάνιες δημόσιες εμφανίσεις της. Με βαθιά συγκίνηση είπε πως σε μια προχωρημένη ηλικία, όταν νομίζεις ότι όλα έχουν τελειώσει, είναι πολύ σημαντικό να έρχεται κάποιος και να σου λέει: «Σας θυμόμαστε. Είστε εδώ». Μια φράση που συνοψίζει όλο το νόημα τέτοιων εκδηλώσεων.
Η αγαπημένη ηθοποιός μίλησε για τα πρώτα της βήματα, λέγοντας πως αισθάνεται ότι είχε «αγγέλους» που τη βοήθησαν. Παραδέχθηκε όμως και κάτι πολύ ανθρώπινο: δεν βλέπει τις ταινίες της, γιατί όπως είπε, όταν τις γύριζε ένιωθε δυστυχισμένη. Το θέατρο ήταν η μεγάλη της αγάπη, η βάση της, το αληθινό της σπίτι.
Στην εκδήλωση τιμήθηκαν ηθοποιοί που άφησαν τη δική τους σφραγίδα στον ελληνικό κινηματογράφο. Πρόσωπα που οι παλαιότεροι γνώρισαν στις αίθουσες και οι νεότεροι μέσα από τις αμέτρητες τηλεοπτικές επαναλήψεις. Και ίσως αυτό είναι το θαύμα αυτών των ταινιών: περνούν τα χρόνια, αλλά δεν παλιώνουν ποτέ πραγματικά.
Μεγάλη συγκίνηση προκάλεσε και ο Βασίλης Καΐλας, ο μικρός «Βασιλάκης» που μεγάλωσε, αλλά για το κοινό θα είναι πάντα το παιδί του ελληνικού κινηματογράφου. Από τα τέσσερά του χρόνια μπροστά στην κάμερα, με συμμετοχή σε 117 ταινίες, κουβαλά μια ολόκληρη εποχή στις πλάτες του.
Ο ίδιος εμφανίστηκε χαμηλών τόνων, όπως πάντα. Είπε πως δεν αγαπά τα πολλά λόγια και τη δημοσιότητα, ενώ παραδέχθηκε ότι δεν βλέπει συχνά τις ταινίες του. Του θυμίζουν, όπως είπε, εποχές πολύ όμορφες, και ο συσχετισμός με τη σημερινή δύσκολη πραγματικότητα τον κάνει να νιώθει άβολα.
Όταν ρωτήθηκε ποιος του λείπει περισσότερο, δεν απάντησε με κάποιο μεγάλο όνομα του σινεμά. Είπε απλά: «Τα εγγόνια μου». Και αυτή η απάντηση ήταν ίσως πιο συγκινητική από κάθε κινηματογραφική σκηνή. Γιατί πίσω από τον μύθο υπάρχει πάντα ο άνθρωπος.
Στη βραδιά τιμήθηκαν επίσης, έστω και απόντες, η Ζωζώ Σαπουντζάκη, η Ξένια Καλογεροπούλου και ο Νίκος Τσούκας, ενώ παρών ήταν και ο σπουδαίος κινηματογραφιστής της Finos Film, Νίκος Καβουκίδης, που στα 87 του συνεχίζει ακόμη να εργάζεται.
