Εγκατάλειψη μετά από τροχαίο: η απόλυτη προδοσία της ανθρώπινης φύσης

Στον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης βρίσκεται η αξία της συμπόνιας και της αγάπης για τον συνάνθρωπο. Η εγκατάλειψη σε ένα τροχαίο δεν είναι απλώς πράξη δειλίας ή φόβου. Είναι μια βαθιά ρήξη με τις πιο βασικές αρχές που κρατούν την κοινωνία ενωμένη, απαξίωση της ίδιας της ζωής και των αρχών που την ορίζουν.

Στην ορθόδοξη πίστη, κάθε άνθρωπος είναι πλασμένος “κατ’ εικόνα Θεού”. Αυτό σημαίνει πως κάθε ζωή, ανεξαρτήτως συνθηκών, έχει ανυπολόγιστη αξία. Όταν κάποιος εγκαταλείπει έναν άνθρωπο που αιμορραγεί στην άσφαλτο, δεν καταστρατηγεί μόνο τους νόμους του κράτους αλλά και τους νόμους του Θεού. Αυτή η αδιαφορία είναι πιο τραγική και από την ίδια την πράξη της πρόκλησης του ατυχήματος, γιατί αγνοεί τη βασική υποχρέωση του ανθρώπου: να φροντίζει και να προστατεύει.

Η Εκκλησία μάς διδάσκει ότι ο εγωισμός είναι η ρίζα κάθε κακού. Στην περίπτωση ενός τροχαίου με εγκατάλειψη, ο εγωισμός αυτός κορυφώνεται. Το άτομο που επιλέγει να φύγει αφήνει πίσω του την ευθύνη, την ενοχή, την ανθρωπιά του. Και αυτή η πράξη δεν είναι μόνο ανήθικη· είναι αντισυμβατική με τη φύση μας ως κοινωνικά όντα.

Η συγχώρεση είναι βασικό στοιχείο της ορθόδοξης χριστιανικής πίστης. Όμως, πώς μπορεί να βρει συγχώρεση κάποιος που αρνείται να σταθεί απέναντι στην αλήθεια; Που δεν αναγνωρίζει το σφάλμα του και απομακρύνεται από τον συνάνθρωπό του, όταν εκείνος τον χρειάζεται περισσότερο από ποτέ;

Ένα τροχαίο με εγκατάλειψη είναι η απόλυτη προδοσία του κοινωνικού συμβολαίου. Δεν είναι μόνο η ζωή που χάνεται ή απειλείται· είναι και η πίστη στην ανθρωπιά που κλονίζεται. Η Εκκλησία, οι ηθικές αξίες, ακόμα και ο απλός ανθρώπινος σεβασμός, μας καλούν να σταθούμε με θάρρος και ευθύνη μπροστά στις πράξεις μας.