Εμμανουήλ Κουτσάκης: Το παιδί–θαύμα της μουσικής με τα 21 βραβεία και την ψυχή γεμάτη μελωδίες

Σε μια εποχή που τα παιδιά βομβαρδίζονται από οθόνες, θορύβους, ψεύτικα πρότυπα και έναν κόσμο που βιάζεται να τους κλέψει την αθωότητα πριν προλάβει να ανθίσει, υπάρχουν ακόμα φωτεινές εξαιρέσεις που θυμίζουν ότι η παιδική ψυχή μπορεί να γίνει μικρό εργαστήρι ομορφιάς. Μια τέτοια περίπτωση είναι ο 10χρονος Εμμανουήλ Κουτσάκης.

Ένα παιδί μικρό στην ηλικία, αλλά ήδη μεγάλο στη μουσική του διαδρομή. Με 21 βραβεία και 2 Grand Prix, ο Εμμανουήλ δεν είναι απλώς ένα ταλαντούχο παιδί που παίζει πιάνο. Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που σε κάνουν να σταθείς για λίγο και να αναρωτηθείς πόσα θαύματα κρύβονται ακόμα μέσα στα σπίτια, στις οικογένειες, στα παιδικά δωμάτια, εκεί όπου η επιμονή, η αγάπη και η ευλογία μπορούν να γεννήσουν κάτι αληθινά σπουδαίο.

Στην εκπομπή της ΕΡΤ «Νωρίς – Νωρίς», ο μικρός μουσικός εμφανίστηκε μαζί με τον πατέρα του, Βαγγέλη, και μίλησε με εκείνη τη γλυκιά απλότητα που μόνο τα παιδιά διαθέτουν. Χωρίς κομπασμούς, χωρίς έπαρση, χωρίς το βάρος που πολλές φορές οι μεγάλοι φορτώνουν άθελά τους στα ταλέντα των παιδιών. Μόνο με χαμόγελο, ευγένεια και μια μουσική αγάπη που φαίνεται πως έχει ριζώσει βαθιά μέσα του.

Η καθημερινότητα ενός παιδιού που δεν ξέχασε να είναι παιδί

Ο Εμμανουήλ πηγαίνει σχολείο, επιστρέφει στο σπίτι, παίζει πιάνο, κάνει τα μαθήματά του, ξεκουράζεται και το απόγευμα ξαναπιάνει τη μελέτη. Τις καθημερινές αφιερώνει 2 με 3 ώρες στο πιάνο, ενώ τα Σαββατοκύριακα η μελέτη φτάνει τις 4 και 5 ώρες.

Κι όμως, μέσα σε αυτήν την πειθαρχία, δεν λείπει η παιδικότητα. Δεν πρόκειται για ένα παιδί εγκλωβισμένο σε μια βιτρίνα διακρίσεων. Ο ίδιος μίλησε για τις βόλτες με τον πατέρα του στην παραλία, για το τρέξιμο, για τα τηλεκατευθυνόμενα ελικόπτερα και τους σχηματισμούς που μαθαίνει να κάνει. Γιατί το πραγματικό ταλέντο δεν χρειάζεται να στραγγαλίσει την παιδική ηλικία για να ανθίσει. Θέλει ρίζες, όχι αλυσίδες.

Ο Εμμανουήλ ξεκίνησε πιάνο στα 5 του χρόνια. Και όταν ρωτήθηκε τι είναι αυτό που τον κέρδισε στη μουσική, έδωσε μια απάντηση που δύσκολα θα περίμενε κανείς από ένα παιδί 10 ετών: ότι μέσα από τη μουσική μπορείς να μεταδώσεις αυτό που έχεις μέσα σου.

Να λοιπόν τι είναι η τέχνη όταν δεν γίνεται ματαιόδοξη φιγούρα. Είναι εξομολόγηση. Είναι γλώσσα ψυχής. Είναι ένας τρόπος να μιλάς χωρίς να φωνάζεις και να αγγίζεις χωρίς να αγγίζεις.

Το πρώτο τραγούδι στα 7 του και η σκηνή του Carnegie Hall

Ο μικρός Εμμανουήλ δεν περιορίζεται μόνο στην εκτέλεση. Έχει ήδη αρχίσει να ασχολείται με τη σύνθεση, τη συγγραφή στίχων και τις διασκευές. Το πρώτο του τραγούδι το έγραψε περίπου στα 7 του χρόνια και είχε τίτλο «Ο κόσμος των παιδιών».

Τι όμορφος τίτλος. Και πόσο ειρωνικό για εμάς τους μεγάλους, που φτιάξαμε έναν κόσμο τόσο κουρασμένο, τόσο βαρύ, τόσο άδικο, ώστε πολλές φορές χρειάζεται ένα παιδί για να μας θυμίσει ότι υπάρχει ακόμα ένας άλλος κόσμος. Πιο καθαρός. Πιο άμεσος. Πιο μουσικός.

Η πορεία του Εμμανουήλ έφτασε μέχρι τη Νέα Υόρκη και το Carnegie Hall, μετά από πρώτο βραβείο που κατέκτησε σε παγκόσμιο διαγωνισμό. Εκεί προσκλήθηκε να δώσει ρεσιτάλ, με την οικογένειά του στο πλευρό του. Και ποιος γονιός δεν θα λύγιζε από συγκίνηση βλέποντας το παιδί του να ανεβαίνει σε μια τέτοια σκηνή; Όχι μόνο για το βραβείο. Όχι μόνο για τη διάκριση. Αλλά γιατί εκείνη τη στιγμή βλέπεις να δικαιώνονται αμέτρητες ώρες κόπου, αγωνίας, υπομονής και αγάπης.

Ο πατέρας που δεν θέλει να φτιάξει «πρωταθλητή», αλλά ευτυχισμένο άνθρωπο

Το πιο παρήγορο, όμως, σε όλη αυτή την ιστορία δεν είναι μόνο το ταλέντο του παιδιού. Είναι και η στάση της οικογένειας. Ο πατέρας του, Βαγγέλης Κουτσάκης, είπε κάτι που θα έπρεπε να το ακούσουν πολλοί γονείς: το όνειρο και το όραμά τους είναι να κάνει ο Εμμανουήλ αυτό που τον κάνει ευτυχισμένο.

Αν επιλέξει τη μουσική, θα είναι δίπλα του. Αν επιλέξει κάτι άλλο, πάλι δίπλα του. Αυτό είναι γονεϊκή αγάπη. Όχι να μετατρέπεις το παιδί σου σε προέκταση των δικών σου απωθημένων. Όχι να το σπρώχνεις σε βάθρα για να θαυμάζεσαι εσύ από κάτω. Αλλά να προστατεύεις την αθωότητά του, την παιδικότητά του, την ισορροπία του.

Γιατί ένα παιδί – θαύμα παραμένει πρώτα παιδί και μετά θαύμα. Και αν χαθεί το πρώτο, τότε το δεύτερο γίνεται βάρος.

Ο Εμμανουήλ Κουτσάκης δείχνει ότι η Ελλάδα έχει ακόμα παιδιά που μπορούν να συγκινούν, να δημιουργούν, να ονειρεύονται και να κάνουν την τέχνη προσευχή της ψυχής τους. Και σε έναν κόσμο που συχνά παράγει θόρυβο, ένα παιδί που γεννά μελωδία είναι από μόνο του μια μικρή νίκη της ομορφιάς απέναντι στην ασχήμια.