Ήθελαν να φτιάξουν παράδεισο για σεΐχηδες στην Τουρκία αλλά έχτισαν το πιο τρομακτικό χωριό φάντασμα

Στη μέση ενός καταπράσινου τοπίου κοντά στο Μουδούρνου της Τουρκίας, ανάμεσα σε θερμές πηγές και πλαγιές με πεύκα, βρίσκονται 732 κάστρα. Όχι μεσαιωνικά, αλλά ολοκαίνουργια. Όλα σχεδόν ίδια. Τρία πατώματα, πυργίσκοι, μπαλκόνια, καμπυλωτά παράθυρα. Από μακριά μοιάζει με θεματικό πάρκο που εγκαταλείφθηκε μετά την Αποκάλυψη. Κι όμως, ήταν χτισμένα για να τα κατοικήσουν πελάτες με ρολόγια αξίας όσο ένα διαμέρισμα.

Το 2014, οι αδερφοί Γερδελέν, κατασκευαστές από την Κωνσταντινούπολη, ξεκίνησαν ένα σχέδιο που ήθελαν να κάνει την Τουρκία προορισμό πολυτελείας για τους πλούσιους των Αραβικών Εμιράτων. Ονόμασαν το έργο Burj Al Babas, τιμώντας τις κοντινές θερμές πηγές «Μπαμπάς» και δανείστηκαν στοιχεία από τη Γαλατά και τον Πύργο της Κόρης για να φτιάξουν μια νέα Βερσαλλία στην Ανατολία. Το κόστος για κάθε κατοικία κυμαινόταν από 370.000 έως 530.000 δολάρια.

Προβλεπόταν ένα τεράστιο εμπορικό κέντρο, χαμάμ, κινηματογράφοι, σπα και τζαμί. Οι μισές βίλες πουλήθηκαν από την αρχή, κυρίως σε Κουβετιανούς πελάτες. Η φαντασίωση των 1.001 νυχτών φαινόταν να παίρνει μορφή.

Αλλά πολύ γρήγορα, το όνειρο ράγισε. Καταγγελίες για παραβάσεις περιβαλλοντικών κανόνων, απλήρωτοι εργάτες, ένας άνθρωπος που απείλησε να αυτοκτονήσει από τις σκαλωσιές, εργολάβοι που αποσύρθηκαν κατηγορώντας τους υπευθύνους για απάτη. Όλα αυτά πριν καν τελειώσει το πρώτο τρίτο του έργου.

Η οικονομική κρίση, η αποσταθεροποίηση στην Τουρκία και η πτώση της τιμής του πετρελαίου έφεραν το τελειωτικό χτύπημα. Το 2018, η εταιρεία Sarot Group πτώχευσε, με χρέος 5 εκατομμυρίων δολαρίων. Τα κάστρα έμειναν να κοιτούν το βουνό, με τις στέγες τους μισοτελειωμένες, τα υπόγεια τους πλημμυρισμένα από βροχή και χιόνι, και τα εσωτερικά τους γεμάτα σκόνη και σκουριά.

Το 2024, η επίσκεψη του Εμίρη του Κουβέιτ στην Τουρκία αναθέρμανε τις φήμες για ανάσταση του έργου. Λίγους μήνες αργότερα, το κράτος ανέλαβε τον έλεγχο των 14 εταιρειών των Γερδελέν μέσω ειδικού ταμείου. Κανείς όμως δεν ξέρει αν το Burj Al Babas θα ζωντανέψει ή αν θα παραμείνει το πιο απόκοσμο χωριό-φάντασμα της Τουρκίας.

Περπατώντας ανάμεσα στους πύργους, δεν ακούς φωνές. Μόνο αέρα και πουλιά. Σαν να μπήκες σε μακέτα που κάποιος εγκατέλειψε. Κι όμως, ήταν κάποτε το όνειρο 732 οικογενειών. Τώρα είναι μια σιωπηλή υπενθύμιση πως ακόμη και τα πιο παραμυθένια παλάτια μπορεί να γίνουν μνημεία απληστίας και φθοράς.