Κανείς δε ξέρει πως πήρε το όνομά της η Μάνη. Όλα τα σενάρια που παίζουν και ποιο είναι το επικρατέστερο;
Η Μάνη πήρε το όνομά της από τη μεσαιωνική Μαΐνη ή μήπως από τις ψυχές των νεκρών που, σύμφωνα με τον μύθο, κατέβαιναν στον Άδη από το Ταίναρο;
Η Μάνη, αυτή η τραχιά και ιστορική γη που εκτείνεται ανάμεσα στη Μεσσηνία και τη Λακωνία, κουβαλάει ένα όνομα τόσο μυστηριώδες όσο και οι κάτοικοί της. Η προέλευση του ονόματος δεν έχει μία ξεκάθαρη ετυμολογία, καθώς διάφορες θεωρίες συγκρούονται μεταξύ τους, με κάποιες να έχουν ιστορική βάση και άλλες να αγγίζουν τον μύθο.
Η πιο κοινώς αποδεκτή θεωρία αναφέρει πως το όνομα προέρχεται από τη μεσαιωνική ονομασία της περιοχής, Μαΐνη ή Μαϊνή. Το όνομα αυτό εμφανίζεται σε βυζαντινά έγγραφα, αλλά η προέλευσή του είναι άγνωστη. Μερικοί υποστηρίζουν ότι προέρχεται από τη γαλλική λέξη Maine, που συνδέεται με τους Φράγκους κατακτητές. Άλλοι εικάζουν ότι προέρχεται από την αρχαιοελληνική λέξη “μανός”, που σημαίνει “γυμνός από βλάστηση”, μια εύλογη εξήγηση αν παρατηρήσει κανείς το άγονο και άγριο τοπίο της Μάνης.
Μία άλλη ενδιαφέρουσα θεωρία προέρχεται από τη ρωμαϊκή και την ελληνική μυθολογία. Σύμφωνα με αυτή, το όνομα μπορεί να προέρχεται από τη λατινική λέξη Manes, που αναφέρεται στις ψυχές των νεκρών. Οι αρχαίοι πίστευαν ότι η Πύλη του Άδη βρισκόταν στο Ακρωτήριο Ταίναρο, το νοτιότερο σημείο της Μάνης, όπου βρισκόταν ιερό του Ποσειδώνα. Ίσως λοιπόν το όνομα να σχετίζεται με την αντίληψη ότι η περιοχή ήταν πέρασμα για τον Κάτω Κόσμο.
Κάποιοι ιστορικοί, όπως ο Δωρόθεος Μονεμβασίας, συνέδεσαν το όνομα με τον πολεμοχαρή και ατίθασο χαρακτήρα των Μανιατών, λέγοντας ότι προέρχεται από τη “μανία” και την “κακία” τους στη μάχη. Οι Μανιάτες ήταν γνωστοί για την ανεξαρτησία τους, την αντίστασή τους στην οθωμανική κυριαρχία και τη σκληρότητα στις συγκρούσεις, κάτι που έκανε το όνομα “Μάνη” να θεωρείται ως συνώνυμο της αδάμαστης φύσης τους.
Όποια κι αν είναι η πραγματική ετυμολογία, η Μάνη παραμένει μία από τις πιο ξεχωριστές περιοχές της Ελλάδας, γεμάτη πύργους, πέτρινα χωριά και ιστορίες που χάνονται στα βάθη του χρόνου.