Ο Έλληνας αεροπόρος που πήγε στη μάχη πριν τελειώσει την εκπαίδευσή του και έγινε η πρώτη απώλεια της Ναυτικής Αεροπορίας

Ο Δημήτριος Αργυρόπουλος μπήκε στον πόλεμο πριν καν προλάβει να τελειώσει την εκπαίδευσή του. Βρέθηκε να πετά σε κανονικές πολεμικές αποστολές πάνω από τη Μακεδονία και το βόρειο Αιγαίο, κάτι που από μόνο του δείχνει πολλά για την εποχή, για τις ελλείψεις και για το πώς στήθηκε τότε η πρώτη ελληνική πολεμική αεροπορία.

Γεννήθηκε το 1894 και κατατάχθηκε στη Ναυτική Αεροπορία τον Σεπτέμβριο του 1915, στην 3η σειρά της σχολής του Ναυτικού Αεροπορικού Σώματος στο Παλαιό Φάληρο. Στα τέλη του 1916 πήγε στη σχολή του Μούδρου στη Λήμνο για να συνεχίσει την εκπαίδευσή του ως χειριστής. Δεν έμεινε όμως πολύ εκεί. Μόλις πήρε τον βαθμό του έφεδρου Σημαιοφόρου αεροπόρου, μπήκε αμέσως στις επιχειρήσεις.

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία στην ιστορία του είναι αυτό. Ο Αριστείδης Μωραϊτίνης, που είχε αναλάβει ουσιαστικά τη δράση της ελληνικής Ναυτικής Αεροπορίας στο μέτωπο, του ανέθεσε αποστολή για την καταστροφή της γέφυρας του Γενήκιοϊ χωρίς ο Αργυρόπουλος να έχει τελειώσει ακόμη την πτητική του εκπαίδευση. Η αποστολή ήταν τόσο επικίνδυνη, ώστε ο εκπαιδευτής του, Ν. Μελετόπουλος, πέταξε μαζί του, παρότι το αεροσκάφος δεν είχε διπλά χειριστήρια. Έτσι γίνονταν τότε τα πράγματα. Οι νέοι αεροπόροι μάθαιναν μέσα στις ίδιες τις αποστολές, επειδή δεν υπήρχε αρκετό ιπτάμενο προσωπικό.

Συνεχείς αποστολές και κίνδυνος πάνω από το Αιγαίο

Από το αεροδρόμιο στο Καζαβήτι της Θάσου, η Ναυτική Αεροπορία πετούσε συνεχώς για αναγνωρίσεις και επιθέσεις στην Ξάνθη, την Καβάλα, τη Χρυσούπολη, τον Αμυγδαλεώνα, το Πόρτο Λάγος, την Ελευθερούπολη και τη Δράμα. Δεν ήταν πτήσεις ρουτίνας. Ήταν αποστολές πάνω από εχθρικές θέσεις, με βομβαρδισμούς, χαμηλές διελεύσεις και μόνιμο κίνδυνο από γερμανικά αεροπλάνα και αντιαεροπορικά πυρά.

Η αποστολή του Ιουνίου 1917 και η αερομαχία

Τον Ιούνιο του 1917 ήρθε η αποστολή που έμελλε να συνδεθεί με τη βαρύτερη μέχρι τότε απώλεια της ελληνικής Ναυτικής Αεροπορίας. Στις 5 Ιουνίου πετούσε ως χειριστής σε Farman F.27 με αριθμό Ν3010 και παρατηρητή τον Σημαιοφόρο Παντελή Ψύχα. Είχαν αναλάβει βομβαρδισμό με εμπρηστικές βόμβες σε σιτοπαραγωγικές περιοχές της Ξάνθης και της Δράμας που βρίσκονταν υπό κατοχή, ώστε να πληγεί ο ανεφοδιασμός του εχθρού.

Ο Ψύχας έριξε με επιτυχία τέσσερις εμπρηστικές βόμβες από ύψος 3.000 ποδιών. Δεν πρόλαβαν όμως να απομακρυνθούν. Από την κατεύθυνση της Καβάλας εμφανίστηκε γερμανικό καταδιωκτικό Albatros D.III με χειριστή τον Rudolf von Eschwege, έναν από τους πιο γνωστούς Γερμανούς άσους του μετώπου στο Αιγαίο. Η αναμέτρηση ήταν άνιση από την αρχή.

Με το πρώτο πυρ, ο Ψύχας τραυματίστηκε στην κνήμη και στο αυτί, ενώ αχρηστεύτηκε και το μοναδικό πολυβόλο του ελληνικού Farman. Στη δεύτερη επίθεση χτυπήθηκε στην πλάτη ο Αργυρόπουλος και ο Ψύχας δέχτηκε ακόμη δύο ελαφρά τραύματα. Το αεροπλάνο δεν μπορούσε πια να κρατηθεί και έπεσε στη θάλασσα βόρεια της Θάσου.

Η δραματική διάσωση και η πρώτη απώλεια της Ναυτικής Αεροπορίας

Από εκεί και πέρα η ιστορία μοιάζει σχεδόν απίστευτη. Ο τραυματισμένος Ψύχας βγήκε ζωντανός από τα συντρίμμια, έσυρε τον Αργυρόπουλο και τον ανέβασε πάνω σε ένα κομμάτι φτερού που επέπλεε. Όταν κατάλαβε ότι ήταν ήδη νεκρός, πήρε την απόφαση να κολυμπήσει μόνος προς τη Θάσο. Έμεινε στη θάλασσα για 4 ώρες και 30 λεπτά και διένυσε περίπου 2,5 μίλια, μέχρι που σώθηκε κοντά στις ακτές από ελληνικό ιστιοφόρο.

Σαν να μην έφτανε αυτό, ένα βρετανικό Sopwith Schneider προσπάθησε να προσθαλασσωθεί κοντά τους για να τους σώσει. Η θάλασσα όμως ήταν άγρια. Το αεροπλάνο χτύπησε, αναποδογύρισε και βυθίστηκε. Ο Βρετανός πιλότος Brandon κατάφερε να βγει και σώθηκε λίγο αργότερα από περιπολούσα βενζινάκατο, η οποία περισυνέλεξε και το σώμα του Αργυρόπουλου. Του έκαναν τεχνητή αναπνοή, αλλά ήταν ήδη αργά.

Έτσι καταγράφηκε η πρώτη απώλεια της ελληνικής Ναυτικής Αεροπορίας από πολεμική ενέργεια. Όχι σε αεροδρόμιο, ούτε σε άσκηση, αλλά μέσα σε αερομαχία, πάνω από τη θάλασσα, σε μια αποστολή που δείχνει πόσο γρήγορα και πόσο βίαια μεγάλωσε η ελληνική πολεμική αεροπορία στα χρόνια του Α Παγκοσμίου Πολέμου.

Το σώμα του μεταφέρθηκε στη Θάσο και η κηδεία του έγινε την επόμενη μέρα, παρουσία του ελληνικού πληθυσμού του νησιού και Ελλήνων και Άγγλων αεροπόρων. Σε επίσημη έκθεσή του λίγες μέρες μετά, ο διοικητής του συμμαχικού Στόλου Ανατολικής Μεσογείου, F. R. Scarlett, έγραψε ότι ο Αργυρόπουλος ήταν ικανός και γενναίος αεροπόρος, αγαπητός στους Έλληνες και στους Άγγλους συναδέλφους του. Δεν ήταν μια τυπική αναφορά. Ήταν αναγνώριση για έναν νεαρό Έλληνα που μέσα σε πολύ λίγο χρόνο είχε κερδίσει τον σεβασμό όλων.