Το τραγικό τέλος των Ποντίων ποδοσφαιριστών επειδή φορούσαν γαλανόλευκη στολή

Μπορεί μια ποδοσφαιρική φανέλα να γίνει αιτία θανάτου; Στην Τουρκία των αρχών του 20ού αιώνα, η απάντηση ήταν ναι. Για μια ομάδα νεαρών Ποντίων, τα χρώματα που φορούσαν στο γήπεδο μεταφράστηκαν ως πρόκληση. Η φανέλα τους, στα χρώματα της ελληνικής σημαίας, θεωρήθηκε σύμβολο εχθρικό. Δεν έσωσε κανέναν το γεγονός πως δεν ήταν στρατιώτες, αλλά ποδοσφαιριστές.

Στα χρόνια του εθνικιστικού παροξυσμού, λίγο πριν την ανταλλαγή πληθυσμών και μέσα στη φωτιά της γενοκτονίας, τα πάντα μπορούσαν να εκληφθούν ως προδοσία. Οι Πόντιοι της Τραπεζούντας και της Σινώπης ζούσαν καθημερινά με τον φόβο, κι όμως κάποιοι νέοι τόλμησαν να ιδρύσουν μια ποδοσφαιρική ομάδα, να αγωνιστούν, να φορέσουν με περηφάνια τα χρώματα της πατρίδας τους.

Η μπλε και άσπρη φανέλα τους, που έμοιαζε με την ελληνική σημαία, έγινε το άλλοθι. Οι τουρκικές αρχές τους συνέλαβαν. Κατηγορήθηκαν ότι ανήκουν σε εχθρική οργάνωση, ότι προωθούν τον ελληνισμό, ότι συνωμοτούν. Δεν υπήρχαν αποδείξεις. Μόνο φήμες και ένα πανί στα χρώματα της γαλανόλευκης. Κι αυτό ήταν αρκετό.

Η δίκη ήταν μια παρωδία. Οι ποδοσφαιριστές δεν είχαν δυνατότητα υπεράσπισης. Οι καταθέσεις ήταν προσχηματικές. Όσοι δεν πρόλαβαν να διαφύγουν, εκτελέστηκαν. Κρεμάστηκαν δημόσια. Όχι για πράξεις, αλλά για χρώματα. Το μαζικό λιντσάρισμα συνοδεύτηκε από ζητωκραυγές. Κάποιοι τους φώναζαν προδότες. Άλλοι γύρισαν το βλέμμα. Οι λίγοι που τους έκλαψαν το έκαναν σιωπηλά.

Κανένα γήπεδο δεν φέρει το όνομά τους. Καμία πλατεία δεν θυμίζει τα πρόσωπά τους. Μα οι απόγονοι τους, όσοι γλίτωσαν και ήρθαν στην Ελλάδα, κράτησαν τη μνήμη. Έλεγαν στα παιδιά τους για την ομάδα που δεν πρόλαβε να τελειώσει το πρωτάθλημα. Για τους νέους που τους σκότωσαν γιατί φορούσαν το λάθος χρώμα. Και τους έκαναν ήρωες.