Χατζηγιοβάνης: Το επόμενο άρρωστο παιδί δεν φταίει για την «Παιδική Χαρά»

Το επόμενο άρρωστο παιδί δεν φταίει σε τίποτα. Δεν φταίει για τα χρήματα που, σύμφωνα με τις Αρχές, φέρονται να μην έφτασαν ποτέ σε οικογένειες. Δεν φταίει για όσους ενδεχομένως εκμεταλλεύτηκαν την αγωνία ανθρώπων που προσπαθούσαν να κρατήσουν τα παιδιά τους στη ζωή. Κι όμως, αυτό το παιδί κινδυνεύει να πληρώσει το πιο βαρύ τίμημα της υπόθεσης «Παιδική Χαρά»: την εμπιστοσύνη που χάνουμε.

Ο Τάσος Χατζηγιοβάνης πρόσφερε 12.500 ευρώ για τον μικρό Δημήτρη-Όθωνα. Ήθελε να του δώσει μια ευκαιρία να ζήσει. Το παιδί τελικά έφυγε από τη ζωή. Και ο ποδοσφαιριστής του ΟΦΗ βρέθηκε να παραδέχεται, στη νέα του συνέντευξη στον ΣΚΑΪ, ότι δεν γνωρίζει αν ολόκληρη η δωρεά του έφτασε εκεί όπου προοριζόταν.

«Δεν ξέρω αν πήγε εκεί όλο το ποσό», είπε. Είχε επικοινωνήσει με τη μητέρα του Δημήτρη. Πιστεύει ότι κάποια χρήματα έφτασαν στην οικογένεια. Πόσα ακριβώς, όμως, δεν γνωρίζει.

Σκεφτείτε πόσο σκληρό είναι αυτό. Ένας άνθρωπος θέλησε να βοηθήσει ένα παιδί να ζήσει. Το παιδί χάθηκε. Και πάνω στον πόνο για την απώλειά του προστέθηκε η αμφιβολία για την ίδια τη βοήθεια.

Το πιο εξοργιστικό δεν είναι μόνο τα χρήματα

Η Ελληνική Αστυνομία ερευνά μια υπόθεση στην οποία, για 34 οικογένειες, καταγράφηκαν δωρεές περίπου 3,94 εκατομμυρίων ευρώ, ενώ στις οικογένειες φέρονται να αποδόθηκαν μόλις 1,11 εκατομμύρια. Η διαφορά ερευνάται ως παράνομο όφελος. Για τη δωρεά του Χατζηγιοβάνη δεν έχει αποσαφηνιστεί δημοσίως το ακριβές ποσό που έφτασε στην οικογένεια.

Αλλά υπάρχει κάτι που δεν χωράει σε καμία οικονομική έκθεση.

Τι θα συμβεί την επόμενη φορά που μια μητέρα θα ζητήσει βοήθεια για το άρρωστο παιδί της;

Θα χρειάζεται να εξηγήσει την ασθένεια, την ανάγκη για θεραπεία, τον χρόνο που δεν έχει. Και θα κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπη με μια ακόμη ερώτηση: αν λέει την αλήθεια.

Αυτό είναι απάνθρωπο. Να κουβαλά ένας γονιός τον φόβο για τη ζωή του παιδιού του και να πρέπει ταυτόχρονα να παλέψει με την καχυποψία των άλλων. Να παρακαλά για βοήθεια και να αισθάνεται ότι οφείλει πρώτα να αποδείξει πως δεν προσπαθεί να εξαπατήσει κανέναν.

Και είναι εξοργιστικό να φτάνουμε να συζητάμε για χρήματα που συγκεντρώθηκαν στο όνομα άρρωστων παιδιών σαν να πρόκειται για μια συνηθισμένη οικονομική διαφορά. Πίσω από κάθε έρανο υπάρχει μια οικογένεια που φοβάται. Ένα παιδί που χρειάζεται φροντίδα. Άνθρωποι που δεν έχουν την πολυτέλεια να περιμένουν.

Όποιος διαχειρίζεται χρήματα που συγκεντρώνονται για τέτοιες ανάγκες οφείλει να μπορεί να λογοδοτήσει για το τελευταίο ευρώ. Η ευθύνη δεν μπορεί να μεταφέρεται στον άνθρωπο που πρόσφερε από την τσέπη του ούτε στους γονείς που αναζητούσαν απεγνωσμένα βοήθεια.

Αυτό δεν πρέπει να το επιτρέψουμε

Ο Χατζηγιοβάνης, ακόμη και μέσα στη δική του στενοχώρια, ζήτησε κάτι σπουδαίο. Να συνεχίσει ο κόσμος να βοηθά. Να ελέγχει πού δίνει τα χρήματά του, να μιλά με τις οικογένειες, αλλά να μη σταματήσει να προσφέρει.

Και εδώ βρίσκεται η πραγματική δύναμη της ιστορίας του. Ένας άνθρωπος που έχει κάθε λόγο να είναι απογοητευμένος δεν θέλει να πληρώσει την απογοήτευσή του το επόμενο παιδί.

Γιατί αν η οργή για όσα ερευνώνται στην «Παιδική Χαρά» μετατραπεί σε άρνηση να βοηθήσουμε, τότε η ζημιά θα συνεχιστεί πολύ πέρα από τις δωρεές που βρίσκονται στο μικροσκόπιο των Αρχών.

Ο μικρός Δημήτρης-Όθωνας δεν είναι πια εδώ. Οι άνθρωποι που προσπάθησαν να τον βοηθήσουν δεν μπορούν να αλλάξουν αυτό το τέλος.

Μπορούμε, όμως, να αποφασίσουμε ότι η επόμενη μητέρα που θα ζητήσει βοήθεια δεν θα βρει μπροστά της μια κοινωνία με κλειστή την πόρτα.

Το χρωστάμε στον μικρό Δημήτρη. Και σε κάθε παιδί που εξακολουθεί να περιμένει μια ευκαιρία.