Άρης: Ίδιο πρόβλημα σε όλα τα μεγάλα ματς!
Ο Άρης έχει μείνει με άδεια χέρια στα μεγάλα παιχνίδια, ακόμη κι όταν η εικόνα του δείχνει πως δικαιούται περισσότερα.
Αδικεί τον εαυτό του. Αυτό κάνει ο Άρης. Σε δύο ντέρμπι στη Θεσσαλονίκη και άλλα δύο στην Αθήνα δεν έχει καταφέρει να πάρει όσα θα μπορούσε. Και το χειρότερο είναι πως, στις περισσότερες περιπτώσεις, ο βασικός υπεύθυνος είναι ο ίδιος του ο εαυτός.
Με εξαίρεση την αναμέτρηση με την ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια, όπου έχασε καθαρά και με κάτω τα χέρια, σε όλα τα υπόλοιπα μεγάλα παιχνίδια ο Άρης άξιζε κάτι περισσότερο.
Στην Τούμπα, απέναντι στον ΠΑΟΚ, ήταν φλύαρος και σπάταλος στην τελική προσπάθεια. Κι αυτό παρά το γεγονός πως στο δεύτερο ημίχρονο περιόρισε τον «Δικέφαλο του Βορρά» σε παθητικό ρόλο. Είχε την εικόνα, είχε τις προϋποθέσεις, αλλά δεν είχε την ουσία.
Εντός έδρας, απέναντι στον Ηρακλή, την... πάτησε από υπερβολική σιγουριά. Ένα παιχνίδι που έμοιαζε «δικό» του και όφειλε να το κλειδώσει, το άφησε να καταλήξει στο 1-1.
Άρης: Η κακή συνήθεια που πρέπει να σταματήσει
Και φτάνουμε στην αναμέτρηση με τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ, για το Κύπελλο Ελλάδας.
Ο Άρης έχει ισοφαρίσει, ελέγχει το παιχνίδι και τον ρυθμό του και μοιάζει να βρίσκεται πιο κοντά στο δεύτερο γκολ από τον αντίπαλό του.
Κι όμως, στο τέλος πάλι κάτι συμβαίνει. Ο Ραστόντερ σκοράρει στο 89' και η ομάδα του Μιχάλη Γρηγορίου φεύγει με αισθητά λιγότερα σε σχέση με την προσπάθεια που κατέβαλε.
Και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα του Άρη. Δεν είναι ότι δεν μπορεί να κοιτάξει στα μάτια τους μεγάλους αντιπάλους του. Το κάνει. Δεν είναι ότι δεν δημιουργεί τις προϋποθέσεις για να πάρει αποτελέσματα. Τις δημιουργεί.
Αλλά κάπου στην πορεία χάνει αυτό που έχει χτίσει μέσα στο γήπεδο.
Για την ώρα, το συγκεκριμένο σκηνικό αρχίζει να μοιάζει με μοτίβο. Με μια κακή συνήθεια που επαναλαμβάνεται στα μεγάλα παιχνίδια.
Και είναι μια κακή συνήθεια που πρέπει να σταματήσει άμεσα. Διότι στο τέλος της ημέρας, κανείς δεν θυμάται τι άξιζες να πάρεις. Θυμάται τι πραγματικά πήρες.
