Άρης: Ο Γρηγορίου έκανε ό,τι μπορούσε, αλλά τώρα «τρέχει»

Ο Μιχάλης Γρηγορίου ήξερε ότι απέναντι στον Ηρακλή χρειαζόταν πάνω απ' όλα τη νίκη. Όπως γράφαμε πριν από το παιχνίδι, ένα τρίποντο θα έδινε οξυγόνο στον ίδιο και κυρίως στον Άρη, επιτρέποντας στην ομάδα να πάει στη διακοπή με πολύ μεγαλύτερη ηρεμία.

Δεν ήρθε. Δύσκολα, όμως, μπορεί να πει κανείς ότι ο προπονητής του Άρη δεν προσπάθησε να αλλάξει πράγματα.

Ο Γρηγορίου ανακάτεψε την τράπουλα, επιχείρησε να κάνει την ομάδα του περισσότερο ορθολογική και έψαξε διαφορετικές λύσεις στην επίθεση. Ξεκίνησε μαζί Μορόν και Καντεβέρε, ενώ στην πορεία χρησιμοποίησε Μανού Γκαρσία, Κουαμέ και Μιρ. Έφτασε μάλιστα μέχρι την επανενεργοποίηση του Μιγκέλ Αλφαρέλα, θέλοντας να εξαντλήσει ουσιαστικά ό,τι επιθετικό είχε στη διάθεσή του.

Στη μεσαία γραμμή, ο Γένσεν ήταν εκείνος που έδωσε τα περισσότερα ερχόμενος από τον πάγκο. Συνολικά, ο Άρης παρουσίασε σε διαστήματα καλύτερη κυκλοφορία της μπάλας και μία μεγαλύτερη διάθεση να παίξει ποδόσφαιρο με αρχή και τέλος.

Το πρόβλημα ήταν πως όσο το γκολ δεν ερχόταν, τόσο περισσότερο εμφανιζόταν το ψυχολογικό βάρος που κουβαλάει πλέον η ομάδα. Οι επιλογές στο τελευταίο τρίτο γίνονταν χειρότερες και η πίεση μεγάλωνε όσο περνούσε η ώρα.

Και εδώ δεν γίνεται όλη η συζήτηση να περιστρέφεται γύρω από τον προπονητή. Ο Μορόν επέστρεψε βασικός στο πρωτάθλημα έπειτα από μεγάλο διάστημα και βρήκε την ευκαιρία που ένας επιθετικός της δικής του ποιότητας συνήθως τελειώνει. Ο Καντεβέρε είχε συμμετοχή, αλλά και λανθασμένες αποφάσεις. Κουαμέ και Μιρ δεν κατάφεραν να αλλάξουν την εικόνα, ενώ ούτε ο Μανού έδωσε την καθαρότητα που χρειαζόταν ο Άρης κοντά στην αντίπαλη περιοχή.

Το αποτέλεσμα; Τρίτο διαδοχικό παιχνίδι χωρίς γκολ. Και όταν υπάρχουν τόσες διαφορετικές επιλογές από τη μέση και μπροστά, κάποια στιγμή η κουβέντα πρέπει να φτάσει και στους ίδιους τους ποδοσφαιριστές που καλούνται να κάνουν τη διαφορά.

Ο απολογισμός των τελευταίων ντέρμπι, άλλωστε, είναι βαρύς: ένας βαθμός σε τρία παιχνίδια και 0-7 τέρματα. Οι δύο νίκες με τις οποίες ξεκίνησε ο Άρης το πρωτάθλημα μοιάζουν πλέον μακρινές και οι αποδοκιμασίες μετά το τελευταίο σφύριγμα έδειξαν ξεκάθαρα τη δυσαρέσκεια που υπάρχει.

Γι' αυτό και το συγκεκριμένο παιχνίδι δεν πρέπει να κάνει τον Άρη να προβληματιστεί πρωτίστως για τον προπονητή του. Πρέπει να προβληματιστεί για τον ίδιο του τον εαυτό και τη λειτουργία του.

Ο Γρηγορίου έκανε αλλαγές, δοκίμασε, προσπάθησε να παρουσιάσει κάτι διαφορετικό και σε έναν βαθμό το κατάφερε. Τώρα, όμως, «τρέχει».

Διότι η διακοπή έρχεται ακριβώς τη στιγμή που ο Άρης τη χρειάζεται. Για πρώτη φορά ο Γρηγορίου θα έχει πραγματικό χρόνο για δουλειά με το μεγαλύτερο μέρος του ρόστερ, χωρίς διαδοχικά παιχνίδια πρωταθλήματος και Κυπέλλου. Να ξεκαθαρίσει ρόλους, να δουλέψει περισσότερο τη λειτουργία της ομάδας και κυρίως να ξαναχτίσει την αυτοπεποίθησή της.

Μέχρι τώρα υπήρχε και το επιχείρημα του περιορισμένου χρόνου. Μετά τη διακοπή αυτό δεν θα υπάρχει. Και μαζί με τον χρόνο που θα έχει ο Γρηγορίου, θα μεγαλώσει αναπόφευκτα και η απαίτηση για αποτελέσματα.