Μέσι: Έφυγε όπως του άξιζε – Με όλη την Αργεντινή όρθια

Ο Λιονέλ Μέσι έπαιξε για τελευταία φορά με την Αργεντινή και το Μονουμεντάλ δεν τον αποχαιρέτησε σαν έναν μεγάλο ποδοσφαιριστή. Τον αποχαιρέτησε σαν δικό του άνθρωπο. Περισσότεροι από 85.000 σηκώθηκαν όρθιοι, φώναξαν το όνομά του, έκλαψαν μαζί του και έμειναν στις εξέδρες μέχρι να χαθεί στη φυσούνα. Αυτή ήταν η τελευταία εικόνα. Ο Μέσι έφευγε. Η Αργεντινή δεν ήθελε να τον αφήσει.

Το ματς με το Μπενίν τελείωσε 3-0. Κανονικά, αυτό θα ήταν η είδηση. Χθες δεν ενδιέφερε σχεδόν κανέναν. Ο Μέσι μπήκε στο γήπεδο με τα παιδιά του, λύγισε στον ύμνο και στο 10ο λεπτό ο διαιτητής σταμάτησε το παιχνίδι. Ένα ολόκληρο γήπεδο σηκώθηκε για το «10» του. Για έναν παίκτη που κάποτε άκουσε στην ίδια του τη χώρα ότι δεν ένιωθε αρκετά Αργεντινός.

Κι ύστερα έκανε αυτό που έκανε πάντα. Πήρε την μπάλα και έπαιξε. Έδωσε δύο ασίστ, πρώτα στον Νικολάς Οταμέντι και μετά στον Νίκο Παζ, και στο 71’ έβαλε από το πέναλτι το τελευταίο του γκολ με την εθνική. Ήταν το 126ο σε 208 συμμετοχές. Το τελευταίο σημάδι σε μια διαδρομή 21 χρόνων.

Ακόμη και το φινάλε είχε κάτι από τη δική του ιστορία. Η πρώτη του εμφάνιση με την ανδρών, το 2005, είχε κρατήσει ελάχιστα: μπήκε αλλαγή απέναντι στην Ουγγαρία και αποβλήθηκε σχεδόν αμέσως. Είκοσι ένα χρόνια αργότερα, στο τελευταίο του παιχνίδι, ο χρόνος έμοιαζε να κάνει το αντίθετο. Να μην περνά. Κάθε επαφή χειροκροτούνταν, κάθε εκτέλεση φάουλ καταγραφόταν σαν τελευταία και όταν ο διαιτητής του έδωσε την μπάλα μετά τη λήξη, έμοιαζε σωστό. Η μπάλα που τόσες φορές του ζητούσε μια χώρα να πάρει και να λύσει τα πάντα, έμενε τελικά στα χέρια του. Σαν ένα ήσυχο ενθύμιο από μια διαδρομή.

Από την αμφισβήτηση στην απόλυτη αγάπη

Η ιστορία του Μέσι με την Αργεντινή δεν ήταν πάντα έτσι. Για χρόνια του ζητούσαν να γίνει Μαραντόνα. Να φωνάζει περισσότερο, να δείχνει περισσότερο, να κερδίζει περισσότερο. Έχασε τελικούς, άκουσε σκληρή κριτική και το 2016 έφτασε μέχρι την αποχώρηση από την εθνική. Γύρισε. Και τελικά πήρε όσα του έλειπαν: Copa América, Finalissima, Παγκόσμιο Κύπελλο, ξανά Copa América. Το Κατάρ έκλεισε έναν λογαριασμό που δεν έπρεπε ποτέ να είναι μόνο δικός του.

Γι’ αυτό το χθεσινό αντίο είχε τέτοιο βάρος. Δεν αποχαιρετούσαν μόνο τον πρώτο σκόρερ και ρέκορντμαν συμμετοχών της Αργεντινής. Αποχαιρετούσαν έναν άνθρωπο με τον οποίο τσακώθηκαν, τον αμφισβήτησαν, τον πλήγωσαν και στο τέλος τον αγάπησαν χωρίς αστερίσκους.

Μετά το τελευταίο σφύριγμα ο Μέσι πήρε το μικρόφωνο και είπε ότι δεν ήθελε να φύγει από το γήπεδο. Για έναν άνθρωπο που πέρασε τόσα χρόνια αποφεύγοντας τις μεγάλες κουβέντες, ήταν ίσως η πιο δυνατή φράση. Δεν χρειαζόταν λόγο. Το πρόσωπό του έλεγε τα υπόλοιπα.

Και τώρα η Αργεντινή χωρίς τον Μέσι

Υπήρχε όμως και κάτι ακόμη μέσα στην αποθέωση. Μια παράδοση σκυτάλης που έγινε σχεδόν μπροστά στα μάτια όλων. Ο Κριστιάν Ρομέρο είναι ο άνθρωπος που κληρονομεί το περιβραχιόνιο. Ο 22χρονος Νίκο Παζ, ένας από τους παίκτες που καλούνται να μεγαλώσουν μέσα στη νέα Αργεντινή, σκόραρε από πάσα του Μέσι. Η τελευταία βραδιά του παλιού αρχηγού έδειξε και την πρώτη εικόνα της επόμενης ομάδας.

Δεν θα βρεθεί «νέος Μέσι». Και ίσως αυτό να είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να καταλάβει η Αργεντινή. Δεν αντικαθίστανται 208 ματς, 126 γκολ, ένα Μουντιάλ και δύο δεκαετίες στις οποίες κάθε δύσκολη στιγμή κατέληγε στην ίδια σκέψη: δώστε την μπάλα στον Λίο.

Από σήμερα πρέπει να μάθει αλλιώς.

Ο Μέσι, πάντως, έφυγε όπως του άξιζε. Με γκολ. Με δύο ασίστ. Με τα παιδιά του δίπλα. Με τους συμπαίκτες του γύρω του. Με το γήπεδο όρθιο.

Και κυρίως χωρίς να χρωστά πια τίποτα σε κανέναν.

Εμείς είχαμε απλώς την τύχη να τον δούμε.