Μουντιάλ: Το τρόπαιο που το κατάπιε η ανθρώπινη απληστία. Κλάπηκε όχι μία, αλλά δύο φορές!

Ποιος θα το έλεγε ότι το πιο λαμπερό σύμβολο του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, το τρόπαιο που σηκώνουν στα χέρια τους οι «εκλεκτοί» της μπάλας, θα είχε ζήσει ιστορίες που θυμίζουν περισσότερο αστυνομικό μυθιστόρημα παρά αθλητική δόξα.

Κι όμως, το τρόπαιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου δεν κλάπηκε μία φορά. Κλάπηκε δύο. Σαν να ήθελε η ίδια η ιστορία να μας υπενθυμίσει ότι ακόμα και τα πιο ιερά σύμβολα του αθλητισμού, όταν εκτεθούν στη βιτρίνα της ματαιοδοξίας, γίνονται λεία για κάθε λογής τυχοδιώκτη.

Η πρώτη κλοπή συνέβη το 1966, λίγους μόλις μήνες πριν από το Μουντιάλ της Αγγλίας. Το τρόπαιο εξαφανίστηκε από δημόσια έκθεση στο Λονδίνο, προκαλώντας πανικό στους διοργανωτές και αμηχανία σε έναν ποδοσφαιρικό κόσμο που δεν μπορούσε να πιστέψει ότι το απόλυτο έπαθλο είχε γίνει… καπνός.

Και τότε, μέσα σε αυτήν την απίστευτη ιστορία, εμφανίστηκε ένας απρόσμενος ήρωας. Όχι κάποιος ντετέκτιβ, όχι κάποια υπηρεσία ασφαλείας, όχι κάποιος μεγαλόσχημος παράγοντας. Ένας σκύλος. Ο Pickles.

Μία εβδομάδα μετά την κλοπή, ο Pickles εντόπισε το τρόπαιο κρυμμένο κάτω από έναν θάμνο, τυλιγμένο σε εφημερίδα. Ένα παγκόσμιο σύμβολο δόξας, πεταμένο σαν ξεχασμένο αντικείμενο στην άκρη του δρόμου. Και ένας σκύλος να σώζει την τιμή ολόκληρης διοργάνωσης. Ελλάς μπορεί να μην ήταν, αλλά η φάρσα της ιστορίας είχε κάτι από τη δική μας γνώριμη γελοιότητα των «μεγάλων» που τους σώζουν οι «μικροί».

Όμως η ιστορία δεν σταμάτησε εκεί.

Το 1983, το τρόπαιο κλάπηκε ξανά. Αυτή τη φορά από κτίριο στη Βραζιλία. Μόνο που τότε δεν υπήρξε δεύτερος Pickles. Δεν υπήρξε θάμνος, εφημερίδα και χαρούμενη ανακάλυψη. Το τρόπαιο εξαφανίστηκε οριστικά και δεν βρέθηκε ποτέ ξανά.

Έτσι, το αυθεντικό τρόπαιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου χάθηκε για πάντα, αφήνοντας πίσω του ένα παράξενο μάθημα για την εποχή των ειδώλων: όσο περισσότερο φορτώνουμε ένα αντικείμενο με μύθο, τόσο πιο πολύ το μετατρέπουμε σε στόχο για την ανθρώπινη αρπακτικότητα.

Μετά την κλοπή του 1983, η FIFA αναγκάστηκε να δημιουργήσει νέο τρόπαιο. Ένα νέο σύμβολο, μια νέα χρυσή εικόνα για να προσκυνά κάθε τέσσερα χρόνια ο ποδοσφαιρικός πλανήτης. Το παλιό, όμως, εκείνο που είδε θριάμβους, δάκρυα και την αποθέωση ολόκληρων εθνών, παραμένει χαμένο.

Και κάπου εκεί, ανάμεσα στον θρύλο, την αφέλεια και την απληστία, το Παγκόσμιο Κύπελλο απέκτησε μια ιστορία που δεν γράφτηκε μέσα στα γήπεδα, αλλά στα σκοτεινά περιθώρια της ανθρώπινης μικρότητας.