Το ερώτημα είναι αν θα βρουν τον Μίτσελ στον Ολυμπιακό τα επόμενα γενέθλιά του…

Ο Μίτσελ κλείνει τα 60 του χρόνια. Οι περισσότεροι φίλοι του Ολυμπιακού, εκτός από ευχές, καταθέτουν και μια ευγενική παραδοχή. Για το γεγονός πως ο Ολυμπιακός παραμένει μέσα στη διεκδίκηση του τίτλου στη Super League. Κάτι που φαινόταν αδύνατο στο -12, αρχή της σεζόν. Το ερώτημα της ημέρας όμως είναι αν τα επόμενα γενέθλια θα τον βρουν ακόμα κάτοικο Πειραιά.

Στο ποδόσφαιρο αυτά συμβαίνουν. Καθημερινότητα είναι. Με άλλα λόγια, όπως μετά το 3-0 στο παιχνίδι Κυπέλλου κόντρα στην ΑΕΚ υπήρχε ένα «φύγε πριν σε κυνηγήσουμε», σήμερα υπάρχει ένα «σε παραδεχόμαστε». Ο ίδιος στις ευχές της ΠΑΕ για τα γενέθλιά του, εξέφρασε τίμια την επιθυμία του: «μακάρι να είμαι και του χρόνου προπονητής στον Ολυμπιακό».

Το αξίζει; Μπορεί; Έχει τις προπονητικές ικανότητες; Μπορεί να ανταπεξέλθει; Είναι προπονητής ή διαχειριστής; Αρκεί το μνα φτιάχνεις ψυχολογία; Από άποψη τακτικής; Είναι περισσότερο ψυχολόγος και λιγότερο tactician; Μεγάλος παίκτης, αλλά ποτέ μεγάλος προπονητής;

Όλες αυτές είναι ερωτήσεις και ζητήματα που έχουν τεθεί σχεδόν από την πρώτη μέρα που ο Μίτσελ επέστρεψε στον Ολυμπιακό. Προφανές είναι επίσης πως ουδείς ξετρελάθηκε στο άκουσμα του ονόματός του. Και σε ότι έχει να κάνει με το μέλλον του, πιθανώς να το κρίνει το που θα βρει τον Ολυμπιακό το τέλος της χρονιάς.

Η απάντηση για το αν πρέπει αν μείνει ο Μίτσελ στον Ολυμπιακό

Όλη η ιστορία με τον Μίτσελ και τον προπονητή στον Ολυμπιακό έχει να κάνει με την οπτική. Η οπτική υπάρχει, πάντα εκεί είναι, το θέμα είναι αν θα διαλέξεις να τη δεις ή θα κοιτάς χωρίς κανέναν λόγο έναν παραμορφωτικό καθρέφτη.

Ο Μίτσελ είναι αυτός που είναι, για παράδειγμα. Με τα καλά του, με τα στραβά του, με τα πλεονεκτήματά του, τις ατέλειές του, με όλα του. Αυτός ήταν, αυτός είναι, απλώς με περισσότερη εμπειρία και γνώση. Και λόγω ηλικίας και λόγω πείρας. Ο Μίτσελ στο ξεκίνημα της πρώτης του θητείας δεν ήξερε που ήρθε, έμαθε όμως στο «φευγιώ» από πού έφυγε και κυρίως το «γιατί». Στο σήμερα, γνωρίζει πολύ καλά που ήρθε και το «γιατί» ήρθε, αλλά δεν γνωρίζει αν θα μείνει. Παρότι ξέρει τι πρέπει αν κάνει για να μείνει: Πρωτάθλημα! Σε διαφορετική περίπτωση, δύσκολο να είναι ακόμα προπονητής στον Ολυμπιακό.

Ο Ολυμπιακός είναι ένα club, ένας οργανισμός καλύτερα, που στο ποδόσφαιρο τουλάχιστον δεν επιβραβεύει την προσπάθεια. Μάλλον, να το γράψουμε πιο σωστά: Συνήθως επιβραβεύει περισσότερο το αποτέλεσμα. Η πρώτη χρονιά του Πέδρο Μαρτίνς, για παράδειγμα. Ο Ολυμπιακός δεν πήρε πρωτάθλημα, αλλά «έψησε» τον κόσμο με την μπάλα που έπαιξε πως θα πάρει τα επόμενα. Αλήθεια ήταν. Η προσπάθεια επιβραβεύτηκε. Ο Ολυμπιακός πέρυσι από την άλλη δεν ήταν καθόλου καλά σαν αγωνιστική παρουσία. Πήρε όμως το πρωτάθλημα. Επιβραβεύτηκε το αποτέλεσμα και ο πρότερος βίος του Πέδρο Μαρτίνς. Ο Πορτογάλος έμεινε και αυτός, μαζί άλλα πράγματα βέβαια, ήταν ο λόγος που η ομάδα του Πειραιά πέρασε ένα καλοκαίρι κατάρρευσης.

Ο Μίτσελ ήταν που ανέλαβε το χάος, πίστεψε (ίσως ήταν ο μόνος) στην ανατροπή της κατάστασης, έπεισε τους παίκτες πως μπορούν να την πετύχουν, επανέφερε την κανονικότητα σε όλα τα επίπεδα (παρουσία της ομάδας, πίστη στον κόσμο, δυναμική του συλλόγου, νορμάλ αριθμητικά ρόστερ) και συνεχίζει χωρίς να λέει κανείς σήμερα πως είναι λάθος το θα μείνει μέχρι τέλος της σεζόν.

Και η απάντηση είναι πως πρέπει να μείνει παραπάνω…

ALERT! ΗΡΘΕ ΝΕΑ ΣΤΟΙΧΗΜΑΤΙΚΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΜΟΙΡΑΖΕΙ ΔΩΡΑ!

Η οπτική που πρέπει να κοιτάξει ο Ολυμπιακός

Και να επανέλθουμε στην οπτική που αναφέραμε. Για το θέμα προπονητή στον Ολυμπιακό και εν προκειμένω αυτό του Μίτσελ. Ο Ισπανός τεχνικός, όπως προαναφέραμε, είναι αυτός που είναι. Στους πρωταθλητές Ελλάδας δεν πρέπει να μπαίνουν στη διαδικασία αν τους «κάνει» ή αν δεν τους «κάνει». Δεν είναι αυτό το ερώτημα. Το ερώτημα έχει να κάνει με τη φάση που βρίσκεται ο Ολυμπιακός ο ίδιος και ο κόσμος του. Ποιο είναι το mood.

Διότι, η φετινή χρονιά είναι μια χρονιά «γέφυρα». Μια χρονιά που έπρεπε να έρθει ένας «καπετάνιος» που θα εξασφαλίσει πως το καράβι δεν θα πέσει σε «ξέρα». Πιθανότατα, αυτό θα συμβεί. Τώρα, αν θα γίνει και κάτι παραπάνω, θα το δούμε. Πάμε όμως στη φάση που βρίσκεται ο Ολυμπιακός. Με άλλα λόγια, η οπτική που πρέπει να κοιτάξουν οι άνθρωποί του είναι τι προπονητή χρειάζονται.

Αν στην άκρη του πάγκου αυτή τη στιγμή δεν ήταν ο Μίτσελ, που τον ξέρουν και τους ξέρει, αλλά ήταν ένα νέο, φρέσκο (άφθαρτο) πρόσωπο, τότε θα είχε πάρει ήδη το εισιτήριο παραμονής στον «ερυθρόλευκο» πάγκο για την επόμενη σεζόν. Κακά τα ψέματα, ο Μίτσελ δεν είναι «νέος Μαρτίνς». Ούτε νέος Μίτσελ, ούτε νέος… σκέτο. Είναι όμως ένας προπονητής που μπορεί να οδηγήσει τον Ολυμπιακό στο πρωτάθλημα τη νέα σεζόν, αν όχι και φέτος.

Εκτός συγκλονιστικού απροόπτου Παναθηναϊκός, ΑΕΚ και ΠΑΟΚ θα έχουν τον ίδιο προπονητή στον πάγκο τους. Ο Μίτσελ ξέρει και τις ομάδες και τους αντιπάλους τους. Ένας νέος τεχνικός, θα χρειαστεί χρόνο και πιθανώς αρκετό για να μπορέσει να τους… συναντήσει. Ο ίδιος ο Ματίας Αλμέιδα μπορεί να αποτελέσει case study. Νέος, φιλόδοξος, με φρέσκιες ιδέες, νέο γήπεδο η ομάδα, χωρίς Ευρώπη και καλοκαιρινές σκοτούρες –άρα και σωστά δομημένη προετοιμασία, με καλές προσθήκες και δεν είναι βέβαιο που θα τελειώσει τη σεζόν, στο μεγαλύτερο μέρος της οποίας είναι πίσω από μια ομάδα που κύριο προτέρημά της είναι η ομοιογένεια της, κάτι που πηγάζει από το γεγονός πως ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς είναι ένα χρόνο περισσότερο στον πάγκο.

Εν κατακλείδι, αν ο Ολυμπιακός είναι διατεθειμένος να κοιτάξει τη μεγάλη εικόνα, δηλαδή μια ομάδα που σε βάθος χρόνου θα μοιάζει ξανά ανίκητη εντός των συνόρων και θα μπορεί να βγάζει εκτός συνέχειας και ομάδες από την Premier League, πιθανώς να πρέπει να αλλάξει προπονητή. Αν δεν μπορεί να αντέξει σε αυτή τη διαδικασία, έναν ευρωπαϊκό αποκλεισμό και μια απώλεια τίτλου την επόμενη σεζόν, τότε καλά θα κάνει να κρατήσει τον Μίτσελ.