Παναθηναϊκός – Αλεξανδρόπουλος: Υποχρέωση να μην τον χάσει, όπως και κανέναν Έλληνα!

Παναθηναϊκός – Αλεξανδρόπουλος: Οι «πράσινοι» απώλεσαν τον Βαγιαννίδη και τον Ζαγαρίτη. Η ιστορία με τον Αλεξανδρόπουλο πρέπει να «γραφτεί» διαφορετικά!

Παναθηναϊκός – Αλεξανδρόπουλος: Κλείστηκε το ραντεβού με την πλευρά Αλεξανδρόπουλου και Ντρεοσί. Κλείστηκε, αλλά άργησε. Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Οφείλει ο Παναθηναϊκός να αρχίσει να λειτουργεί διαφορετικά. Ειδικά σε τέτοια θέματα. Να «κρατήσει» τα… παιδιά του. Να διαφυλάξει τις επενδύσεις του. Άμεσα, χωρίς δεύτερη σκέψη. Με υπερβάσεις, όπου (και αν) χρειάζεται.

Το Sportime ανέφερε τι (πάνω-κάτω) πρέπει να γίνει για να μείνει Αλεξανδρόπουλος παίκτης του Παναθηναϊκού. Δεν είναι απλό, ούτε εύκολο. Δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι θέμα διαχείρισης, προσέγγισης και πίστης στο club. Ο Παναθηναϊκός οφείλει πλέον να «πουλάει» και όραμα στις κουβέντες του. Να πείθει πως βλέπει και πάει μακριά. Ο Γιάννης Αλαφούζος οφείλει να γίνει «παίκτης». Τόσο καιρό στο τιμόνι έπρεπε να είχε δίνει ήδη και όχι να μένει… πίσω.

Ποτέ δεν είναι αργά για μια εκκίνηση. Χάθηκε ο Βαγιαννίδης. Χάθηκε και ο Ζαγαρίτης. Πρέπει να χαθεί κι άλλος; Ασφαλώς και όχι. Γενικώς ο Παναθηναϊκός οφείλει να πορευτεί και να διαφυλάξει αυτούς που σηκώνουν το βουνό. Αυτοί είναι (κυρίως) οι Έλληνες παίκτες. Κι αυτούς θέλει να βλέπει ο κόσμος. Και πέρα από τα συμβόλαια, οφείλει να φτιάξει και έναν μηχανισμό στήριξης.

Το παράδειγμα με τον Διούδη

Οπαδοί δικαιολογούνται. Πάνω στην τρέλα, πάνω στον θυμό, πάνω στην απογοήτευση, θα ξεστομίσουν και την υπερβολή. Και στη χοάνη των social media, αυτή δεν θέλει πολύ να βρει ευήκοα αυτιά και να γίνει trend. Χωρίς κρίση, χωρίς δικαιολόγηση, χωρίς τίποτα. Γιατί; Γιατί έτσι. Φτάνει. Χωρίς να κοιτάξεις πίσω, μένοντας απλώς στην τελευταία εικόνα, στο τελευταίο παιχνίδι.

Επαγγελματίες όμως, κάθε είδους, δεν δικαιολογούνται. Κατ’ αρχάς δεν νομιμοποιούνται να εισπράττουν την όποια τάση τρεντάρει στα social ως κυρίαρχη. Και, κατ’ επέκταση, να (την) θεωρούν ως ευαγγέλιο. Πόσο μάλλον όταν μπαίνουν στη διαδικασία, αυτούσια ουσιαστικά, να την υιοθετούν. Άκριτα. Χωρίς μνήμη. Χωρίς αξιολόγηση. Χωρίς ευθύνη.

Και αυτό, είναι το λάιτ σενάριο. Που η ευθύνη περιορίζεται στην… ανευθυνότητα. Της άκριτης αναπαραγωγής σταχυολογώντας κάτι, οτιδήποτε, ξεχωρίζει από το χάος μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Υπάρχει το πιο εξτρίμ. Και το πιο σοβαρό. Όλο αυτό, να είναι προϊόν ή αποτέλεσμα σκοπιμότητας. Τότε, το σκηνικό αλλάζει. Και επειδή στην Ελλάδα όλοι, λίγο ως πολύ, γνωριζόμαστε, δεν είναι δύσκολο να διαπιστωθούν διαδρομές και προθέσεις. Και σκεφτείτε πως αν οι καλύτερες των τελευταίων οδηγούν στον Παράδεισο, που μπορούν να οδηγούν οι χείριστες.

Το θέμα είναι, εφόσον υποθέσουμε πως είναι αμέτοχα στο όλο σκηνικό, τι κάνουν τα clubs σε περιπτώσεις όπως της πρόσφατης με την επίθεση στον Σωκράτη Διούδη. Αν μη τι άλλο δηλαδή, στον τελευταίο που ο Παναθηναϊκός της τελευταίας διετίας θα έπρεπε, είτε μεμονωμένα, είτε συλλογικά, είτε οργανωμένα, είτε ανοργάνωτα, είτε ρεπορταζιακά, είτε οπαδικά να αποδώσει την οποιαδήποτε ευθύνη και μομφή.

Μια κακή μέρα στη δουλειά, όλοι τη δικαιούνται. Ακόμη και αν είναι, όπως του διεθνή γκολκίπερ, η χειρότερη δυνατή κόντρα στον χειρότερο δυνατό αντίπαλο με όχι απλώς σειρά λαθών, αλλά αποκλειστικά τέτοιων. Η «σταύρωση» που ξεκίνησε αμέσως μετά το κυριακάτικο ντέρμπι, που ακριβώς συνίσταται; Και πόθεν δικαιολογείται; Ακόμη και να υποτεθεί πως ελέω Διούδη ο Παναθηναϊκός έχασε τρεις βαθμούς, πόσους, αυτή τη διετία, έχει κερδίσει πάλι ελέω Διούδη;

Και, επίσης, αν υποτεθεί πως δεν είναι – όπως γράφτηκε – ο κατάλληλος τερματοφύλακας για να «χτίσει» ο Παναθηναϊκός, ας συζητήσουμε που ακριβώς έχει ο Παναθηναϊκός κατάλληλους για χτίσιμο ποδοσφαιριστές. Ποδοσφαιριστές που αδιαμφισβήτητα θα ήταν οι «κατάλληλοι» για ομάδα πρωταθλητισμού. Για να μην το ζαλίζουμε. Μια χαρά είναι ο Διούδης για τον Παναθηναϊκό. Και, ακριβέστερα, παραπάνω από μια χαρά έχει παίξει όλ’ αυτά τα χρόνια.

Αν ο Παναθηναϊκός θέλει upgrade στη θέση (ή στην οποιαδήποτε θέση στην ενδεκάδα του), πληρώνει και φέρνει αδιαμφισβήτητα καλύτερο. Μέχρι να γίνει λοιπόν κάτι τέτοιο, το «σταύρωμα» είναι σίγουρα σε λάθος κατεύθυνση και δεδομένα, εφόσον επιλέγεται αυτή που «δείχνει» Διούδη, απαράδεκτο. Και δυο φορές περισσότερο που ως club, ως επίσημη τοποθέτησή ή έστω ως γραμμή, ο Παναθηναϊκός δεν φρόντισε να το «κόψει». Μαχαίρι. Εν τη γενέσει του. Επιτρέποντας με αυτήν την στάση, περιθώρια για άλλες, πολύ πιο σκοτεινές σκέψεις.

Χωρίς καμιά διάθεση αγιογραφίας, ο Διούδης αν είναι να «πληρώσει» κάτι ας πληρώσει τις επιδόσεις του στο γήπεδο. Και όχι την συμπεριφορά και τις απόψεις του εντός ομάδας και αποδυτηρίων. Και πάλι όμως, αν είναι να κριθεί ας κριθεί συνολικά. Και όχι περιμένοντας στη γωνιά την πρώτη στραβή.

Η επόμενη μέρα

Στον Διούδη, στον Αλεξανδρόπουλο που περιμένει ανάλογη της δυναμικής του αντιμετώπιση στο θέμα της ανανέωσης του συμβολαίου του, στον Μπουζούκη, στον Χατζηγιοβάνη, στον Πούγγουρα, στη συμπεριφορά προς όλη την ελληνική ραχοκοκκαλιά του Παναθηναϊκού κρίνεται και η ομαλή του μετάβαση, η επιστροφή του στο ρόλο που ιστορικά του αρμόζει.

Γιατί αν σε αυτοί οι παίκτες που ανέβηκαν όλο το βουνό τα τελευταία χρόνια, δεν νιώσουν πως ο Παναθηναϊκός αλλάζει σελίδα, αλλάζοντας επιτέλους και επίπεδο, το σίγουρο είναι πως ο σύλλογος δεν θα μπορέσει να το περάσει σε κανέναν άλλον…

Ο Σωτήρης Αλεξανδρόπουλος εν δράσει

Διαβάστε επίσης  

Μπραντ Πιτ: Σε αναπηρικό αμαξίδιο ο 57χρονος σταρ – Σοκ για τους θαυμαστές του (vid-pic)

Euroleague: Το μεγάλο πρόβλημα με τον Μπερτομέου