Πώς ο Κάρικ έφερε ξανά τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κοντά στο Champions League μέσα σε δέκα ματς

Στις 5 Ιανουαρίου, όταν η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ χώρισε με τον Ρούμπεν Αμορίμ, ο στόχος δεν άλλαξε. Ο Τζέισον Γουίλκοξ το είπε καθαρά στους παίκτες. Η ομάδα έπρεπε να κυνηγήσει το Champions League. Εκείνη τη στιγμή αυτό έμοιαζε περισσότερο με μήνυμα προς τα αποδυτήρια παρά με κάτι που έδειχνε εφικτό.

Η αλήθεια είναι πως ο Μάικλ Κάρικ δεν πήρε στα χέρια του μια διαλυμένη ομάδα. Η Γιουνάιτεντ όμως είχε κολλήσει. Είχε μία ήττα στα τελευταία εννέα ματς πρωταθλήματος, αλλά είχε αφήσει βαθμούς με ομάδες χαμηλά και μπροστά της είχε δύσκολο πρόγραμμα. Η απόσταση από τη μέση και κάτω ζώνη δεν ήταν μεγάλη και υπήρχε φόβος πως ως το τέλος Ιανουαρίου θα είχε μπλέξει ξανά.

Αντί γι' αυτό, μέσα σε 10 παιχνίδια έγινε η πιο φορμαρισμένη ομάδα της κατηγορίας. Πήρε 23 βαθμούς και μπήκε δυνατά στη μάχη της πεντάδας. Από τη στιγμή που η Αγγλία λογικά θα βγάλει πέντε ομάδες στο Champions League, η Γιουνάιτεντ βλέπει πια την έξοδο μπροστά της.

Το πρώτο που έκανε ο Κάρικ ήταν απλό. Άφησε την τριάδα πίσω, γύρισε σε πιο γνώριμη διάταξη, έφερε τον Μπρούνο Φερνάντες πιο κοντά στην επίθεση και κράτησε τον Κόμπι Μέινου δίπλα στον Κασεμίρο. Δεν μπήκε σε πολλά. Πήγε στα βασικά.

Αυτό φαίνεται και από τις επιλογές του. Σε δέκα αγώνες έκανε μόνο έξι αλλαγές στην αρχική ενδεκάδα και οι περισσότερες ήταν από ανάγκη. Σε μια ομάδα που για μήνες άλλαζε πρόσωπα και ρόλους σχεδόν κάθε εβδομάδα, αυτή η σταθερότητα βοήθησε πολύ.

Υπάρχει όμως και κάτι πέρα από το τακτικό κομμάτι. Μέσα στο κλαμπ λένε πως από όταν ανέλαβε έχει πέσει η ένταση. Ο Κάρικ δεν δουλεύει με νεύρα και δεν μοιάζει άνθρωπος που παρασύρεται εύκολα ούτε από μια νίκη ούτε από μια κακή εμφάνιση. Αυτό πέρασε και στα αποδυτήρια και στο προπονητικό κέντρο. Το κλίμα καθάρισε και η καθημερινότητα έγινε πιο ελαφριά.

Άλλαξαν και οι προπονήσεις. Ο Κάρικ πήγε σε πιο απλές ασκήσεις και μικρότερη διάρκεια, με τη λογική πως αν γίνουν σωστά τα βασικά δεν χρειάζεται να γεμίζει η εβδομάδα. Ακούστηκε και κριτική ότι η ομάδα δεν πιέζεται αρκετά, όμως από μέσα βγαίνει άλλη εικόνα. Οι παίκτες νιώθουν καλύτερα, δουλεύουν με πιο καθαρό μυαλό και η ομάδα δείχνει πιο δεμένη.

Ρόλο έπαιξε και το επιτελείο του. Ο Τζόναθαν Γούντγκεϊτ και ο Τζόνι Έβανς δούλεψαν πολύ με την άμυνα, ο Τράβις Μπίνιον με τους επιθετικούς, ενώ μέσα στο κλαμπ θεωρούν πολύ σημαντική την έλευση του Στιβ Χόλαντ. Δεν μιλάμε για κάτι που άλλαξε τα πάντα από τη μία μέρα στην άλλη. Μιλάμε για μικρές κινήσεις που άρχισαν να δένουν.

Κομβικό σημείο ήταν και τα πρώτα μεγάλα ματς. Οι νίκες απέναντι σε Μάντσεστερ Σίτι και Άρσεναλ έδωσαν στην ομάδα κάτι που της έλειπε, πίστη. Ειδικά το αποτέλεσμα με την Άρσεναλ μέτρησε πολύ μέσα στον σύλλογο, γιατί έδειξε πως δεν ήταν απλώς μια αντίδραση της στιγμής.

Τώρα η συζήτηση έχει πάει αλλού. Η Γιουνάιτεντ λέει δημόσια πως δεν βιάζεται να διαλέξει μόνιμο προπονητή, αλλά όσο ο Κάρικ κρατά αυτή τη φόρα τόσο πιο δύσκολο γίνεται να ψάξει αλλού. Το μεγάλο ερώτημα ακόμη δεν έχει απάντηση και αφορά το πώς θα σταθεί σε μια γεμάτη σεζόν με περισσότερα από 60 παιχνίδια. Αυτό δεν κρίνεται τώρα. Αυτό που φαίνεται ήδη είναι πως μέσα σε λίγες εβδομάδες πήρε μια ομάδα που έμοιαζε μπλοκαρισμένη και την έβαλε ξανά σε πορεία στόχου.