Πώς η Αργεντινή οδήγησε στη δημιουργία της κίτρινης και της κόκκινης κάρτας στο ποδόσφαιρο
Η αποβολή που άλλαξε για πάντα τη διαιτησία
Μέχρι το 1970, οι διαιτητές δεν χρησιμοποιούσαν κάρτες. Οι προειδοποιήσεις και οι αποβολές ανακοινώνονταν προφορικά ή με χειρονομίες. Στα διεθνή παιχνίδια αυτό δημιουργούσε σοβαρό πρόβλημα: οι παίκτες συχνά δεν καταλάβαιναν την απόφαση.
Η στιγμή που άλλαξε τα πάντα ήρθε στο Μουντιάλ του 1966.
Στον προημιτελικό Αγγλία-Αργεντινή στο Γουέμπλεϊ, ο Γερμανός διαιτητής Ρούντολφ Κράιτλαϊν απέβαλε στο 35ο λεπτό τον αρχηγό της Αργεντινής, Αντόνιο Ρατίν. Ο διαιτητής δεν μιλούσε ισπανικά και ο Ρατίν δεν γνώριζε γερμανικά. Ακολούθησαν αρκετά λεπτά έντασης, με τον Αργεντινό να αρνείται να αποχωρήσει επειδή δεν καταλάβαινε με σαφήνεια γιατί είχε αποβληθεί. Η Αγγλία κέρδισε τελικά με 1-0.
Το πρόβλημα δεν αφορούσε μόνο τον Ρατίν. Μετά τον αγώνα, οι Άγγλοι αδελφοί Μπόμπι και Τζακ Τσάρλτον έμαθαν από τις εφημερίδες ότι είχαν δεχθεί παρατήρηση. Ούτε οι ίδιοι ούτε ο προπονητής τους γνώριζαν με βεβαιότητα τι είχε αποφασίσει ο διαιτητής.
Ο Κεν Άστον, επικεφαλής των διαιτητών της διοργάνωσης, αναζήτησε μια λύση που δεν θα χρειαζόταν μετάφραση.
Οδηγώντας στο Λονδίνο, παρατήρησε ένα φανάρι: κίτρινο για προειδοποίηση, κόκκινο για σταμάτημα. Έτσι γεννήθηκε η ιδέα ενός απλού συστήματος που θα καταλάβαιναν παίκτες, προπονητές και θεατές σε κάθε χώρα.
Οι κάρτες παρουσιάστηκαν στο Μουντιάλ του 1970 στο Μεξικό. Παράξενο αλλά αληθινό: σε εκείνη τη διοργάνωση δεν εμφανίστηκε καμία κόκκινη. Η πρώτη κόκκινη κάρτα σε Παγκόσμιο Κύπελλο δόθηκε το 1974 στον Χιλιανό Κάρλος Καζέλι.
Μια χαοτική αποβολή της Αργεντινής έγινε, τελικά, η αφορμή για να αποκτήσει το ποδόσφαιρο μία από τις πιο αναγνωρίσιμες και κατανοητές «γλώσσες» του.
