Ολυμπιακός: Το νταμπλ που γκρέμισε βεβαιότητες και έδειξε τι έλειψε από τον Παναθηναϊκό
Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός έκλεισαν τη σεζόν με διαφορετικές απαντήσεις, σε ένα πρωτάθλημα που γκρέμισε πολλές βεβαιότητες.
Ο Ολυμπιακόςέκλεισε τη σεζόν με νταμπλ και έδωσε την πιο καθαρή απάντηση μέσα στο παρκέ. Ο Παναθηναϊκός πάλεψε, άντεξε, γύρισε τη σειρά, αλλά στο τέλος πλήρωσε όσα δεν έχτισε έγκαιρα.
Το 93-86 στο ΟΑΚΑάλλαξε για λίγες μέρες την αίσθηση της σειράς. Η εικόνα του Παναθηναϊκού στον τέταρτο τελικό, η ένταση που έβγαλε, η ψυχή με την οποία έσπρωξε τους τελικούς σε πέμπτο παιχνίδι, δημιούργησαν την εντύπωση πως το μομέντουμ είχε αλλάξει χέρια. Η πραγματικότητα στον Πειραιά όμως ήταν πολύ πιο σκληρή.
Ο Ολυμπιακός μπήκε στο πέμπτο ματς σαν ομάδα που ήξερε ακριβώς τι είναι και τι κυνηγά. Το 9-2 στην αρχή και το 26-15 λίγο αργότερα δεν ήταν απλώς σκορ. Ήταν δήλωση χαρακτήρα. Ήταν η στιγμή που φάνηκε πως η πίστη του Παναθηναϊκού μετά την επιστροφή στη σειρά δεν αρκούσε για να γκρεμίσει μια ομάδα πιο έτοιμη, πιο σταθερή και πιο δουλεμένη.
Ο τίτλος του Ολυμπιακού δεν ήρθε τυχαία!
Ήρθε γιατί ο οργανισμός του ανέβηκε επίπεδο σε σχέση με την περσινή σεζόν. Όχι σε μία λεπτομέρεια. Σε πολλά κομμάτια μαζί. Στο βάθος, στους ρόλους, στη διαχείριση, στην ατομική εξέλιξη παικτών και κυρίως στην ικανότητα να πάρει από κάθε σημαντικό κομμάτι του ρόστερ αυτό που χρειαζόταν τη σωστή στιγμή.
Ο Νίκολα Μιλουτίνοφ έκανε ίσως την πιο γεμάτη χρονιά της καριέρας του. Ο Εβάν Φουρνιέ δεν ήταν απλώς ένας μεγάλος σκόρερ με βαρύ όνομα. Έγινε ο παίκτης που κουβάλησε την ομάδα σε διαφορετικούς ρόλους, ως εκτελεστής, δημιουργός, ηγέτης και σημείο αναφοράς όταν η μπάλα έκαιγε. Ο Τάιλερ Ντόρσεϊ βρήκε χώρο, ασφάλεια και ψυχολογία για να παρουσιάσει την καλύτερη εκδοχή του.
Εκεί κρύβεται και η μεγάλη δικαίωση του Γιώργου Μπαρτζώκα. Ο προπονητής του Ολυμπιακού άφησε πίσω ορισμένες άκαμπτες σκέψεις και διάβασε περισσότερο το ίδιο το παιχνίδι. Δεν προσπάθησε να το στριμώξει σε ένα μοντέλο που υπήρχε μόνο στο μυαλό του. Το άκουσε. Το ένιωσε. Και πήρε απαντήσεις από τον Πίτερς, τον ΜακΚίσικ, τον Παπανικολάου, τον Χολ και σχεδόν από όλο το ρόστερ.
Αυτό είναι το σημείο που κάνει τη διαφορά. Ο Ολυμπιακός βελτιώθηκε. Ως ομάδα, ως οργανισμός και ως σύνολο προσωπικοτήτων. Έγινε καλύτερος από πέρσι, πιο ώριμος, πιο ευέλικτος και πιο έτοιμος να αντέξει τη φθορά μιας σεζόν που είχε τεράστια πίεση σε Ελλάδα και Ευρώπη.
Το ίδιο δεν μπορεί να ειπωθεί για τον Παναθηναϊκό..
Και εδώ δεν υπάρχει υποτίμηση της προσπάθειας. Οι πράσινοι πήγαν στους τελικούς με μεγάλες απώλειες, με τραυματισμούς, με τον Σλούκα, τον Ρογκαβόπουλο, τον Οσμάν και τον Χουάντσο να επηρεάζουν σε διαφορετικά σημεία τη συνολική ισορροπία. Στη σειρά με τον Ολυμπιακό έβγαλαν χαρακτήρα μεγάλης ομάδας. Έσκαψαν βαθιά μέσα τους και βρήκαν ενέργεια που δεν φαινόταν εύκολα.
Η μεγάλη εικόνα όμως δεν αλλάζει. Ο Παναθηναϊκός δεν παρουσιάστηκε καλύτερος από πέρσι σε βασικούς άξονες του παιχνιδιού. Με εξαίρεση τον Κώστα Σλούκα, που στον πρώτο γύρο της Euroleague έπαιξε μπάσκετ μεγάλης ωριμότητας, δύσκολα βρίσκει κανείς παίκτη που να ανέβηκε επίπεδο μέσα από τη διαχείριση της σεζόν.
Ο Κέντρικ Ναν παρέμεινε ο παίκτης με το μεγαλύτερο επιθετικό βάρος, αλλά η επίδρασή του δεν ήταν ίδια. Όταν χρειάστηκε να φορέσει πιο δημιουργικό ρόλο μετά τον τραυματισμό του Σλούκα, η απάντηση δεν ήταν αυτή που περίμενε ο Παναθηναϊκός. Ο Χολμς δεν έδωσε αυτό που περίμενε το κλαμπ μετά την υπόθεση Βαλαντσιούνας. Ο Τι Τζέι Σορτς ήρθε με ταμπέλα παίκτη κορυφής στην Euroleague, όμως στην Αθήνα έπαιξε πολύ κάτω από αυτό το επίπεδο.
Ο Τζέριαν Γκραντ έμεινε περίπου στο ίδιο σημείο, με έναν χρόνο παραπάνω στην πλάτη. Ο Ρογκαβόπουλος δεν βρήκε ποτέ σταθερό χώρο και ρυθμό. Ο Τολιόπουλος δεν ένιωσε πραγματική εμπιστοσύνη. Ο Χέιζ Ντέιβις θύμισε σε κάποια βράδια τον σπουδαίο παίκτη που ξέρουμε, αλλά δεν έγινε ποτέ σταθερός game changer μέσα στο σύνολο.
Το πιο βαρύ ζήτημα ήταν η άμυνα. Ο Παναθηναϊκός έδειξε στους τελικούς ότι μπορούσε να αλλάξει πρόσωπο, να προσαρμοστεί, να πειράξει πράγματα, να παίξει με μεγαλύτερη αυταπάρνηση και να δυσκολέψει πραγματικά τον Ολυμπιακό. Αυτό όμως ήρθε αργά. Και όταν κάτι εμφανίζεται στο τέλος, το ερώτημα είναι γιατί δεν δουλεύτηκε νωρίτερα με την ίδια επιμονή.
Η ομάδα του Εργκίν Αταμάν έδειξε στους τελικούς πως δεν είναι υποχρεωμένη να παίζει μόνο έναν τύπο άμυνας. Έδειξε πως μπορεί να πάει σε διαφορετικές προσεγγίσεις, να αλλάξει τακτική ανάλογα με τον αντίπαλο και να βγάλει σκληράδα. Αν αυτό είχε γίνει σταθερή βάση μέσα στη χρονιά, ίσως η διαδρομή της σε Euroleague και Ελλάδα να είχε γραφτεί αλλιώς.
Ο τραυματισμός του Σλούκα πριν από τα κρίσιμα παιχνίδια με τη Βαλένθια αποδείχθηκε κομβικός. Δεν γίνεται να αγνοηθεί. Ο Παναθηναϊκός έχασε τον φυσικό του οργανωτή, τον παίκτη που δίνει καθαρό μυαλό όταν όλα σφίγγουν. Πάνω από τις απουσίες όμως έλειψε για μεγάλο διάστημα η προπονητική ευελιξία που εμφανίστηκε στο φινάλε.
Εδώ καταρρίφθηκαν οι μεγάλες πεποιθήσεις της χρονιάς
Ο Ολυμπιακός δεν χρειαζόταν απαραίτητα έναν Μίτσιτς ή έναν Τζέιμς για να πάρει την ευθύνη. Είχε Φουρνιέ, είχε δομή, είχε παίκτες στην ίδια σελίδα και είχε έναν προπονητή που επέτρεψε στην ομάδα του να εξελιχθεί. Ο Παναθηναϊκός δεν χρειαζόταν μόνο περισσότερο ταλέντο. Χρειαζόταν πιο σταθερό αμυντικό πλάνο, πιο καθαρές προσαρμογές και καλύτερη αξιοποίηση όσων είχε ήδη στα χέρια του.
Το νταμπλ του Ολυμπιακού επιβράβευσε κάτι πολύ απλό και πολύ δύσκολο. Τη διαρκή βελτίωση. Όχι την τέλεια ομάδα. Την ομάδα που κάθε μήνα προσθέτει κάτι, διορθώνει κάτι, ανεβάζει έναν παίκτη, αλλάζει μία συνήθεια και φτάνει στον Ιούνιο καλύτερη από τον Οκτώβριο.
Ο Παναθηναϊκός έφτασε κοντά σε μια τεράστια ανατροπή στους τελικούς. Αυτό δείχνει το μέταλλό του. Δείχνει το βάρος της φανέλας και την ποιότητα των προσωπικοτήτων του. Το πρωτάθλημα όμως πήγε στην ομάδα που δούλεψε πιο ολοκληρωμένα τη σεζόν, βελτίωσε περισσότερα πράγματα και είχε τον παίκτη που εμφανίστηκε ακριβώς εκεί που τον χρειαζόταν.
Ο Φουρνιέ έγινε κομμάτι της ιστορίας του Ολυμπιακού. Ο Μπαρτζώκας πήρε ίσως τη μεγαλύτερη προσωπική του δικαίωση. Και ο Παναθηναϊκός έμεινε με ένα σκληρό μάθημα. Το ταλέντο μπορεί να σε κρατήσει ζωντανό. Η ψυχή μπορεί να σε γυρίσει από το χείλος. Τους τίτλους όμως τους παίρνει συνήθως αυτός που βελτιώνεται περισσότερο όταν κανείς δεν κοιτάζει.
