14 χρόνια χωρίς τον Μανώλη Ρασούλη
Τα τραγούδια του όμως παραμένουν λειτουργικά και παντοτινά
Τέτοιο καιρό, το 2011, ο Μανώλης Ρασούλης έφευγε απρόσμενα και βιαστικά από τη ζωή.
Φαντάζομαι τι θα έγραφε γι όλα αυτά που έχουμε περάσει από τότε μέχρι σήμερα με την καίρια και ευφάνταστη γραφή του που τόσο την έχουμε ανάγκη στα… «ζόρικα».
Και η ουσιαστική παρεμβατικότητά του δεν περιορίζονταν μόνο στα τραγούδια.
Πάμπολλα τα διαμάντια του με τον Ξυδάκη, τον Λοΐζο, το Νικολόπουλο, τον Βαγιόπουλο, την Αλαγιάννη και όχι μόνο.
Ο Μανώλης Ρασούλης μπορεί να έφυγε από τον μάταιο ετούτο κόσμο, μένουν όμως με βαριά χνάρια, η δυναμική προσωπικότητα και το σπουδαίο έργο του.
Χειμαρρώδης, ακαταπόνητος, καυστικός αλλά γλυκός και κελαριστός -όπως ο φίλος και συνοδοιπόρος του Άκης Πάνου- ο Μανωλης Ρασούλης, έδωσε και θα δίνει με την τέχνη του στη ζωή των ανθρώπων και στη μοίρα του τόπου τις απρόσμενες ρίμες και τα βαθιά νοήματα των καταστάσεων.
