Γ. Μαζωνάκης: «Ήταν ψυχούλα» - Συγκινητικά λόγια από τον εφημέριο του χωριού του

Τη βαθιά πίστη αλλά και την απλή ψυχή που διέκρινε τον αδικοχαμένο Γιώργο Μαζωνάκη, περιέγραψε ο εφημέριος της ενορίας στους Πεύκους Σητείας, τον τόπο καταγωγής του αγαπημένου καλλιτέχνη.

Λίγο μετά το συγκινητικό μνημόσυνο για εκείνον στον Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, ο αρχιμανδρίτης Ευγένιος Σπηλιαρωτάκης μίλησε στο Cretalive.gr, για τον Γεώργιο που γνώριζε όλα αυτά τα χρόνια. Και αν κάποιος έχει οπωσδήποτε σχηματίσει μια καλή εικόνα για τον Μαζωνάκη, είναι σίγουρα εκείνος που τον έβλεπε στις πιο απλές και κατανυκτικές στιγμές του.

Οι Πεύκοι Σητείας ήταν συνδεδεμένοι με τις πιο προσωπικές και ανθρώπινες στιγμές της ζωής του τραγουδιστή. Ο π. Ευγένιος περιέγραψε έναν άνθρωπο που, όπως ανέφερε, είχε ιδιαίτερη σχέση με την πίστη και αγαπούσε τις ήσυχες στιγμές στην εκκλησία. «Σχεδίαζε να έρθει στους Πεύκους, αλλά δεν πρόλαβε», είπε συγκινημένος, αποκαλύπτοντας ότι ο Γιώργος υπολόγιζε να επισκεφθεί το χωριό του στα τέλη Σεπτεμβρίου, μετά τη μεγάλη συναυλία που είχε προγραμματίσει για τις 20 Σεπτεμβρίου στην Τεχνόπολη, για τα 33 χρόνια της καλλιτεχνικής πορείας του.

Μια συναυλία που έμελλε να μη γίνει ποτέ, θυμίζοντας σε όλους μας πόσο λάθος είναι να βλέπουμε τη ζωή μας ως δεδομένη και τα σχέδιά μας ως προγραμματισμένες βεβαιότητες. «Δυστυχώς, δεν πρόλαβε. Ήταν ένα καλό παιδί. Ψυχούλα», συνέχισε ο π. Ευγένιος, ενθυμούμενος την τελευταία φορά που ο Γιώργος είχε πάει στους Πεύκους. «Θυμάμαι μάλιστα ότι τον είχα βάλει μέσα στο ιερό και έψαλλε λίγο. Αγαπούσε πολύ τον Θεό. Πίστευε…», είπε χαρακτηριστικά.

Πράγματι, οι Βυζαντινοί ύμνοι ήταν μια ιδιαίτερη αδυναμία για τον Γιώργο Μαζωνάκη, αφού σε αυτούς συναντιόνταν οι δύο μεγάλες του αγάπες, ο Θεός και η μουσική ή αλλιώς «η πίστη και η πίστα» όπως έλεγε χαρακτηριστικά. Η Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Καψάς της Σητείας, αποτελούσε ένα αγαπημένο πνευματικό καταφύγιο για τον αείμνηστο ερμηνευτή. Κάποιες φορές είχε γιορτάσει εκεί την Ανάσταση, με τον π. Ευγένιο να αποκαλύπτει ότι παρέμενε σε ολόκληρη τη λειτουργία (μέχρι τις 3:30 τα ξημερώματα) ως το τέλος της.

Κάτι που δείχνει ότι δεν έβλεπε το «Χριστός Ανέστη» ως ένα επιφανειακό και εθιμοτυπικό πέρασμα από την εκκλησία (όπως συμβαίνει δυστυχώς με πολλούς χριστιανούς που στέκονται 10 λεπτά να το ακούσουν και μετά... εξαφανίζονται), άλλα το ζούσε πραγματικά ως χαρμόσυνο πνευματικό βίωμα. «Ένιωθε αυτή την κατάνυξη. Του άρεσε να κάθεται σε μία άκρη ήσυχα, χωρίς πολλά φώτα και φωνές», ανέφερε ο πατήρ Ευγένιος, ανακαλώντας στη μνήμη του την αθέατη πλευρά του τραγουδιστή.

Ο π. Ευγένιος μάλιστα επικοινωνούσε κατά διαστήματα με τον τραγουδιστή στο τηλέφωνο, για να ανταλλάξουν ευχές ή να πουν τα νέα τους. «Φυσικά και άκουγα τα τραγούδια του Μαζωνάκη. Ήταν ιδιαίτερα, όπως εκείνος. Λατρεύω τη μουσική και ο Γιώργος ήταν ξεχωριστός», είπε χαρακτηριστικά.