Ο άνθρωπος που έδωσε στο Doraemon την πιο ανθρώπινη καρδιά του δεν είναι πια εδώ
Ο Tsutomu Shibayama, μία από τις σημαντικότερες δημιουργικές μορφές πίσω από το Doraemon, άφησε ισχυρό αποτύπωμα στο anime και στις παιδικές αναμνήσεις πολλών γενιών.
Ο Tsutomu Shibayama πέθανε στις 6 Μαρτίου 2026 από καρκίνο του πνεύμονα, σε ηλικία 84 ετών. Την είδηση έκανε γνωστή το στούντιο Ajia-do, που είχε συνιδρύσει το 1978.
Έξω από την Ιαπωνία το όνομά του ίσως να μην ήταν τόσο γνωστό όσο οι χαρακτήρες με τους οποίους συνδέθηκε. Η δουλειά του όμως είχε μεγάλο βάρος. Για πάνω από είκοσι χρόνια στάθηκε βασικό πρόσωπο πίσω από το Doraemon και κράτησε τη σειρά σε μια ισορροπία που δεν ήταν καθόλου εύκολη. Περιπέτεια, χιούμορ, φαντασία, αλλά και μια αίσθηση οικειότητας που μιλούσε σε παιδιά και μεγάλους. Από το Nobita’s Undersea Castle το 1983 μέχρι το Nobita in the Wan Nyan Spacetime Odyssey το 2004, σκηνοθέτησε 22 κινηματογραφικά Doraemon και είχε σημαντικό ρόλο και στην τηλεοπτική πορεία του τίτλου.
Αυτό είναι και το πιο ουσιαστικό στην κληρονομιά του. Δεν συνέχισε απλώς ένα ήδη πετυχημένο franchise. Βοήθησε να γίνει μέρος της παιδικής ηλικίας για πολλές γενιές. Το Doraemon στα χέρια του δεν ήταν μόνο ένα μπλε ρομπότ από το μέλλον. Ήταν μια ιστορία για τη φιλία, τον φόβο, τη ντροπή, το θάρρος και εκείνη την παιδική ανάγκη να εμφανιστεί κάτι μαγικό και να σε βοηθήσει. Τέτοια αίσθηση δεν βγαίνει μόνο από τους χαρακτήρες. Θέλει και ματιά πίσω από την κάμερα.
Η πορεία του πάντως δεν περιορίστηκε εκεί. Όπως καταγράφεται και από την ιαπωνική Υπηρεσία Πολιτισμού, ξεκίνησε στην Toei Doga το 1963, πήγε στην A Production το 1966 και δούλεψε ως key animator σε σειρές όπως το Obake no Q-tarō και το Kyojin no Hoshi. Πέρασε επίσης από το Tensai Bakabon και αργότερα έγινε animation director στο Dokonjo Gaeru. Είχε ήδη κάνει μεγάλη διαδρομή μέσα στην παραγωγή και το σχέδιο πριν γίνει ευρύτερα γνωστός ως σκηνοθέτης.
Άφησε το αποτύπωμά του και σε άλλους τίτλους, όπως το Ranma 1/2, το Nintama Rantaro και το Chibi Maruko-chan. Διαφορετικές δουλειές, αλλά με ένα κοινό στοιχείο, καθαρή αφήγηση και ρυθμό που έβγαινε αβίαστα. Δεν ήταν άνθρωπος του εντυπωσιασμού. Ήταν από εκείνους που κρατούν ένα έργο δεμένο και λειτουργικό χωρίς να φωνάζουν.
Το 2012 η Υπηρεσία Πολιτισμού της Ιαπωνίας τον τίμησε με Βραβείο Κινηματογράφου για την προσφορά του. Στο σχετικό βιογραφικό αναφέρεται και κάτι που λέει πολλά. Τα storyboards και τα layouts του επηρέασαν πολλούς νεότερους animators και σκηνοθέτες. Άφησε δηλαδή όχι μόνο έργο, αλλά και τρόπο δουλειάς.
