Σαν σήμερα έφυγε η ξακουστή Δούκισσα
Έγραψε ιστορία στα πάλκα και τις πίστες, χάρισε αρκετές ξεχωριστές ερμηνείες σε αθάνατα και όμορφα τραγούδια.
Η Δούκισσα Φωταρά γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1941 και έφυγε στις 30 Σεπτεμβρίου του 2010.
Παιδί θαύμα, ξεκίνησε ως χορεύτρια και το 1957 έκανε το ντεμπού το της στην δισκογραφία ερμηνεύοντας με συνοδεία το Τρίο Γκρέκο το «Με την κοπέλα π' αγαπώ» των Στέλιου Χρυσίνη και Χρήστου Κολοκοτρώνη.
Από τότε μέχρι και το φινάλε της έδινε σταθερό παρών στη δισκογραφία όπως και στα μαγαζιά όπου θαμάστηκε για την φινέτσα, το μπρίο αλλά και την εκφραστικότητά της.
Μετά τα μισά του ’60, η Δούκισσα θα συμπράξει με τον ανερχόμενο Τόλη Βοσκόπουλο, θα εμφανιστούν μαζί στο σινεμά, θα μας χαρίσουν μοναδικές… «Αναμνήσεις» που συνεχώς ξαναγυρίζουν και καραμπινάτα σλόγκαν όπως το «Έχω μια αρραβωνιάρα».
https://www.youtube.com/watch?v=ENkCDCdDuYI
Αποδοτική, μεταξύ άλλων, η σύμπραξή της με τον Γιώργο Ζαμπέτα (Που πας χωρίς αγάπη), τον Γιάννη Σπανό (Θέλω τα ώπα μου)… μέχρι και τον Γιάννη Μαρκόπουλου (Τα παλικάρια).
Ακολουθεί το 1970 η κορυφαία στιγμή της Δούκισσας το «Άνθρωποι είμαστε» του Γιώργου Κοινούση.
Στο διάβα των καιρών η Δούκισσα θα αποκτήσει μια δυνατή και στενή σχέση με τον Τάκη Μουσαφίρη με αποτέλεσμα σουξέ, τραγούδια δηλαδή που κάναν ντόρο στην εποχή τους, όπως: Ατάκα κι επί τόπου, Το καφενείο, Ας έπαιρνες βεργούλες, Το μωρό, Αλλά ωραίος τρελός, Έτσι ε, Αλήτη μου κ.ά.
https://www.youtube.com/watch?v=RUUWMp_o4vM
Οι ευτυχώς οι πολλοί τυχεροί που πρόλαβαν την Δούκισσα κατάλαβαν τι σημαίνει πηγαία διασκεδάστρια με την ακριβή σημασία των λέξεων.
Θαρρείς και ήταν γεννημένη γι' αυτό!
Το κρίμα, πάει υπόλοιπους και τους νεότερους...
