Τέμπη: Συγκλονίζει η μάνα του Γεράσιμου - «Πώς ζουν οι υπαίτιοι της τραγωδίας»;

«Πως ζουν οι υπαίτιοι αυτής της τραγωδίας;». Αυτό είναι το ακατανόητο ερώτημα που υποβάλλουν όλοι οι γονείς που θρηνούν τα παιδιά τους από το έγκλημα των Τεμπών. Επεκτείνοντάς το, αναρωτιέται κανείς πώς κοιμούνται τα βράδια, πώς έχουν ήσυχη τη συνείδησή τους, πώς τολμούν ακόμα και να προκαλούν τους πονεμένους συγγενείς, χωρίς κανένα σημάδι τσίπας.

Το «πως ζουν οι υπαίτιοι αυτής της τραγωδίας», αναρωτήθηκε και η μητέρα του Γεράσιμου – Ιάσονα Γεωργιάδη, μιλώντας στα μέσα ενημέρωσης μετά την κατάθεσή της στη δίκη για τα Τέμπη. Οι γονείς του Γεράσιμου ζουν ένα ατέλειωτο δράμα μεταξύ ζωής και θανάτου. Το παιδί τους ζει, αλλά βρίσκεται σε κώμα. Δεν έχουν να διαχειριστούν το τετελεσμένο πένθος μιας απώλειας, αλλά εδώ και τρία χρόνια βρίσκονται «παγιδευμένοι» μεταξύ ελπίδας και απόγνωσης, όσο ο Γεράσιμος εξακολουθεί να δίνει τον τιτάνιο αγώνα της ανάνηψης.

Παρόλα αυτά οι γονείς του Γεράσιμου δεν χάνουν ευκαιρία να τονίζουν την πίστη τους στον Θεό και να ομολογούν πόσο τους βοηθά να σηκώνουν τον βαρύτατο σταυρό τους. Ξενυχτώντας νυχθημερόν δίπλα στο παιδί τους, με την ελπίδα ότι θα ζήσουν τη στιγμή που θα ανοίξει τα μάτια του.

«Δυστυχώς είναι στην ίδια κατάσταση», είπε η μητέρα του Γεράσιμου, περιγράφοντας ότι βρίσκονται ακόμα στο σημείο «μηδέν», παρά τα τρία ολόκληρα χρόνια προσπαθειών σε διάφορες κλινικές της Ελλάδας και του εξωτερικού. «Αυτό που συνέβη στο παιδί μου προκλήθηκε από την έκρηξη. Δεν είχε αμυχή, δεν έχει τραύματα. Οι γιατροί μας είπανε ότι είναι σαν να έχει σκάσει πυρηνική βόμβα μέσα στο κεφάλι του», πρόσθεσε, εννοώντας ότι αν μετά τη σφοδρή σύγκρουση δεν είχε ακολουθήσει η τεράστια έκρηξη που δεν δικαιολογείται από τα έλαια σιλικόνης, σήμερα ο Γεράσιμος θα ήταν σώος.

«Πρέπει κάποιος να δώσει μια απάντηση και στο δικό μου το παιδί, που έχασε την κανονική ζωή του και σε όλα τα υπόλοιπα παιδιά, που τους στέρησαν τόσο βίαια την ευκαιρία να γίνουν κάτι σπουδαίο και να μας κάνουν υπερήφανους», τόνισε.

Για να καταλήξει στη συνέχεια στο ερώτημα που «τρώει» κάθε άνθρωπο που διαθέτει ίχνος ανθρωπιάς: «Μέσα σε όλα που με καίνε είναι η απορία: Πώς ζουν οι υπαίτιοι αυτής της τραγωδίας; Όσο ψηλά ή όχι βρίσκονται, όποιοι κι αν είναι, όπως τους λένε. Πώς συνεχίζουν την καθημερινότητά τους; Θα ήθελα να συγκρίνω αυτή τη ζωή τους με τη δική μας καθημερινότητα», ξέσπασε.

Και η Παναγιώτα Καλατζή κατέληξε στο ίδιο «διψασμένο» αίτημα που καταθέτουν όλοι οι συγγενείς: «Η δικαιοσύνη πρέπει να αποδοθεί και η παραδειγματική τιμωρία να υπάρξει. Μακάρι αυτή η δίκη να είναι η αρχή που θα αλλάξει τα πράγματα για να αποφύγουμε μια νέα τραγωδία στο μέλλον».