Έντι Ράμα υπό πίεση: Τι καταγράφουν οι New York Times για τις ταραχές στην Αλβανία

Όπως όλες οι αναταραχές που συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα σε χώρες της Ευρώπης, έτσι και οι κινητοποιήσεις νέων κατά της κυβέρνησης του Αλβανού πρωθυπουργού Έντι Ράμα, έχουν προσελκύσει το ενδιαφέρον διεθνών μέσων ενημέρωσης, μεταξύ των οποίων οι New York Times και το Reuters.

Σε πρόσφατο δημοσίευμα με τίτλο «Τι πρέπει να γνωρίζετε για τις βίαιες διαμαρτυρίες στην Αλβανία», οι New York Times αναλύουν την κοινωνική διασύνδεση των φοιτητικών κινητοποιήσεων στη γειτονική χώρα, με τη γενικότερη αγανάκτηση των πολιτών για την ακρίβεια. Το κίνημα κατά της ακρίβειας είχε αρχίσει να γιγαντώνεται ήδη από τις αρχές του φετινού καλοκαιριού, όταν έγιναν γνωστά τα σχέδια της κυβέρνησης Ράμα για την κατασκευή πολυτελούς θερέτρου του Τζάρεντ Κούσνερ (γαμπρού του Ντόναλντ Τραμπ) στην παράκτια περιοχή Βγιόσα-Νάρτα, γνωστή για τη μοναδική βιοποικιλότητά της και ιδιαίτερα για τους πληθυσμούς φλαμίνγκο που φιλοξενεί.

Πολύ γρήγορα, το λαϊκό αίτημα για να μην ξεπουληθούν τα «φιλέτα» της χώρας στα ξένα συμφέροντα, διευρύνθηκε σε μια εν συνόλω καταγγελία στην κυβέρνηση Ράμα. Έτσι, το αίτημα για παραίτηση του πρωθυπουργού κυριαρχεί πλέον σε όλες τις ταραχώδεις διαδηλώσεις. Η κοινωνική έκρηξη οδήγησε σε άγριες συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομικών δυνάμεων, χρήση δακρυγόνων, κανονιών νερού και σφαιρών από καουτσούκ, όπως και καταστροφές πολλών καταστημάτων.

Όπως σημειώνουν τα διεθνή μέσα, το φοιτητικό κίνημα πλέον έχει εξαπλωθεί πέρα από τα Τίρανα, ενώ ο Έντι Ράμα από την πλευρά του απορρίπτει κάθε σενάριο παραίτησης,  υποστηρίζοντας ότι οι αναταραχές θέτουν σε κίνδυνο τις φιλοδοξίες της Αλβανίας για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η νίκη της «φοιτητικής λίστας» στις εκλογές της Σερβίας, αναμένεται να εντείνει κι άλλο το φαινόμενο «ντόμινο» στις φοιτητικές κινητοποιήσεις της Αλβανίας, ενώ παράλληλα το παρατεινόμενο κύμα ακρίβειας δεν προοιωνίζει κάποια εκτόνωση της οργής που επικρατεί.

Το κρίσιμο ερώτημα για την Αλβανία, αλλά και για την υπόλοιπη Ευρώπη, είναι κατά πόσο οι κυβερνήσεις θα επιλέξουν να αντιμετωπίσουν τις διαμαρτυρίες ως μια πρόσκαιρη κρίση δημόσιας τάξης ή ως αυτό που πραγματικά είναι: μια ένδειξη βαθύτερων κοινωνικών και θεσμικών προβλημάτων σε μια ήπειρο όπου η ανισότητα γίνεται παγιωμένο καθεστώς.