Τέμπη: Καθοριστική η απόφαση για αποζημίωση σε συγγενείς – Επίσημο πλέον ότι το κράτος φέρει ευθύνες για την τραγωδία και όχι μόνο ένας σταθμάρχης

Νέους δρόμους ανοίγει στην υπόθεση των Τεμπών η δικαστική απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών, αφού για πρώτη φορά η Δικαιοσύνη αναγνωρίζει ευθύνη του Ελληνικού Δημοσίου για την πολύνεκρη τραγωδία.

Έπειτα από προσφυγή συγγενών θύματος, επιδικάστηκε αποζημίωση 400.000 ευρώ, με τη Δικαιοσύνη να δικαιώνει ουσιαστικά τη θέση των οικογενειών ότι οι 57 ζωές δεν χάθηκαν μόνο από το λάθος του σταθμάρχη όπως υποστήριζε η κυβέρνηση, αλλά από εγκληματικές παραλείψεις του κράτους.

Η συγκεκριμένη απόφαση θεωρείται καθοριστική διότι ως δεδικασμένο ανοίγει «πόρτα» και σε άλλες οικογένειες θυμάτων και επιζώντες να διεκδικήσουν ανάλογες αποζημιώσεις. Επιπλέον η συγκεκριμένη απόφαση μεγεθύνει τον ρόλο του κράτους ως υπαίτιου της τραγωδίας και άρα διευρύνεται το νομικό υπόβαθρο ώστε να έρθουν αντιμέτωπα με το νόμο τα θεσμικά πρόσωπα που δεν εξασφάλισαν την ασφαλή λειτουργία του σιδηροδρόμου ως όφειλαν.

Στο ίδιο χρονικό σημείο έχουμε και την έναρξη της κύριας δίκης για την υπόθεση των Τεμπών στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Λάρισας, όπου συνεργικά με την απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών, θα υπάρχει επίσημα πλέον στο νομικό «τραπέζι» η ευθύνη του Ελληνικού Δημοσίου.

Ο πληρεξούσιος δικηγόρος της οικογένειας που διεκδίκησε και κέρδισε την αποζημίωση, Γιώργος Καραπάνος, σχολίασε σχετικά ότι: «η δικαστική κρίση, η οποία επιρρίπτει ευθύνες στο Ελληνικό Δημόσιο για το τραγικό αυτό συμβάν, επιβεβαιώνει αυτό που όλοι μας είχαμε αντιληφθεί απ’ τη πρώτη στιγμή: ότι το έγκλημα των Τεμπών δεν συνιστά ένα μεμονωμένο ή ένα απλώς τυχαίο γεγονός, αλλά είναι το αποτέλεσμα εγκληματικών παραλείψεων και συστημικής αποτυχίας στη λειτουργία και εποπτεία του σιδηροδρομικού δικτύου».

Σύμφωνα με τον κ. Καραπάνο: «στο πολυσέλιδο σκεπτικό της εν λόγω απόφασης επισημαίνεται ρητώς, μεταξύ άλλων, ότι το Ελληνικό Δημόσιο, δια του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών, μολονότι γνώριζε ήδη επί μακρόν την επικίνδυνη και απολύτως ανεπαρκή κατάσταση που επικρατούσε στο σιδηρόδρομο, άσκησε πλημμελώς και αναποτελεσματικά την εποπτεία που όφειλε, συμβάλλοντας αιτιωδώς, δια της παράνομης αυτής παράλειψής του, στο ζημιογόνο αποτέλεσμα, το οποίο μπορούσε να αποτραπεί».

Σύμφωνα με αυτήν την οπτική, η συγκεκριμένη δικαστική εξέλιξη: «καθιστά σαφές ότι η αναζήτηση ευθυνών δεν εξαντλείται σε επιμέρους φυσικά πρόσωπα, αλλά εκτείνεται στον ίδιο τον πυρήνα της λειτουργίας του κρατικού μηχανισμού, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για την περαιτέρω δικαστική διερεύνηση πραγματικών ευθυνών και απόδοσης ουσιαστικής δικαιοσύνης στα θύματα και στις οικογένειες τους».

Φυσικά αυτό που μπαίνει ως ερώτημα είναι αν οι κρατικές ευθύνες θα αναζητηθούν (και τελικά θα αποδοθούν) μόνο στα χαμηλά «στρώματα» των υπεύθυνων, όπως έγινε τελικά και με τις τραγωδίες στο Μάτι και τη Μάνδρα. Αφού αναγνωρίζεται ότι το υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών γνώριζε την επικινδυνότητα του σιδηροδρόμου, ο Κώστας Αχ. Καραμανλής δεν νοείται να μένει εκτός κάδρου.

Εφόσον το κράτος κρίνεται υπεύθυνο για την τραγωδία των Τεμπών, αποτελεί εξωφρενική αδικία οι φορολογούμενοι πολίτες να επωμίζονται το βάρος των αποζημιώσεων, την ώρα που οι – πολιτικά – υπεύθυνοι δεν λογοδοτούν πουθενά. Και έτσι ουσιαστικά ο πολίτης αντί να δικαιώνεται, αντιθέτως να πληρώνει και από πάνω την αδικία που υφίσταται ο ελληνικός λαός.