Τσεχοσλοβακία: Τσέχοι και Σλοβάκοι συμπλήρωσαν 30 χρόνια από το Βελούδινο Διαζύγιο
Στις 31 Δεκεμβρίου συμπληρώθηκαν 30 χρόνια από τη μέρα που διαλύθηκε η Τσεχοσλοβακία
Τσεχοσλοβακία: Στις 31 Δεκεμβρίουσυμπληρώθηκαν 30 χρόνια από τη διάλυσή της - μια από τις λίγες περιπτώσεις στην ιστορία που ένα κράτος έχει διαιρεθεί χωρίς να χαθεί ούτε μια ζωή.
Σήμερα, η Τσεχική Δημοκρατία (Τσεχία) και η Σλοβακίααπολαμβάνουν μια αρμονική φιλία χωρίς τριβές, με μια νότα λύπης για αυτό που κάποτε ήταν ένας ευτυχισμένος γάμος.
«Αυτή είναι όλη μου η ζωή. Είναι το καθημερινό μου ψωμί». Ο Φίλιπ Σβρτσεκ έριξε το βλέμμα του στις χιονισμένες όχθες του ποταμού Μοράβα, παρακολουθώντας την γκριζοπράσινη μάζα να ρέει προς ένα φράγμα και έναν υδροηλεκτρικό σταθμό της δεκαετίας του 1930.
Ο Φίλιπ, πρόεδρος του ομίλου κωπηλασίας Χοντόνιν, έχει περάσει και τα 41 του χρόνια κοντά στο ποτάμι, το οποίο αποτελεί ένα μεγάλο τμήμα των νοτιοανατολικών συνόρων της Τσεχικής Δημοκρατίας με τη Σλοβακία.
«Εκεί, αυτή είναι η Σλοβακία, αλλά για εμάς είναι σχεδόν το ίδιο μέρος», είπε, εξηγώντας ότι οι κωπηλάτες του ακολουθούν τους κανόνες της ναυσιπλοΐας του ποταμού και όχι το διεθνές δίκαιο.
«Βρισκόμαστε στο σλοβακικό μισό του ποταμού όλη την ώρα. Δεν χρειαζόμαστε επίσημη άδεια και ελπίζω να μην το κάνουμε ποτέ», προσέθεσε.
Οι μοναδικές συγκρούσεις, τους καλοκαιρινούς μήνες, είναι με ντόπιους ψαράδες παρά με την αστυνομία, είπε.
Ο Φίλιπ, ο οποίος ζει 500μ. από τον όμιλο κωπηλασίας με τη Σλοβάκα σύζυγό του και τα δύο παιδιά του, ήταν μόλις 11 ετών όταν η Τσεχοσλοβακία χωρίστηκε στα δύο.
Η ανάμνησή του είναι μια παιδική ανάμνηση: λίγος ενθουσιασμός, σύγχυση, συναγερμός ίσως. Όμως τα όποια συναισθήματα έχουν υποχωρήσει εδώ και καιρό.
«Για μένα, όλα έμειναν ίδια. Φίλοι, γλώσσα... Όλα ήταν ίδια».
Στην πόλη, στο μουσείο Μάζαρικ του Χοντόνιν, υπάρχουν εκθέματα που ήταν αφιερωμένα στον Τόμας Μάζαρικ, πρόσωπο της περιοχής που έγινε ο ιδρυτής της Τσεχοσλοβακίας στο τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.
Γιος ενός Σλοβάκου αμαξά και μιας μαγείρισσας από τη Μοραβία (αμφότεροι υπηρέτησαν στην αυτοκρατορική αυλή), ο νεαρός Μάζαρικ, όπως ο Φίλιπ, αισθανόταν εξίσου οικεία και στις δύο πλευρές του ποταμού.
