Σκοτώνοντας ένα «κουνούπι»
Ο Κομφούκιος διατεινόταν πως δεν χρειάζεται να σκοτώσεις ένα κουνούπι με κανόνι. Η σκληρή πραγματικότητα επιβεβαιώνει πως όταν πονάει το κεφάλι σου δεν το κόβεις.
Η οικογένεια Γιαννακόπουλου έβλεπε πάντα τον Τζόρντι Μπερτομέου ως ένα κουνούπι που άλλοτε το αποδεχόταν στωικά κι άλλοτε ήθελε να το ξεπαστρέψει. Η σχέση τους ήταν πάντα προβληματική, γεμάτη εντάσεις και αλληλοκατηγορίες.
Θυμάμαι σαν τώρα τη συνέντευξη Τύπου στην Μπολόνια, το 2002, ελάχιστες ώρες πριν από τη θριαμβευτική νίκη του Παναθηναϊκού επί της Κίντερ, τον Θανάση Γιαννακόπουλο να εκρήγνυται (εις επήκοον όλων) και να καταφέρεται εναντίον του Καταλανού παράγοντα για τον τρόπο που διαχειριζόταν τα οικονομικά της Λίγκας.
Μια χρονιά πιο πριν, ο Παναθηναϊκός, όμου μετά της Μακάμπι, είχαν αποσκιρτήσει από την Ευρωλίγκα βρίσκοντας προσωρινό απάγκιο στην νεότευκτη τότε Σουπρολίγκα. Μα, κι ο Παύλος Γιαννακόπουλος κάθε φορά που μιλούσε για τους παράγοντες της Ευρωλίγκας κουνούσε τα φισεκλίκια του.
Είχαν, άραγε, άδικο; Όχι, δεν είχαν, αλλά η αποχώρησή τους από την Ευρωλίγκα δεν έλυσε τίποτα. Ούτε δίκιο τους έδωσε ούτε και η κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση του μπάσκετ κατάφερε να ανέβει πολλά σκαλιά προόδου. Όπως ακριβώς συμβαίνει στους χωρισμούς: και οι δύο βγαίνουν από μια σχέση τραυματισμένοι και ηττημένοι.
Η τωρινή έκρηξη του Δημήτρη Γιαννακόπουλου, βέβαια, έχει άλλη ρίζα κι ας μοιάζει να είναι αποτέλεσμα της ίδιας «μήτρας». Ποιος μπορεί να πιστέψει πως οι λόγοι είναι οικονομικοί; Όχι πως δεν υφίστανται, αλλά ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, η Ευρωλίγκα δεν θα μπορέσει να γίνει Τσάμπιονς Λιγκ ούτε σε εκατό χρόνια. Δεν μπορεί να γίνει ούτε Europa League. Είναι εντελώς άλλα τα μεγέθη και πρέπει να το κατανοήσουμε αυτό, αλλιώς, μάλλον, χάνουμε το δέντρο.
Με εξαίρεση την Ελλάδα όπου έχουμε αναγορεύσει το μπάσκετ σε εθνικό άθλημα, για ευεξήγητους λόγους, καμία άλλη χώρα δεν έχει τέτοια ζέση για την πορτοκαλί μπάλα. Και όπου δεν υπάρχει θέρμη, δεν υπάρχουν χρήματα και όπου δεν υπάρχουν χρήματα, δεν υπάρχει ενδιαφέρον. Όπερ έδει δείξαι.
Τι είναι, λοιπόν, αυτό που έκανε τον ισχυρό άνδρα της ΚΑΕ να φτάσει στα όριά του; Είναι προφανές πως ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος θεωρεί ότι ο Μπερτομέου και το σύστημα της Ευρωλίγκα δεν τον αντιμετωπίζουν ως primus inter pares. Τουτέστιν: δεν τον τοποθετούν αξιολογικά στην ίδια θέση με τους άλλους προέδρους.
Ως εκ τούτου: έχουν αποδυθεί σε μια μάχη χαρακωμάτων για να τον πλήξουν προσωπικά και να τσαλακώσουν το προφίλ του. Η πρόσφατη τιμωρία που του επιβλήθηκε ήταν μέρος αυτής της διαπάλης.
Μπορεί αυτό να γίνει η θρυαλλίδα που θα κάψει όλες τις γέφυρες; Όποιος κουνάει το δάχτυλο στον Δημήτρη Γιαννακόπουλο και του λέει τι να κάνει, καλό είναι να σκεφτεί ότι η ΚΑΕ είναι δική του και ότι έχει ρίξει ένα καράβι χρήματα στην ομάδα. Είναι, επίσης, βέβαιο πως αν κληθεί του χρόνου να παίξει με αντίπαλο την Τραχανοπλαγιά BC, πάλι τις ίδιες επενδύσεις θα κάνει. Έτσι είναι γαλουχημένος από τον πατέρα του: να κρατάει στην κορυφή τον Παναθηναϊκό με κάθε οικονομικό τίμημα.
Όμως, γιατί να χρειαστεί να παίξει μια από τις κορυφαίες ομάδες μπάσκετ της Ευρώπης με την κάθε... Τραχανοπλαγιά; Του αξίζει να παίζει με τους κορυφαίους. Μόνο έτσι καταξιώνεται και το δικό του εύρος. Η αποχώρηση θα είναι λάθος. Όχι οικονομικό, διότι τούτο ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος μπορεί να το προσμετρήσει και να το αφήσει στην άκρη. Θα είναι αγωνιστικό, θα χτυπήσει το πρεστίζ του. Θα του προσφέρει, μεν, μια πρόσκαιρη δικαίωση, αλλά σε βάθος χρόνου θα λειτουργήσει ανασχετικά.
Δεν τρέφω καμία ιδιαίτερη εκτίμηση στο πρόσωπο του Τζόρντι Μπερτομέου. Κρατάω πάντα επιφυλάξεις για ανθρώπους που διατηρούν θώκους για πολλά χρόνια. Στο τέλος γίνονται δεσποτικοί και άτεγκτοι. Ο Καταλανός είναι μια τέτοια περίπτωση. Η έπαρσή του είναι μεγαλύτερη από το μπόι του.
Αλλά, αλήθεια, αξίζει γι' αυτόν, για ένα κουνούπι που έλεγα στην αρχή, να πάρει τα πράγματά του ο Παναθηναϊκός και να φύγει; Η ερώτηση, νομίζω, είναι ρητορική.
