Γιώργος Μαζωνάκης: Του Χριστιανού ο θάνατος, θάνατος δε λογιέται
Για εμάς τους Χριστιανούς ο θάνατος δεν είναι το πραγματικό τέλος. Ίσα-ίσα, είναι το πέρασμα για την πραγματική αρχή...
Ο Θεός (πιστεύω) γνωρίζει πότε είναι και πότε θα έρθει η ώρα του καθενός μας.
Θέλω να πιστεύω πως αυτή ήταν η καλύτερη στιγμή για να φύγει ο Γιώργος Μαζωνάκης.
Είχε επιστρέψει πρόσφατα από το ταξίδι του στο Άγιο Όρος και θέλω ακόμη να πιστεύω πως εκείνες τις τελευταίες στιγμές, μέσα στο ιατρείο, όσο δύσκολες και βασανιστικές κι αν ήταν, είχε τον χρόνο να μείνει μόνος με τον εαυτό του και τον Θεό. Να αφήσει εδώ πάθη, λάθη, βάρη (ποιος από εμάς δεν έχει;) και να φύγει μετανοημένος και ανάλαφρος.
Αν κάτι πρέπει πραγματικά να ευχόμαστε ως Χριστιανοί, δεν είναι να ζήσουμε πολλά χρόνια (μακάρι μεν, αλλά...).
Είναι, όταν έρθει η δική μας ώρα, να μας βρει συμφιλιωμένους με τον Θεό.
Ακούστηκαν και θα ακουστούν πολλά για τις επιλογές του. Εδώ, όμως, υπάρχει κάτι που δεν πρέπει να χαθεί μέσα στον θόρυβο.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν εμπιστεύθηκε τη ζωή του σε κάποιο υπόγειο, ούτε σε κάποιον τυχαίο κομπογιαννίτη, ώστε να μπορεί εύκολα κάποιος να πει το απάνθρωπο «τα ήθελε και τα έπαθε». Πήγε σε ιατρείο. Σε έναν χώρο που λειτουργούσε επίσημα, λίγα μέτρα από τον Ευαγγελισμό, σε γιατρούς καταρτισμένους και αυθεντίες που δεν μπορούσαν να κάνουν ούτε κάρπα και τους οποίους πλήρωνε ακριβά, ακριβώς επειδή τους εμπιστεύθηκε.
Ας έχουμε κατά νου, όμως, πως ο πολίτης δεν μπορεί και δεν είναι υποχρεωμένος να γίνεται ελεγκτής πριν περάσει την πόρτα ενός ιατρείου. Δεν μπορεί να ερευνά μόνος του αν τηρούνται και πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις, αν ο καθένας έχει τις γνώσεις που ισχυρίζεται ότι έχει, αν οι πράξεις που γίνονται είναι ασφαλείς και αν υπάρχει η δυνατότητα αντιμετώπισης μιας επιπλοκής. Για όλα αυτά απαιτείται να υπάρχει επιστημονική εποπτεία και ελεγκτικός μηχανισμός.
Είναι άδικο και βολικό ταυτόχρονα να φορτωθεί συλλήβδην η ευθύνη σε μια «ολιστική προσέγγιση» ή στις προσωπικές επιλογές ενός ανθρώπου. Καμία ταμπέλα, συμβατική, εναλλακτική ή ολιστική, δεν σκοτώνει από μόνη της. Αυτό που μπορεί να σκοτώσει είναι η άγνοια που παρουσιάζεται ως γνώση, η αλαζονεία που ντύνεται επιστημονική αυθεντία και, πάνω απ’ όλα, ένα σύστημα που δεν ελέγχει όσο αυστηρά οφείλει εκείνους στους οποίους επιτρέπει να κρατούν ανθρώπινες ζωές στα χέρια τους.
Τι ακριβώς συνέβη εκεί μέσα και ποιος φέρει ευθύνη είναι δουλειά της Δικαιοσύνης και των αρμόδιων αρχών να το αποδείξουν. Όχι δική μας να το προδικάσουμε.
Δική μας δουλειά, όμως, είναι να μη δεχτούμε ποτέ ως φυσιολογικό ότι ένας άνθρωπος μπαίνει όρθιος σε έναν χώρο υγείας, εμπιστεύεται ανθρώπους που θεωρεί ειδικούς και τελικά δεν επιστρέφει στο σπίτι του.
Για τον Γιώργο Μαζωνάκη, σήμερα, ας κάνουμε για λίγο πέρα τις αντιδικίες των ανθρώπων.
Ας κρατήσουμε την ευχή να είναι στα δεξιά του Χριστού και τη χαρμολύπη της σιγουριάς πως έφυγε καθαρός, μετανοημένος και ανάλαφρος και βρήκε το έλεος του Θεού, που όλοι μας θα χρειαστούμε κάποτε.
Γιατί του Χριστιανού ο θάνατος, θάνατος δε λογιέται...
