Καταργήστε τις Πανελλαδικές… χθες!

Τώρα που τελείωσαν το λέω….Καταργήστε τις Πανελλαδικές εξετάσεις χθες! Δεν είναι δυνατόν να διατηρούμε έναν τόσο ξεπερασμένο και άχρηστο θεσμό που κρατά από τη δεκαετία του ‘60!

Για πόσο ακόμα θα αρρωσταίνουμε με άγχος τα παιδιά; Για πόσο ακόμα θα τους υποβάλλουμε στο μαρτύριο ότι ολόκληρη η ζωή τους θα κριθεί από ένα γεγονός;

Φυλακίζουμε το πνεύμα τους στο κάδρο ενός πτυχίου. Κάνουμε την ευτυχία να μοιάζει εξαρτημένη από τέσσερα μαθήματα και εγκλωβίζουμε τους γονείς σε ένα γαϊτανάκι κοινωνικού ανταγωνισμού.

Πόσα παιδιά ακόμα πρέπει να υποφέρουν από αυτό το απαρχαιωμένο σύστημα; Δεν μας φτάνουν ακόμα τόσες τραγωδίες; Δεν μας φτάνουν οι κρίσεις πανικού, οι ψυχίατροι, τα ηρεμιστικά και το αλκοόλ που κοντεύουν να γίνουν το νέο σύστημα εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση;

Στα 17 σου χρόνια που δεν ξέρεις ακόμα τι σου γίνεται, είναι σωστό να ωθείσαι σε απόφαση που θα καθορίσει το μέλλον σου; Με ποιο κριτήριο; Με ποια βοήθεια; Με ποια πρόγνωση από το σχολείο; Ποια αξιοκρατία μπορεί να παράγει μια διδακτική ύλη που έχει απογυμνωθεί από αληθινές αξίες; Η μόνη έννοια της σημερινής εκπαίδευσης είναι να έχουν τα παιδιά σεξουαλική «διαπαιδαγώγηση» από το δημοτικό, αλλά για επαγγελματικό προσανατολισμό ότι κάτσει…

Να σπουδάσει το παιδί ότι κόμπλεξ έχει ο μπαμπάς, όποια ανασφάλεια έχει η μαμά , ότι διάλεξε ο κολλητός, ότι θα εγκρίνει η γειτονιά, ότι κάνει γκελ στα social και ότι θα δείξει ο τροχός της τύχης; Για ποιο λόγο ακριβώς; Για να χρυσοπληρώνουν οι γονείς τα κόστη που αιμοδοτούνται από τη διάλυση της δημόσιας Παιδείας; Για να λέμε τάχα ότι σπούδασε στο Πανεπιστήμιο, ενώ πιθανά τα περισσότερα δεν του εξασφαλίζουν καμία σύνδεση με την αγορά εργασίας; Για να πετάξει το πτυχίο στο πατάρι και να δουλεύει 12ωρα ανειδίκευτος; Ή για να ξενιτευτεί στο εξωτερικό προς αναζήτηση της αξίας του;

Η υλιστική Παιδεία μας δεν θέλει μαθητές που αναζητούν τον πλούτο της γνώσης, αλλά καταναλωτές που επιδιώκουν τον πλούτο… σκέτο.

Και σε έναν πόλεμο επιβίωσης, η παραπαιδεία να κονομάει από τις παράπλευρες απώλειες.

Τα παιδιά μας αποστραγγίζονται από υποχρέωση σε υποχρέωση και από εξέταση σε εξέταση. Από πρώτη δημοτικού αρχίζουν να μαθαίνουν ότι πρέπει να υπερπηδήσουν ένα ταξικό χάσμα και έναν αόρατο εχθρό και ή θα φτάσουν στην απέναντι πλευρά ή θα χαθούν.

Αυτή τη νοσηρή κατάσταση πυροδοτούν οι Πανελλαδικές εξετάσεις. Και κάποιοι δεν λένε να το καταλάβουν. Αλλά τι να περιμένουμε σήμερα όταν μοστράρονται τα πόθεν έσχες σαν πασαρέλα νεοπλουτισμού και τα μόνα τσιτάτα που ακούμε είναι η «ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας», η “αξιολόγηση” και η «ευελιξία» στην αγορά εργασίας.

Πως μπορεί σήμερα το εκπαιδευτικό μας σύστημα να μάθει στα παιδιά μας ότι η ευτυχία δεν είναι πορτοφόλι με χιλιάρικα… Ότι αποτυχία δεν είναι το να πέφτεις, αλλά το να μη θες να ξανασηκωθείς. Ότι η καλλιέργεια δεν μετριέται σε βαθμούς, αλλά σε αυτογνωσία, σε ήθος και σε επίγνωση των αδυναμιών σου. Ότι η χαρά της εργασίας δεν εισπράττεται στο ATM, αλλά στο μεράκι και την αγάπη για όποιο ταλέντο σε προίκισε ο Θεός. Και ότι το καμάρι για το παιδί μας δεν κρίνεται σε πανεπιστημιακούς τίτλους, αλλά στην πληρότητα μιας ψυχής που αποβάλλει όλα τα περιττά “πρέπει” και προσηλώνεται στον στόχο που αληθινά λαχταρά. Χωρίς εξαναγκασμούς και κοινωνικά κατασκευάσματα.

Το πτυχίο Πανεπιστημίου και ειδικά στην Ελλάδα, δεν σου εξασφαλίζει καμία ευζωία. Αντί για την πολυθρόνα του γραφείου που οραματίζεσαι, οι Πανελλήνιες σε ωθούν να βρεθείς στην πολυθρόνα του ψυχολόγου. Και αν πας σε ψυχολόγο ή ακόμη καλύτερα σε εξομολόγο, έχει καλώς. Αν όμως κουβαλάς μέσα σου αθεράπευτο αυτό το κενό, κάποια στιγμή θα σε καταπιεί.

Τα παιδιά μας ασφυκτιούν. Δεν έχουμε πολυτέλειες για άλλα συλλογικά τραύματα. Χρειαζόμαστε μόνο συλλογικές λύσεις γιατί η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Για όνομα του Θεού, καταργήστε επιτέλους τις πανελλαδικές εξετάσεις. Το κύρος τους έχει εξανεμιστεί κι έχει απομείνει μόνο το άγχος. Κάντε μια καλή αρχή για την αναδόμηση της Παιδείας.

Χωρίς ασφυκτική πίεση. Χωρίς μία και μοναδική ευκαιρία. Ώστε μαθητές, γονείς και καθηγητές να απαλλαχτούν από αυτό το τρομακτικό βάρος που τους τσακίζει. Αφού όμως έχει προηγηθεί ένα ικανό σύστημα ανίχνευσης των δεξιοτήτων με έμφαση στην προσωπικότητα των παιδιών και όχι σε απρόσωπα εκπαιδευτικά μοντέλα που ισοπεδώνουν τη μοναδικότητά τους.

Δώστε επιτέλους οξυγόνο στα παιδιά να αναπνεύσουν την ηλικία τους. Δίνουμε εξετάσεις στην ανθρωπιά και μένουμε συνεχώς μετεξεταστέοι.