Παναθηναϊκός: Η μεταγραφή που θα κρίνει όλο το σχέδιο δεν είναι ο Ουναΐ
Ο Παναθηναϊκός δεν δυσκολεύεται να βρει δημιουργικούς χαφ. Το δύσκολο είναι να βρει εκείνον που θα επιτρέψει στους δημιουργικούς χαφ να παίζουν μαζί χωρίς η ομάδα να κόβεται στη μέση.
Γι’ αυτό και το πραγματικά κρίσιμο κομμάτι του μεταγραφικού φινάλε δεν είναι ο Αζεντίν Ουναΐ. Όσο ελκυστικό κι αν είναι το όνομά του, ο Μαροκινός κινείται περισσότερο μεταξύ «8» και «10». Δηλαδή σε περιοχή όπου ο Παναθηναϊκός διαθέτει ήδη ποδοσφαιριστές που θέλουν μπάλα, ελευθερία και παρουσία κοντά στην περιοχή.
Η συμφωνία για τον Ιμράν Λουζά έχει άλλη λογική. Ο 27χρονος μπορεί να κατεβαίνει χαμηλότερα για να πάρει την πρώτη πάσα, έχει καλό αριστερό πόδι, μπορεί να αλλάζει πλευρά στο παιχνίδι και προσφέρει ποιότητα στις στατικές φάσεις. Δεν είναι κλασικό «εξάρι». Είναι όμως μέσος που μπορεί να βοηθήσει μια ομάδα να φτάσει από την άμυνα στην επίθεση χωρίς να ψάχνει κάθε φορά τη δύσκολη κάθετη.
Κι εδώ αρχίζει το πραγματικό ενδιαφέρον.
Ο χαφ που δεν θα κερδίσει τα πρωτοσέλιδα
Ο επόμενος μέσος πρέπει να είναι σχεδόν το αντίθετο από μια μεταγραφή εντυπωσιασμού. Ένα «8» που να ακουμπά στο «6»: να τρέχει, να κλείνει χώρους, να κερδίζει δεύτερες μπάλες, αλλά ταυτόχρονα να μην πανικοβάλλεται όταν την πάρει στα πόδια του.
Αυτός ο παίκτης μπορεί να αλλάξει περισσότερο τον Παναθηναϊκό από έναν ακόμη θεαματικό δημιουργό.
Σε 4-3-3, με έναν καθαρότερο αμυντικό μέσο και δύο «οκτάρια», χρειάζεται κάποιος που θα συνδέει τις δύο πλευρές του παιχνιδιού. Στο 4-2-3-1, ο ίδιος ποδοσφαιριστής πρέπει να μπορεί να σταθεί δίπλα στον πιο αμυντικό χαφ χωρίς να αναγκάζει όλη την ομάδα να οπισθοχωρεί.
Το πρόβλημα των ακριβών μεσαίων γραμμών είναι ότι μπορούν να είναι γεμάτες ποιότητα και παρ’ όλα αυτά να μη λειτουργούν. Τρεις παίκτες που σκέφτονται πρώτα πώς θα δημιουργήσουν αφήνουν πίσω τους έναν διάδρομο που οι καλές ομάδες τιμωρούν αμέσως.
Αν ο Παναθηναϊκός βρει τον συγκεκριμένο χαφ, δεν θα αγοράσει απλώς έναν ακόμη παίκτη. Θα αγοράσει χώρο για τον Λουζά, περισσότερη ελευθερία για τους επιθετικούς, καλύτερη προστασία για τους στόπερ και τη δυνατότητα να αλλάζει σχηματισμό χωρίς να αλλάζει ολόκληρη ομάδα.
Κάπως έτσι χτίζονται τα σωστά ρόστερ. Όχι βρίσκοντας πάντα τον καλύτερο διαθέσιμο ποδοσφαιριστή, αλλά βρίσκοντας εκείνον που κάνει καλύτερους τους υπόλοιπους.
