31 χρόνια χωρίς τον Μουκάντι Τσιμάνγκα που έφυγε μέσα στο γήπεδο με τη φανέλα του Ατρομήτου
31 χρόνια μετά τον τραγικό θάνατο του Μουκάντι Τσιμάνγκα μέσα στο γήπεδο, ο Ατρόμητος θυμάται έναν παίκτη που έμεινε για πάντα στην ιστορία του συλλόγου.
Η 30ή Απριλίου είναι κάθε χρόνο μια βαριά μέρα για τον Ατρόμητο. Είναι η μέρα που ο Μουκάντι Τσιμάνγκα έχασε τη ζωή του μέσα στο γήπεδο, φορώντας τη φανέλα της ομάδας του Περιστερίου.
Ήταν 30 Απριλίου 1995. Ο Πανελευσινιακός έπαιζε με τον Ατρόμητο στο γήπεδο της Ελευσίνας, για το πρωτάθλημα της Γ Εθνικής. Στο 58ο λεπτό, σε μια φάση στη μεσαία γραμμή, ο Τσιμάνγκα δέχθηκε χτύπημα στον λαιμό και λίγα λεπτά μετά σωριάστηκε στο χορτάρι.
Στην αρχή σηκώθηκε. Περπάτησε για λίγο. Όμως η κατάστασή του χειροτέρεψε γρήγορα. Οι άνθρωποι που ήταν κοντά του προσπάθησαν να τον βοηθήσουν, αλλά στο γήπεδο δεν υπήρχε ασθενοφόρο. Αυτή η λεπτομέρεια έμεινε για χρόνια ως μία από τις πιο πικρές πλευρές της ιστορίας.
Ο ποδοσφαιριστής μεταφέρθηκε αρχικά για βοήθεια και στη συνέχεια στο νοσοκομείο, αλλά ήταν ήδη αργά. Ο Μουκάντι Τσιμάνγκα ήταν μόλις 27 ετών και πατέρας τριών παιδιών.
Είχε έρθει στην Ελλάδα από το τότε Ζαΐρ, τη σημερινή Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Αγωνίστηκε στον Εθνικό, πέρασε από την Καλαμάτα και μετά φόρεσε τη φανέλα του Ατρομήτου. Στο Περιστέρι αγαπήθηκε πολύ, όχι μόνο για το ποδόσφαιρο, αλλά και για τον χαρακτήρα του.
Ο θάνατός του συγκλόνισε το ελληνικό ποδόσφαιρο. Δεν ήταν ένας τραυματισμός που έμεινε στα αποδυτήρια. Ήταν μια τραγωδία μπροστά στα μάτια παικτών, φιλάθλων και ανθρώπων των δύο ομάδων.
Η κηδεία του έγινε λίγες ημέρες μετά, στο Περιστέρι. Συμπαίκτες, φίλαθλοι και άνθρωποι του συλλόγου τον αποχαιρέτησαν με τη σημαία του Ατρομήτου πάνω στο φέρετρο. Το σύνθημα που έμεινε ήταν απλό και πονάει ακόμη. Τσιμάνγκα ζεις, για πάντα Ατρόμητος.
Σήμερα, 31 χρόνια μετά, ο Ατρόμητος θυμήθηκε ξανά τον Μουκάντι Τσιμάνγκα. Η ΠΑΕ ανέφερε ότι ο άδικος χαμός του μέσα στο γήπεδο δεν θα ξεχαστεί ποτέ και πως η μνήμη του παραμένει ζωντανή στην οικογένεια της ομάδας.
Κάθε 30 Απριλίου, η ιστορία γυρίζει στο ίδιο σημείο. Στην Ελευσίνα, στο 58ο λεπτό, σε έναν παίκτη που έφυγε πολύ νωρίς και σε μια φανέλα του Ατρομήτου που έγινε για πάντα κομμάτι της μνήμης του συλλόγου.
