Ολυμπιακός: Το 3 στα 3 κρύβει ένα πρόβλημα που δεν έχει λύσει ο Αλγουαθίλ

Ο Ολυμπιακός έχει κάθε λόγο να χαμογελά. Τρεις αγώνες στην Ευρώπη, ισάριθμες νίκες και μια ομάδα που δείχνει να αποκτά όλο και μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Ο Ιμανόλ Αλγουαθίλ βλέπει τη δουλειά του να αποτυπώνεται στο γήπεδο και, ασφαλώς, τα αποτελέσματα αποτελούν την καλύτερη επιβεβαίωση.

Μόνο που στο ποδόσφαιρο υπάρχει μια σημαντική διαφορά ανάμεσα στο να κερδίζεις και στο να έχεις λύσει όλα σου τα προβλήματα.

Και ο Ολυμπιακός, παρά το απόλυτο στο Europa League, εξακολουθεί να έχει ένα ζήτημα που δύσκολα μπορεί να κρυφτεί πίσω από τους εννέα βαθμούς. Τη δημιουργία ευκαιριών και την ποιότητα στην τελική προσπάθεια.

Οι «ερυθρόλευκοι» έχουν βελτιωθεί αισθητά σε συγκεκριμένους τομείς του παιχνιδιού τους. Πιέζουν ψηλά, προσπαθούν να ανακτήσουν γρήγορα την κατοχή και εμφανίζουν μεγαλύτερη ένταση στις μονομαχίες. Επιπρόσθετα, υπάρχει ξεκάθαρη διάθεση να συμμετέχουν περισσότερο στην ανάπτυξη οι ακραίοι αμυντικοί, δίνοντας πλάτος και προσφέροντας επιπλέον επιλογές.

Αυτά δεν προκύπτουν τυχαία. Είναι στοιχεία που δουλεύει ο Ισπανός προπονητής και αρχίζουν να γίνονται μέρος της αγωνιστικής ταυτότητας της ομάδας του.

Ολυμπιακός: Η πίεση λειτουργεί, η δημιουργία όχι πάντα

Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν ο Ολυμπιακός πρέπει να κάνει κάτι περισσότερο από το να κερδίσει μέτρα στο γήπεδο.

Όταν, δηλαδή, χρειάζεται να διασπάσει μια οργανωμένη άμυνα, να δημιουργήσει αριθμητικό πλεονέκτημα ή να βρει έναν ποδοσφαιριστή που θα αλλάξει την εξέλιξη μιας επίθεσης με μία προσωπική ενέργεια.

Εκεί οι επιλογές δεν είναι πολλές.

Η απουσία καθαρόαιμων εξτρέμ με ικανότητα στο ένας εναντίον ενός περιορίζει σημαντικά το επιθετικό παιχνίδι. Ο Ολυμπιακός μπορεί να έχει την κατοχή, να κυκλοφορεί σωστά την μπάλα και να εγκαθίσταται στο μισό γήπεδο του αντιπάλου, αλλά αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα δημιουργήσει και τις μεγάλες ευκαιρίες.

Με άλλα λόγια, υπάρχει οργάνωση, υπάρχει προσπάθεια, αλλά λείπει αρκετές φορές το απρόβλεπτο.

Ο ποδοσφαιριστής που θα πάρει την μπάλα, θα περάσει τον προσωπικό του αντίπαλο και θα αναγκάσει ολόκληρη την αντίπαλη άμυνα να αλλάξει τις ισορροπίες της.

Και όταν δεν διαθέτεις τέτοιες λύσεις, είναι λογικό να εξαρτάσαι περισσότερο από συνεργασίες, αυτοματισμούς και συγκεκριμένα μοτίβα ανάπτυξης. Όσο καλά δουλεμένα κι αν είναι αυτά, κάποια στιγμή ο αντίπαλος μπορεί να τα διαβάσει.

Ο Ελ Κααμπί και το ζήτημα που πρέπει να λύσει ο Αλγουαθίλ

Στην εξίσωση μπαίνει, φυσικά, και ο τραυματισμός του Αγιούμπ Ελ Κααμπί.

Η απουσία του Μαροκινού στερεί από τον Ολυμπιακό έναν ποδοσφαιριστή που μπορεί να μετατρέψει μια δύσκολη φάση σε γκολ. Έναν επιθετικό που δεν χρειάζεται απαραίτητα πολλές ευκαιρίες για να κάνει τη διαφορά.

Ωστόσο, θα ήταν λάθος να αποδοθούν όλες οι επιθετικές δυσκολίες στον τραυματισμό του.

Διότι το ζήτημα δεν αφορά αποκλειστικά το ποιος θα τελειώσει μια φάση, αλλά και το ποιος θα τη δημιουργήσει.

Ο Αλγουαθίλ έχει καταφέρει να δώσει στον Ολυμπιακό μεγαλύτερη συνοχή και καλύτερη νοοτροπία. Η ομάδα του δεν εγκαταλείπει εύκολα ένα παιχνίδι, επιμένει μέχρι το τέλος και έχει μάθει να παίρνει αποτελέσματα ακόμη κι όταν δεν εντυπωσιάζει.

Αυτό είναι μεγάλο κέρδος.

Δεν μπορεί, όμως, να αποτελεί τη μοναδική συνταγή επιτυχίας σε βάθος χρόνου.

Οι συνεχόμενες νίκες προσφέρουν στον προπονητή την πολυτέλεια να δουλεύει χωρίς μεγάλη πίεση. Του δίνουν χρόνο να διορθώσει αδυναμίες και να αναζητήσει λύσεις χωρίς να αμφισβητείται καθημερινά η δουλειά του.

Το ζητούμενο είναι να αξιοποιήσει αυτό το διάστημα.

Ο Ολυμπιακός δεν χρειάζεται να αλλάξει όσα κάνει καλά. Χρειάζεται να προσθέσει περισσότερη ποιότητα, φαντασία και αποτελεσματικότητα στο επιθετικό του παιχνίδι.

Διότι οι εννέα βαθμοί στην Ευρώπη αποδεικνύουν ότι ο Ολυμπιακός ξέρει να κερδίζει. Δεν αποδεικνύουν ακόμη ότι έχει μάθει να δημιουργεί όσο χρειάζεται.

Και αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη εκκρεμότητα του Ιμανόλ Αλγουαθίλ για τη συνέχεια.