Βασίλης Λεβέντης: Ποιος ήταν ο ανατρεπτικός πολιτικός που δεν χώρεσε ποτέ στα συνηθισμένα

Ο Βασίλης Λεβέντης υπήρξε από εκείνες τις πολιτικές φυσιογνωμίες που δύσκολα μπαίνουν σε μία μόνο κατηγορία. Για άλλους ήταν ο επίμονος αρχηγός της Ένωσης Κεντρώων. Για άλλους, ο πολιτικός των μικρών τηλεοπτικών σταθμών, των μαραθώνιων εκπομπών και των ατάκων που έγιναν viral πολύ πριν η λέξη μπει στην καθημερινότητά μας. Πίσω όμως από τη συχνά θορυβώδη δημόσια εικόνα του υπήρχε μια διαδρομή γεμάτη αντοχή, εμμονή στις ιδέες του και μια σπάνια άρνηση να εγκαταλείψει.

Γεννημένος στη Μεσσήνη το 1951, με οικογενειακές ρίζες από την Αρκαδία, μεγάλωσε στον Πειραιά και σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Στα νεανικά του χρόνια δεν ακολούθησε μια τυπική πολιτική τροχιά. Είχε τεχνική παιδεία, γνώση γερμανικών, πέρασμα από το Πολεμικό Ναυτικό και, σύμφωνα με βιογραφικά στοιχεία, ακόμη και μια μικρή εμπλοκή με τη δισκογραφία τη δεκαετία του ’70. Αυτές οι λεπτομέρειες δείχνουν έναν άνθρωπο ανήσυχο, όχι μονοδιάστατο.

Η πολιτική του αφετηρία ήταν το ΠΑΣΟΚ, στο οποίο βρέθηκε από τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια. Αποχώρησε όμως το 1981, διαφωνώντας με την πορεία του κόμματος. Στη συνέχεια δοκίμασε διαδρομές που έδειχναν την ανάγκη του να εκφράσει κάτι δικό του: υποψήφιος δήμαρχος Πειραιά, ίδρυση οικολογικού κόμματος το 1984, υποψηφιότητες χωρίς επιτυχία, μέχρι τη δημιουργία της Ένωσης Κεντρώων το 1992. Εκεί έμεινε πιστός για δεκαετίες, ακόμη κι όταν τα ποσοστά ήταν χαμηλά και η πολιτική σκηνή τον αντιμετώπιζε περισσότερο ως παραδοξότητα παρά ως σταθερό παίκτη.

Το πιο ιδιαίτερο κομμάτι της διαδρομής του ήταν η τηλεόραση. Με το Channel 67, αργότερα Channel 40, και τις εκπομπές του, ο Λεβέντης δημιούργησε μια σχέση απευθείας με το κοινό. Μιλούσε χωρίς φίλτρα, συχνά υπερβολικά, κάποιες φορές οργισμένα, αλλά πάντα με την αίσθηση ότι απευθυνόταν σε ανθρώπους που ένιωθαν αποκλεισμένοι από το πολιτικό σύστημα. Αυτό που τότε πολλοί χλεύαζαν, χρόνια αργότερα αντιμετωπίστηκε από αρκετούς με διαφορετικό μάτι: ως επιμονή ενός ανθρώπου που φώναζε για τη διαπλοκή, τη σπατάλη, την ανάγκη μεταρρυθμίσεων και την απόσταση ανάμεσα στους πολίτες και την εξουσία.

Η μεγάλη ανατροπή ήρθε το 2015, όταν η Ένωση Κεντρώων πέρασε το όριο του 3% και μπήκε στη Βουλή, εκλέγοντας 9 βουλευτές. Για τον ίδιο, αυτή η στιγμή δεν ήταν απλώς εκλογική επιτυχία. Ήταν η δικαίωση μιας μοναχικής πορείας που κράτησε πάνω από είκοσι χρόνια. Από τα μικρά στούντιο και τα χαμηλά ποσοστά, βρέθηκε στα έδρανα του Κοινοβουλίου, εκεί όπου για δεκαετίες προσπαθούσε να ακουστεί.

Ο θάνατός του, όπως ανακοινώθηκε από τον γιο του, Μάριο Γεωργιάδη, φωτίζει και μια πιο προσωπική πλευρά. Στο αποχαιρετιστήριο μήνυμα δεν κυριάρχησε ο πολιτικός, αλλά ο πατέρας. Ο άνθρωπος που, όπως έγραψε, του έμαθε «αξιοπρέπεια, επιμονή, υπομονή, συνέπεια και θάρρος». Αυτές οι λέξεις μοιάζουν να περιγράφουν και τη δημόσια ζωή του Λεβέντη: άλλοτε αιχμηρή, άλλοτε ανορθόδοξη, πάντα όμως επίμονη.

Ο Βασίλης Λεβέντης δεν υπήρξε πολιτικός της άνετης συναίνεσης. Δεν ήταν ομιλητής χαμηλών τόνων, ούτε άνθρωπος που προσαρμοζόταν εύκολα στο πολιτικό πρωτόκολλο. Ήταν διαφορετικός, συχνά δύσκολος και σίγουρα ανατρεπτικός.