ΑΕΚ - Λόβρο Μάγερ: Παραλίγο να τα παρατήσει στα 12, η συμφωνία για το τσιγάρο και η φωτογραφία-προφητεία με τον Μόντριτς

Πριν γίνει διεθνής με την Κροατία και φορέσει τη φανέλα της ΑΕΚ, ο Λόβρο Μάγερ έφτασε πολύ κοντά στο να εγκαταλείψει το ποδόσφαιρο.

Στα 12 του είχε κουραστεί. Δεν απολάμβανε πλέον το παιχνίδι και στράφηκε στο χάντμπολ. Η επιστροφή του ξεκίνησε όταν ένας παλιός προπονητής τού πρότεινε να παίξει στην Ντουμπράβα. Τότε ο μικρός Λόβρο έβαλε έναν παράξενο όρο στη μητέρα του: θα επέστρεφε στο ποδόσφαιρο μόνο εάν εκείνη σταματούσε το κάπνισμα.

Η Αντονίγια προσπάθησε, αλλά έναν μήνα αργότερα παραδέχθηκε ότι δεν τα κατάφερε. Του ζήτησε να αποφασίσει ξανά. Ο Μάγερ διάλεξε τελικά την μπάλα. Μια παιδική απόφαση που άλλαξε ολόκληρη τη ζωή του.

Η μητέρα που δεν του χάριζε ούτε ένα «μπράβο»

Η μητέρα του δεν υπήρξε ποτέ ο γονιός που παρουσίαζε κάθε εμφάνιση του παιδιού του ως αριστούργημα. Μετά τα παιχνίδια, του έλεγε ακριβώς τι είχε κάνει σωστά και τι λάθος.

Κάποτε ο Μάγερ ξέσπασε και της είπε ότι ήταν η μοναδική μητέρα που δεν στήριζε το παιδί της. Αργότερα κατάλαβε ότι εκείνη η αυστηρότητα τον προστάτευε από την υπερβολική αυτοπεποίθηση. Η ίδια έχει δηλώσει ότι δεν θέλησε ποτέ τα χρήματά του. Ζητούσε μόνο να παραμείνει ο γιος της και όχι ένας διάσημος ποδοσφαιριστής που απομακρύνθηκε από την οικογένειά του.

Μέσα στο σπίτι είχε σχεδόν πάντα μια μπάλα στα πόδια, ακόμη και την ώρα του φαγητού. Είναι αριστεροπόδαρος, αλλά γράφει με το δεξί χέρι. Όταν η μητέρα του τού έλεγε ότι δεν τρέχει αρκετά, εκείνος απαντούσε: «Ξέρω πού θα πάει η μπάλα». Ήταν μόλις 12 ετών, αλλά ήδη αντιλαμβανόταν το ποδόσφαιρο διαφορετικά.

Το δεύτερο ταλέντο του δεν βρισκόταν σε γήπεδο. Ως έφηβος λάτρευε τα Call of Duty και Counter-Strike και έπαιζε ακόμη και σε τουρνουά. Μετά από αγώνα απέναντι στη Ριέκα, η μητέρα του τον μετέφερε σε διοργάνωση gaming. Επέστρεψε περίπου στις δύο τα ξημερώματα και το επόμενο πρωί πήγε κανονικά στην προπόνηση. Ο ίδιος έχει παραδεχθεί ότι, χωρίς το ποδόσφαιρο, ίσως γινόταν επαγγελματίας gamer.

Ο πατέρας του, Έγκον, είχε διακριθεί στο taekwondo και ήθελε ο γιος του να μάθει πολεμικές τέχνες, ώστε να μπορεί να υπερασπίζεται τον εαυτό του στα αποδυτήρια. Ο μικρός Λόβρο απάντησε ότι ήξερε ήδη να παλεύει. Ο πατέρας του πείστηκε και τον άφησε να συνεχίσει στο ποδόσφαιρο, μεταφέροντάς του όμως την πειθαρχία και τη σκληρή νοοτροπία ενός μαχητικού αθλήματος.

Η φωτογραφία που έμοιαζε να γνωρίζει το μέλλον

Το 2008, σε ηλικία δέκα ετών, ο Μάγερ μπήκε στον αγωνιστικό χώρο ως παιδί-συνοδός κρατώντας από το χέρι τον Λούκα Μόντριτς. Δεν γνώριζε καν ότι υπήρχε φωτογραφία από εκείνη τη στιγμή, μέχρι που χρόνια αργότερα του την έστειλε ένας Ιάπωνας φωτογράφος.

Ο μικρός που περπατούσε δίπλα στο είδωλό του έγινε τελικά συμπαίκτης του στην Εθνική Κροατίας. Ο Μάγερ θεωρεί τη συγκεκριμένη εικόνα μία από τις πιο αγαπημένες του αναμνήσεις.

Παρά τη διεθνή καριέρα, η ζωή του δεν οργανώθηκε γύρω από την επίδειξη. Μεγάλωσε στο Μπριτάνσκι Τργκ του Ζάγκρεμπ και ακόμη ως παίκτης της Ντιναμό έμενε με τη μητέρα του. Συνήθιζε να πηγαίνει στο ίδιο καφέ της γειτονιάς, επειδή εκεί δεν ήταν «το δεκάρι της Ντιναμό», αλλά απλώς ο Λόβρο από τη γειτονιά.

Ολοκλήρωσε σχολείο ξενοδοχειακών και τουριστικών επαγγελμάτων και είχε τη δυνατότητα να συνεχίσει στο πανεπιστήμιο. Το απαιτητικό πρόγραμμα προπονήσεων και αγώνων τον ανάγκασε να αναβάλει τις σπουδές του. Πάντως, ο ίδιος επιμένει ότι δεν είχε πραγματικό «σχέδιο Β». Από πολύ μικρός είχε αποφασίσει ότι θα ζήσει από το ποδόσφαιρο.

Η ζωή μακριά από τους προβολείς

Το καταφύγιό του βρίσκεται στο Πρέκο, στο νησί Ούγκλιαν, όπου υπάρχουν οι ρίζες του πατέρα του. Εκεί περνούσε τα παιδικά καλοκαίρια, κολυμπούσε, έπαιζε με φίλους και προπονούνταν δίπλα στη θάλασσα.

Σήμερα επιστρέφει για να βρει ηρεμία. Έχει δηλώσει ότι μπορεί να φανταστεί τον εαυτό του να περνά εκεί μέρος της ζωής του μετά το ποδόσφαιρο. Στην περίοδο αποκατάστασης από σοβαρό τραυματισμό, κολυμπούσε καθημερινά περίπου μία ώρα γύρω από το μικρό νησί Γκάλεβατς.

Στο ίδιο μέρος αναβίωσε μια ιδιαίτερη οικογενειακή παράδοση: ποδόσφαιρο μέσα στη θάλασσα. Η ιδέα είχε ξεκινήσει πριν από χρόνια από τον πατέρα του και φίλους του, που τοποθετούσαν τέρματα στο νερό. Ο Μάγερ μετέτρεψε αργότερα το παιχνίδι σε οργανωμένο φιλανθρωπικό τουρνουά, με τα έσοδα να προσφέρονται σε κοινωνικό σκοπό.

Πίσω από την ήρεμη εικόνα υπάρχει και μια μακρά προσπάθεια ψυχικής διαχείρισης. Ο Μάγερ έχει αποκαλύψει ότι για χρόνια συνεργαζόταν με ψυχολόγο, ώστε να αντιμετωπίζει καλύτερα την πίεση, τις μετακινήσεις και τις αποτυχίες. Ζει ήσυχα, προτιμά το σπίτι, τους λίγους φίλους, τον καφέ και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια.

Αυτός είναι ο άνθρωπος που απέκτησε η ΑΕΚ. Όχι μόνο ένας αριστεροπόδαρος δημιουργός με σπουδαίες παραστάσεις, αλλά ένα παιδί που παραλίγο να εγκαταλείψει την μπάλα, αμφισβητήθηκε από τον ίδιο του τον εαυτό και τελικά επέστρεψε για να συναντήσει στο ίδιο γήπεδο τον θρύλο που κάποτε κρατούσε από το χέρι.