Άφησε το Πολεμικό Ναυτικό και κράτησε ζωντανή την τέχνη των σκυριανών κεραμικών (video)
Ο Γιάννης Φτούλης άφησε το Πολεμικό Ναυτικό μετά τον θάνατο του πατέρα του και επέστρεψε στη Σκύρο για να κρατήσει ζωντανή την τέχνη των κεραμικών.
Ο Γιάννης Φτούλης μεγάλωσε μέσα σε ένα εργαστήριο στη Σκύρο. Έβλεπε τον πατέρα του να πιάνει τον πηλό, να φτιάχνει κεραμικά και μετά να τα ζωγραφίζει στο χέρι. Τότε δεν ήξερε ότι κάποια μέρα θα άφηνε τη δική του ζωή πίσω για να συνεχίσει αυτή την τέχνη.
Η θητεία στο Ναυτικό και η επιστροφή στα κεραμικά
Για δέκα χρόνια είχε άλλο δρόμο. Υπηρετούσε στο Πολεμικό Ναυτικό. Η θάλασσα υπήρχε πάντα δίπλα του, αλλά με άλλο τρόπο. Η μεγάλη αλλαγή ήρθε όταν πέθανε ο πατέρας του. Εκείνη ήταν η στιγμή που αποφάσισε να παραιτηθεί και να επιστρέψει στα κεραμικά.
«Όταν έφυγε από τη ζωή ο πατέρας μου, αυτή η στιγμή ήταν για μένα η κομβική στιγμή που αποφάσισα να παραιτηθώ από το Ναυτικό και να ασχοληθώ με την κεραμική τέχνη», είπε στην εκπομπή Όπου Υπάρχει Ελλάδα.
Το πάθος και η συνέχεια της παράδοσης
Δεν το έκανε σαν απλή δουλειά. Το έκανε γιατί ήθελε να μη χαθεί αυτό που είχε χτίσει ο πατέρας του. «Μου προσφέρει χαρά, με γεμίζει και ήταν ο κύριος λόγος που αποφάσισα να ασχοληθώ με αυτήν. Επίσης ήθελα να υπάρχει μία συνέχεια σε αυτό που έκανε ο πατέρας μου».
Τα σκυριανά κεραμικά ξεχωρίζουν αμέσως. Δεν είναι άδεια αντικείμενα. Έχουν πολύ χρώμα, σχέδια, λουλούδια, πουλιά και μικρές λεπτομέρειες. Κάθε κομμάτι θέλει χρόνο, χέρι και υπομονή.
Υλικά, παραδόσεις και η θάλασσα στα σχέδια
Ο ίδιος εξήγησε ότι τα πιο παλιά κεραμικά της Σκύρου είχαν σχέση με τα υλικά του τόπου. «Τα πιο χαρακτηριστικά μας στο νησί ήτανε τα κεραμικά με τον κόκκινο πηλό. Γιατί οι πρώτες ύλες που υπήρχαν στο νησί ήταν κόκκινος πηλός και λευκός μπαντανάς».
Η θάλασσα είναι κι αυτή μέσα στα σχέδια. Όχι πάντα σαν εικόνα με κύματα, αλλά σαν αίσθηση. Στα χρώματα, στην κίνηση, στα μοτίβα που περνούν πάνω από τα πιάτα και τα αγγεία.
Η σημασία της τέχνης σήμερα
Στη Σκύρο, η κεραμική δεν ήταν ποτέ μόνο διακόσμηση. Ήταν κομμάτι του σπιτιού. Πιάτα, κανάτια, γάστρες, μικρά σκεύη και αντικείμενα που έμπαιναν στην καθημερινή ζωή και μετά έμεναν σαν μνήμη.
Σήμερα όμως αυτή η τέχνη έχει λιγοστέψει πολύ. Ο Γιάννης Φτούλης είπε ότι αυτή τη στιγμή στο νησί έχει μείνει μόνο ένα εργαστήριο. Αυτό κάνει τη δουλειά του ακόμη πιο σημαντική.
Κάθε κεραμικό που βγαίνει από τα χέρια του έχει πάνω του και μια μικρή συνέχεια. Του πατέρα του, του νησιού, της παλιάς Σκύρου και μιας τέχνης που δεν μπορεί να σωθεί αν δεν υπάρχει κάποιος να την κάνει κάθε μέρα.
