Δεν είχαν λεφτά να λάβουν μέρος στους Ολυμπιακούς. Φόρτωσαν ένα πλοίο με καφέ και τον πουλούσαν μέχρι να φτάσουν
Η πιο απίθανη Ολυμπιακή αποστολή ξεκίνησε από τη Βραζιλία με πλοίο γεμάτο καφέ.
Το 1932, οι Ολυμπιακοί Αγώνες έγιναν στο Λος Άντζελες. Ήταν η εποχή της Μεγάλης Ύφεσης. Η παγκόσμια οικονομία είχε γονατίσει. Η Βραζιλία, πνιγμένη στα χρέη, δεν είχε τη δυνατότητα να στείλει την Ολυμπιακή της ομάδα στην άλλη άκρη της Αμερικής. Το κράτος δεν είχε να πληρώσει ούτε τα εισιτήρια.
Η λύση που βρέθηκε ήταν τόσο απίστευτη, που σήμερα μοιάζει με ταινία. Ένα πλοίο, το “Itaquicê”, φορτώθηκε με σακιά γεμάτα καφέ — το πιο εξαγώγιμο προϊόν της Βραζιλίας. Επιβιβάστηκαν και οι αθλητές. Ο προορισμός ήταν η Καλιφόρνια. Αλλά το καύσιμο του ταξιδιού δεν ήταν το πετρέλαιο. Ήταν οι πωλήσεις καφέ.
Σε κάθε λιμάνι που έπιαναν, από τη βόρεια Βραζιλία μέχρι την Καραϊβική, οι αθλητές κατέβαιναν και πουλούσαν τα σακιά. Διαπραγματεύονταν με τοπικούς εμπόρους, κουβαλούσαν, φόρτωναν και ξεφόρτωναν. Ήταν και αθλητές, και εργάτες, και έμποροι. Έπρεπε να φτάσουν στην ώρα τους και να πληρώσουν κάθε μίλι με καφέ.
Όταν έφτασαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, είχαν ακόμα έναν τοίχο μπροστά τους. Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή ζητούσε τέλη εγγραφής ανά άθλημα. Δεν είχαν αρκετά. Μόνο λίγοι αθλητές κατάφεραν να λάβουν μέρος τελικά. Ο δισκοβόλος Adalberto Cardoso έφτασε στο στάδιο την τελευταία στιγμή, χωρίς παπούτσια, και έτρεξε… ξυπόλυτος.
Δεν κέρδισαν μετάλλια. Κέρδισαν όμως μια θέση στην ιστορία. Γιατί δεν υπήρξε ποτέ άλλη Ολυμπιακή αποστολή σαν αυτή. Δεν ταξίδεψαν για τουρισμό. Δεν πήγαν με αεροπλάνο. Δεν είχαν ούτε χορηγούς, ούτε φανταχτερά ρούχα. Είχαν μόνο ένα πλοίο, λίγα σακιά καφέ και την επιμονή να φτάσουν.
