Δεν είχε έρημο. Και όμως η χώρα αυτή βούλιαξε στην άμμο για 100 χρόνια
Δεν είχε έρημο. Και όμως, η χώρα αυτή έζησε έναν αιώνα θανάτου από σκόνη. Όταν η γη σηκώθηκε και έγινε εχθρός.
Μπορεί να μην υπήρχε ούτε κόκκος άμμου στα βουνά της, ούτε έρημος στον χάρτη της, όμως για έναν αιώνα η χώρα αυτή πάλευε καθημερινά με τον εφιάλτη της άμμου. Όχι από τουρίστες με πετσέτες, αλλά από κάτι πολύ πιο επικίνδυνο: την ίδια της τη γη, που σηκώθηκε και έγινε εχθρός.
Ήταν η εποχή που οι άνθρωποι είχαν αρχίσει να πιστεύουν πως μπορούσαν να αλλάξουν τη φύση. Με τρακτέρ και φθηνές υποσχέσεις, ξήλωσαν εκατομμύρια στρέμματα από λιβάδια που επί αιώνες συγκρατούσαν το έδαφος. Στο όνομα της ανάπτυξης, άνοιξαν πληγές σε μια γη που δεν συγχωρούσε. Και εκείνη αντεπιτέθηκε με ανεμοθύελλες, κύματα σκόνης, ξηρασία και απόγνωση.
Η γη έγινε καφέ, ύστερα γκρι, και μετά άρχισε να αιωρείται στον αέρα. Χιλιάδες οικογένειες έζησαν με πανιά στα παράθυρα, βρεγμένα σεντόνια στην πόρτα και στόματα κλειστά για να μην καταπιούν τον θάνατο. Η σκόνη έμπαινε παντού. Στο φαγητό, στα πνευμόνια, στις παιδικές αναμνήσεις. Η μέρα γινόταν νύχτα και η ελπίδα χανόταν σε κάθε ριπή ανέμου.
Δεν ήταν πόλεμος. Ήταν κάτι πιο ύπουλο. Η ίδια η φύση που τιμωρούσε την απληστία. Οι άνθρωποι έφευγαν ο ένας πίσω από τον άλλον, σαν ξεριζωμένα στάχυα. Άλλοι πήγαν δυτικά, άλλοι στα βουνά. Μα η άμμος, η σκόνη, η βουή των ανέμων, έμειναν πίσω σαν φάντασμα. Για 100 χρόνια δεν ξεχάστηκαν. Και σήμερα, ακόμη, όταν φυσάει ξαφνικά και οι ουρανοί γεμίζουν καφέ σύννεφα, οι παλιοί σωπαίνουν.
