Δημογραφικό SOS: Άδεια θρανία, άδεια πατρίδα – Λουκέτο σε άλλα 6 νησιωτικά νηπιαγωγεία

Κάθε φορά που οι αρμόδιοι φορείς καλούνται να λάβουν αποφάσεις για τη νέα σχολική χρονιά, προκύπτει και μια πένθιμη είδηση. Γιατί τι άλλο παρά πένθος και περισυλλογή αρμόζει στη δημογραφική εξαφάνιση του έθνους μας;

Τα σχολεία της Πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης εξακολουθούν να «σβήνουν» δημογραφικά, πιο γρήγορα και από το να βομβαρδίζονταν σε συνθήκες πολέμου. Στα Νηπιαγωγεία και τα Δημοτικά αποκαλύπτεται η πιο ωμή διάσταση της πληθυσμιακής κρίσης, αφού εκεί «σκάει» κάθε χρόνο το πρώτο κύμα της νέα γενιάς. Και δυστυχώς κάθε φορά, τα χαρούμενα παιδικά πρόσωπα είναι όλο και λιγότερα.

Οι Περιφερειακές Διευθύνσεις Εκπαίδευσης Βορείου Αιγαίου και Ιονίων Νήσων αποφάσισαν την αναστολή λειτουργείας σε 6 Νηπιαγωγεία για το σχολικό έτος 2026-2027. Αιτία, οι ανεπαρκείς ή και μηδενικές εγγραφές νέων μαθητών. Νηπιαγωγείο Καταρράκτη Χίου, Νηπιαγωγείο Σκαλοχωρίου Λέσβου, Νηπιαγωγείο Καλάμου Λευκάδας, Νηπιαγωγείο Αγίου Πέτρου Λευκάδας και Νηπιαγωγείο Μαραντοχωρίου Λευκάδας, θα δουν τις πόρτες τους κλειστές με λουκέτο τον ερχόμενο Σεπτέμβρη.

Οι περιοχές που πλήττονται στη συγκεκριμένη περίπτωση, αναδεικνύουν το διπλό πρόβλημα της νησιωτικότητας: την απομόνωση και τη φυγή των νέων ζευγαριών προς τα μεγάλα αστικά κέντρα (ή το εξωτερικό) λόγω έλλειψης οικονομικών προοπτικών. Αντί η πολιτεία να κάνει τα πάντα για να κρατήσει το γηγενή πληθυσμό στα νησιά μας, παρακολουθεί με απάθεια το τραγικό φαινόμενο και αρκείται σε μέτρα – ασπιρίνες.

Το χειρότερο είναι ότι όταν κλείνει ένα σχολείο ελαχιστοποιούνται οι πιθανότητες να ξανανοίξει διότι το δίκτυο εκπαίδευσης προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα και η ζήτηση μαθητών θα πρέπει να αυξηθεί κατά πολύ για να παρθούν πίσω αποφάσεις. Όμως χωρίς σχολείο, η περιοχή καθίσταται αυτόματα ακατάλληλη για νέες οικογένειες, προμηνύοντας ότι η ζήτηση μαθητών όχι απλώς δεν θα αυξηθεί, αλλά πιθανότατα θα μηδενιστεί οριστικά. Έτσι ο φαύλος κύκλος του δημογραφικού μας θανάτου, συνεχίζεται.

Τα άδεια θρανία σημαίνουν άδειες κοινότητες, άδειες θέσεις εργασίας, άδεια κρατικά ταμεία, άδεια εθνική άμυνα και γενικότερα άδεια κοινωνία. Η κυβέρνηση δυστυχώς περιορίζεται μόνο σε διαπιστώσεις του φαινομένου, χωρίς να προχωρά σε γενναίες, ολιστικές πολιτικές στήριξης της οικογένειας και αποκέντρωσης.

Το σχολείο δεν είναι μόνο μια δομή εκπαίδευσης, αλλά ένας βασικός συνεκτικός κρίκος για τις κατά τόπους κοινότητες. Μαζί με την εξαφάνιση των οικογενειών, επηρεάζονται και οι επιχειρήσεις της περιοχής που χάνουν το σταθερό πελατολόγιο τους κι έτσι ακολουθεί ένα ντόμινο λουκέτων. Παράλληλα τα σπίτια και τα οικόπεδα χάνουν την εμπορική τους αξία και λεηλατούνται «κοψοχρονιά» από τα συμφέροντα μεγαλοκτηματιών.

Το κλείσιμο ενός σχολείου είναι μόνο η αρχή της κατάρρευσης…