Δημογραφικό – SOS: Κάτω από 1,4 εκατ. γεννήσεις την επόμενη 20ετία!

Η δημογραφική εικόνα της Ελλάδας είναι πλέον ιδιαίτερα ανησυχητική και ασφαλώς δεν αποτελεί αυθύπαρκτο φαινόμενο, αλλά το αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας και διαρκώς εντεινόμενης κρίσης. Όσο η αξία της οικογένειας υπονομευόταν δεκαετία με τη δεκαετία, παράλληλα εξελισσόταν και μια γεωμετρική μείωση των γεννήσεων. Και επιπλέον, όσο το κράτος αποσυνδεόταν από την ευθύνη του για στήριξη και παρότρυνση των γεννήσεων, τόσο ο διαρκώς χειμαζόμενος ελληνικός λαός αποστασιοποιούταν από τη δημιουργία οικογένειας για λόγους επιβίωσης.

Όπως προκύπτει από την έρευνα του καθηγητή Δημογραφίας Βύρωνα Κοτζαμάνη, οι γεννήσεις στη χώρα μας, από περίπου 150.000 ετησίως κατά μέσο όρο τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες, έχουν υποχωρήσει δραματικά, με την πρόβλεψη να περιοριστούν στις 65.000 το 2026. Βλέπουμε δηλαδή ότι ακόμα και σε δεκαετίες με μεγαλύτερη φτώχεια και υλικές στερήσεις, οι Ελληνίδες γεννούσαν σε υπερδιπλάσιους αριθμούς, προφανώς λόγω υγιέστερης νοοτροπίας και προτύπων.

Η δραματική αυτή μείωση συνδέεται με τη συρρίκνωση του αριθμού των παιδιών που αποκτούν οι νεότερες γενιές, την αύξηση της ηλικίας τεκνοποίησης, την οικονομική ανασφάλεια και τη δυσκολία συνδυασμού επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής. Ενδεικτικό είναι ότι οι γυναίκες που γεννήθηκαν το 1930 απέκτησαν κατά μέσο όρο περίπου 2,3 παιδιά, ενώ για όσες γεννήθηκαν το 1985 ο αντίστοιχος αριθμός είναι μικρότερος από 1,5.

Ακόμη πιο δυσοίωνες είναι οι προβλέψεις για το μέλλον. Την περίοδο 2027-2046 αναμένεται να γεννηθούν λιγότερα από 1,4 εκατομμύρια παιδιά, έναντι 1,8 εκατομμυρίων την προηγούμενη εικοσαετία.

Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, η κυβερνητική αντιμετώπιση του δημογραφικού αποδεικνύεται συνεχώς ανεπαρκής και κατώτερη της σοβαρότητας του προβλήματος. Οι αποσπασματικές οικονομικές ενισχύσεις και οι κατά καιρούς εξαγγελίες δεν μπορούν να ανατρέψουν μια τόσο βαθιά κρίση. Ούτε καν να τη «φρενάρουν» στοιχειωδώς.

Χρειάζεται ένα ολοκληρωμένο και μακροπρόθεσμο σχέδιο με γενναία στήριξη των νέων οικογενειών, προσιτή στέγη, αξιοπρεπείς μισθούς, ασφαλείς θέσεις εργασίας, επαρκείς παιδικούς σταθμούς, ουσιαστική προστασία της μητρότητας και πραγματική συμφιλίωση επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής. Και πάνω απ’ όλα χρειάζεται επιστροφή στις παραδοσιακές αξίες, μακριά από τεχνητές ατζέντες που διαστρέφουν το βιολογικό ρόλο των φύλων.

Ο ελληνικός λαός γνωρίζει πλέον καλά ότι οι επικοινωνιακές καμπάνες και τα ευχολόγια δεν πρόκειται να καταφέρουν τίποτα. Απαιτείται ισχυρή πολιτική βούληση, γενναίες αποφάσεις και σταθερές κοινωνικές πολιτικές. Διότι η ευαισθησία για τη δημογραφική στήριξη της χώρας μας υπάρχει στον λαό – εκείνο που δεν υπάρχει είναι τα εφόδια για να το καταφέρουν.

Όταν οι νέοι άνθρωποι αδυνατούν να σχεδιάσουν με ασφάλεια το μέλλον τους και να ονειρευτούν την ευλογημένη δημιουργία οικογένειας, η ευθύνη δεν μπορεί να μετακυλίεται αποκλειστικά στις ατομικές τους επιλογές. Η κυβέρνηση οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες της, γιατί κάθε χρόνος αδράνειας κάνει την αναστροφή της δημογραφικής συρρίκνωσης όλο και δυσκολότερη.