Έπινε ουίσκι, έτρωγε αυγά, κάπνιζε ασταμάτητα και δέθηκε σε καρέκλα. Όλα αυτά για να ακουστεί σαν Διάβολος.

Η ηθοποιός Mercedes McCambridge δεν ήθελε να ακουστεί σαν ηθοποιός. Ήθελε να ακουστεί σαν κάτι που γεννήθηκε μέσα από σκόνη, αλκοόλ και κατάρα. Στο "The Exorcist", όταν η μικρή Ρίγκαν αρχίζει να μιλάει με μια φωνή που δεν είναι ανθρώπινη, ολόκληρος ο πλανήτης ένιωσε φρίκη. Πίσω από αυτή τη φωνή δεν υπήρχε κανένα ειδικό εφέ. Μόνο μια γυναίκα που αποφάσισε να βασανίσει το ίδιο της το σώμα για να ακουστεί σαν τον ίδιο τον Σατανά.

Για να σπάσει τη φωνή της, έπινε ωμά αυγά και ουίσκι. Κάπνιζε συνέχεια, παρότι είχε κόψει το κάπνισμα. Ζήτησε να τη δέσουν σε μια καρέκλα για να νιώσει εγκλωβισμένη όπως η δαιμονισμένη ηρωίδα. Οι ηχογραφήσεις της δεν γίνονταν σαν πρόβα. Γίνονταν σαν τελετή εξορκισμού. Κάθε ανάσα της κουβαλούσε τρόμο. Κάθε ουρλιαχτό της δεν ήταν παίξιμο. Ήταν πραγματικός πόνος.

Η ίδια δεν ήθελε να μπει στους τίτλους της ταινίας. Ζήτησε να μείνει ανώνυμη. Όχι για λόγους ταπεινότητας, αλλά γιατί ήξερε πως η φωνή αυτή δεν θα έπρεπε να έχει όνομα. Δεν ήθελε να δώσει ανθρώπινη υπόσταση στον δαίμονα που δημιούργησε. Αργότερα άλλαξε γνώμη και μπήκε στους τίτλους, αλλά τότε ήταν ήδη αργά. Η φωνή της είχε στοιχειώσει τα όνειρα εκατομμυρίων θεατών και κανείς δεν ήξερε από πού είχε έρθει.

Η McCambridge είχε ήδη κερδίσει Όσκαρ για άλλη ταινία, είχε παίξει με τον Orson Welles, είχε ανέβει στα μεγαλύτερα θεατρικά σανίδια της Αμερικής. Όμως κανένας ρόλος της δεν είχε τη δύναμη αυτού. Η ίδια πίστευε στον Θεό. Όταν της ζήτησαν να γίνει η φωνή του διαβόλου, δίστασε. Μετά από σκέψη, δέχτηκε. Όχι για τα χρήματα. Αλλά για να αποδείξει ότι ο τρόμος δεν χρειάζεται αίμα και τέρατα. Μόνο μια φωνή που σου κόβει την ανάσα.