Γιατί ο Ρωμύλος σκότωσε τον Ρώμο;

Η Ρώμη δεν γεννήθηκε από τη λάσπη ή τη φωτιά. Γεννήθηκε από ένα πτώμα. Από το σώμα του Ρώμου, του αδελφού που ο Ρωμύλος δολοφόνησε με τα ίδια του τα χέρια ή, σύμφωνα με άλλες πηγές, διέταξε να δολοφονηθεί. Η αδελφοκτονία δεν ήταν ένα τυχαίο περιστατικό. Ήταν το πρώτο «θεμέλιο λίθο» μιας πόλης που έμελλε να κυριαρχήσει στον κόσμο.

Το ερώτημα αιώνες τώρα παραμένει: γιατί; Οι δύο αδελφοί δεν διαφωνούσαν απλώς για έναν λόφο. Διαφωνούσαν για το μέλλον. Ο Ρώμος ήθελε να ιδρύσουν κάτι μαζί, μια νέα αρχή. Ο Ρωμύλος ήθελε να είναι βασιλιάς. Η διαφωνία τους ήταν συμβολική: ισότητα ή εξουσία; Συναίνεση ή επιβολή;

Ο μύθος λέει πως οι θεοί έκριναν ποιος θα ιδρύσει την πόλη. Αλλά όταν ο Ρώμος αψήφησε το όριο που είχε ορίσει ο Ρωμύλος, περνώντας ειρωνικά το αόρατο σύνορο της μελλοντικής Ρώμης, ο Ρωμύλος τον σκότωσε χωρίς δεύτερη σκέψη. Ήταν αυτό πράξη προδοσίας ή αυτοεκπληρούμενη κατάρα;

Η Ρώμη έκτοτε λάτρεψε τον ιδρυτή της όχι ως αδελφοκτόνο, αλλά ως βασιλιά. Κι όταν, πολλά χρόνια αργότερα, εξαφανίστηκε μυστηριωδώς εν μέσω θύελλας, οι συγκλητικοί είπαν πως τον πήρε ο Άρης στον ουρανό. Η αλήθεια όμως ψιθυριζόταν για αιώνες: τον σκότωσαν όπως εκείνος σκότωσε τον αδελφό του. Ο κύκλος έκλεισε.

Κι έτσι ξεκινά ο δυτικός πολιτισμός: όχι με μια γιορτή ή έναν θεό, αλλά με ένα έγκλημα εξουσίας. Ένας αδελφός σκότωσε έναν άλλον. Και από πάνω σήκωσε μια πόλη που θα κυβερνούσε για χίλια χρόνια.

Ήταν αυτός ο φόνος απαραίτητος; Ήταν τελετουργικός; Ήταν καθρέφτης του ίδιου του ανθρώπινου πεπρωμένου, όπου οι αδελφοί θυσιάζονται για να χτιστούν αυτοκρατορίες;

Ίσως ποτέ δεν θα το μάθουμε. Αλλά η Ρώμη ακόμα στέκεται.