Ο μαραθωνοδρόμος που χάθηκε στους Ολυμπιακούς του 1912 και τερμάτισε to 1966

Η Στοκχόλμη το καλοκαίρι του 1912 έβραζε. Ο ήλιος δεν συγχωρούσε κανέναν και ο μαραθώνιος των Ολυμπιακών ήταν σκληρότερος από ποτέ. Ένας 20χρονος από την Ιαπωνία, με βλέμμα ήσυχο αλλά αποφασισμένο, στάθηκε στη γραμμή εκκίνησης. Ήταν η πρώτη φορά που η χώρα του έστελνε αθλητές σε Ολυμπιακούς. Ονομάζονταν Σίζο Κανακούρι.

Κανείς τότε δεν ήξερε ότι αυτός ο άνθρωπος θα γινόταν ο ήρωας της πιο απίστευτης, σχεδόν ποιητικής ιστορίας στην ιστορία των Αγώνων. Και ότι η "κούρσα" του θα διαρκούσε όχι ώρες... αλλά δεκαετίες.

Ο πιο σκληρός μαραθώνιος

Ο αγώνας ξεκίνησε. Θερμοκρασία 32°C, χωρίς σκιά, χωρίς σωστή υδροδότηση. Από τους 68 αθλητές που ξεκίνησαν, λιγότεροι από τους μισούς κατάφεραν να φτάσουν στο τέλος. Ο Κανακούρι, ταλαιπωρημένος από το ταξίδι 18 ημερών με πλοίο και τρένο, έτρεχε στα όριά του.

Λίγο μετά τα μισά της διαδρομής, ένιωσε να χάνει τις αισθήσεις του. Μια σουηδική οικογένεια τον βρήκε λιπόθυμο σε μια αυλή. Τον περιποιήθηκαν, του έδωσαν χυμό, και του επέτρεψαν να μείνει όσο χρειαζόταν. Όταν ξύπνησε, δεν επέστρεψε ποτέ στον αγώνα.

Ούτε καν στο στάδιο.

Η σιωπή

Ο Κανακούρι, ντροπιασμένος από την "εγκατάλειψη", πήρε το πλοίο και γύρισε αθόρυβα στην Ιαπωνία. Δεν ενημέρωσε κανέναν. Δεν έκανε δηλώσεις. Και στο αρχείο των Ολυμπιακών, η φράση δίπλα στο όνομά του έμεινε για χρόνια: "εξαφανίστηκε".

Και πραγματικά, ήταν σαν να είχε χαθεί. Για τους Σουηδούς, ήταν φάντασμα. Για τους Ιάπωνες, ήταν ένας αποτυχημένος που κανείς δεν ήθελε να συζητήσει. Ο ίδιος συνέχισε να τρέχει, να εκπαιδεύει, να εργάζεται για την ανάπτυξη του μαραθωνίου στην Ιαπωνία — αλλά ποτέ δεν μιλούσε γι’ αυτόν τον αγώνα.

Για 50 χρόνια, το όνομά του έμεινε στα χαρτιά σαν γρίφος. Ή σαν υπόσχεση που δεν ολοκληρώθηκε.

Μια πρόσκληση

Το 1967, η Σουηδική Τηλεόραση αποφάσισε να κάνει ένα αφιέρωμα για τα 55 χρόνια από τους Ολυμπιακούς του 1912. Ανέσυραν το φάκελο του "χαμένου Ιάπωνα" και προς έκπληξή τους, ανακάλυψαν πως ο Κανακούρι ήταν ακόμα ζωντανός — και μάλιστα πρόθυμος να τους επισκεφθεί.

Τον προσκάλεσαν να έρθει πίσω στη Σουηδία. Όχι ως χαμένος. Αλλά ως άνθρωπος που είχε ακόμα κάτι να ολοκληρώσει.

Η επιστροφή

Ο Σίζο Κανακούρι, 76 ετών πια, ανέβηκε ξανά στον τερματικό διάδρομο του σταδίου της Στοκχόλμης. Οι θεατές σηκώθηκαν όρθιοι. Ο ηλικιωμένος άντρας, με το ίδιο ταπεινό βλέμμα, έκανε τα τελευταία μέτρα του μαραθωνίου που είχε ξεκινήσει μισό αιώνα πριν.

Οι διοργανωτές, με χιούμορ και συγκίνηση, του έδωσαν επίσημα τον χρόνο του:
54 χρόνια, 8 μήνες, 6 ημέρες, 5 ώρες, 32 λεπτά και 20 δευτερόλεπτα.

Ο πιο αργός μαραθωνοδρόμος όλων των εποχών — και ο πιο αξιοπρεπής.

Όταν τον ρώτησαν τι ένιωθε, απάντησε με ένα χαμόγελο που δε θα μπορούσε να γραφτεί ούτε σε μυθιστόρημα:

Καθ’ οδόν, παντρεύτηκα, έκανα έξι παιδιά και δέκα εγγόνια… αλλά χαίρομαι που τερμάτισα.