Το Google Glass που αποσύρθηκε επειδή… σε κοίταζαν όλοι σαν εξωγήινο

Ήταν το μέλλον. Ή έτσι νόμιζαν. Το 2013, η Google παρουσίασε ένα μικρό γυαλί που το φορούσες και έβλεπες μπροστά σου πληροφορίες, μηνύματα, χάρτες. Μιλούσες του έλεγες “OK Glass” και σου απαντούσε. Ήσουν ο Τόνι Σταρκ – χωρίς τη στολή. Ήσουν το μέλλον. Μέχρι που μπήκες στην καφετέρια.

Το Google Glass δεν απέτυχε επειδή δεν λειτουργούσε. Αντιθέτως, για τα δεδομένα της εποχής ήταν εντυπωσιακά λειτουργικό. Απέτυχε γιατί… κανείς δεν άντεχε να σε βλέπει να το φοράς. Όταν κοιτούσες κάποιον, δεν ήξερε αν τον κοίταζες ή τον βιντεοσκοπούσες. Οι άνθρωποι ένιωθαν άβολα, σχεδόν απειλούμενοι. Και εσύ ένιωθες σαν να κουβαλάς κάμερα στο μέτωπο. Γιατί, στην ουσία, αυτό κουβαλούσες.

Σύντομα άρχισαν να εμφανίζονται παντού ταμπέλες: “Απαγορεύονται τα Google Glass”. Από μπαρ, μέχρι σινεμά και γυμναστήρια. Το κοινό δεν ήταν έτοιμο. Κάποιοι τα έβγαλαν στη μέση της μέρας γιατί δεν άντεχαν τα βλέμματα. Η λέξη “Glasshole” επινοήθηκε για όσους συνέχιζαν να τα φορούν.

Η ίδια η Google έβαλε τον τίτλο τέλους λίγα χρόνια μετά. Όχι επειδή η τεχνολογία δεν δούλευε — αλλά επειδή δεν χωνευόταν κοινωνικά. Το project “πήγε πίσω στο συρτάρι” και επέστρεψε χρόνια αργότερα, διακριτικά, ως εργαλείο για εργοστάσια και επαγγελματίες. Μακριά από τα βλέμματα.

Η αποτυχία του Google Glass απέδειξε κάτι απλό και βαθιά ανθρώπινο: δεν αρκεί να είσαι πρωτοποριακός. Πρέπει και να μην τρομάζεις τον κόσμο γύρω σου. Γιατί η τεχνολογία μπορεί να πετάξει μπροστά — αλλά η κοινωνία ακολουθεί με πιο μικρά βήματα.