Τον σκότωσε ο ίδιος του ο γιατρός με μορφίνη και κοκαΐνη για να προλάβουν την πρωινή έκδοση των Times

Ο βασιλιάς πέθαινε. Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία για αυτό. Ήταν 20 Ιανουαρίου 1936 και το παλάτι του Σάντριγκαμ είχε γεμίσει με σιωπές, ψιθύρους και βαριές ανάσες. Ο Γεώργιος Ε', γέρος και εξουθενωμένος από τις αναπνευστικές επιπλοκές του καπνίσματος και τις αλλεπάλληλες κρίσεις σηψαιμίας, βρισκόταν στα τελευταία του. Οι γιατροί το ήξεραν. Η βασίλισσα Μαίρη το ήξερε. Οι αυλικοί το ήξεραν. Κανείς όμως δεν ήξερε τι ακριβώς επρόκειτο να συμβεί μέσα στα επόμενα λεπτά.

Ήταν η ώρα της βραδινής καταστολής. Ο γιατρός του, Λόρδος Ντόσον του Πεν, μπήκε στο δωμάτιο με σύριγγες. Μια δόση μορφίνης και λίγο μετά, μια δόση κοκαΐνης. Όχι για να ανακουφίσει τον πόνο του βασιλιά. Αλλά για να επισπεύσει τον θάνατό του.

Σύμφωνα με το προσωπικό του ημερολόγιο, που αποκαλύφθηκε δεκαετίες αργότερα το 1986, ο Λόρδος Ντόσον δεν ήθελε ο θάνατος να διαρκέσει ώρες. Δεν ήθελε να δει τον βασιλιά να ξεψυχά μες στη νύχτα, σε κάποιον άβολο χρόνο. Ήθελε να «ολοκληρωθεί η διαδικασία» εγκαίρως ώστε η ανακοίνωση να περάσει στις στήλες της πρωινής έκδοσης των “The Times”. Όχι στις βραδινές ταμπλόιντ. Το prestige πάνω απ’ όλα.

Ο Γεώργιος Ε' είχε μουρμουρίσει, λένε, τις τελευταίες του λέξεις προς τη νοσοκόμα που του χορηγούσε ένα ηρεμιστικό: «God damn you!» Δεν ήξερε πως λίγα λεπτά μετά, ο γιατρός του θα τερμάτιζε ήσυχα, σχεδόν μεθοδικά, τη ζωή του. Ένεση με 3/4 grains μορφίνης και αμέσως μετά, 1 grain κοκαΐνης στη διογκωμένη σφαγίτιδα φλέβα.

Στο ημερολόγιό του, ο γιατρός ήταν απόλυτος: «Ήταν απαραίτητο για να προστατευτεί η αξιοπρέπεια. Η φυσική μάχη είχε τελειώσει. Ο αγώνας είχε ήδη κριθεί.» Είχε αποφασίσει μόνος του. Η βασίλισσα Μαίρη δεν ήξερε τίποτα. Ο διάδοχος, Έντουαρντ, δεν είχε ενημερωθεί. Ήταν μια βασιλική ευθανασία, αλλά χωρίς βασιλική έγκριση.

Η είδηση της «ειρηνικής μετάβασης» του βασιλιά ανακοινώθηκε το πρωί, όπως είχε προβλεφθεί. Το κοινό δεν έμαθε ποτέ την αλήθεια. Μέχρι που το ημερολόγιο του Λόρδου Ντόσον, πολλά χρόνια μετά, ξέθαψε το σκοτεινό μυστικό. Η ιστορία δεν είναι παραβολή για την εξουσία. Είναι απλώς αληθινή.