Δημογραφικό SOS: Κατρακύλα 30% στις γεννήσεις σε μια 10ετία στην Π.Ε. Λάρισας
Από τις 4.502 γεννήσεις του 2015 στις μόλις 3.155 του 2025: Το χρονικό της σιωπηλής ερήμωσης στην περιφέρεια
Ολόκληρες περιφερειακές ενότητες της χώρας μας εξαϋλώνονται δημογραφικά, όσο η πολιτική εξουσία δεν λαμβάνει αποφασιστικά μέτρα για την καταπολέμηση της υπογεννητικότητας. Μέσα σε μόλις 10 χρόνια, οι γεννήσεις στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας έχουν μειωθεί σχεδόν κατά 30%.
Από τις 4.502 γεννήσεις που καταγράφηκαν το 2015, ο αριθμός έπεσε στις μόλις 3.155 το 2025. Ενώ μέχρι το 2021 ο αριθμός των συνολικών γεννήσεων κυμαινόταν στα ίδια επίπεδα (γύρω στις 4.100), από το 2022 ξεκινά μια κατακόρυφη πτώση.
Συγκεκριμένα:
2018: 4.177 γεννήσεις
2019: 4.103
2020: 4.146
2021: 4.269
2022: 3.719
2023: 3.612
2024: 3.517
2025: 3.155
Το αποτύπωμα αυτής της πληθυσμιακής συρρίκνωσης μεταφέρεται άμεσα στα σχολεία. Από τη σχολική χρονιά 2026-2027, πέντε δημοτικά σχολεία της Περιφερειακής Ενότητας υποβιβάζονται από εξαθέσια σε πενταθέσια, καθώς ο αριθμός των μαθητών δεν επαρκεί πλέον για τη διατήρηση της προηγούμενης οργανικής τους δομής.
Ο Δήμος Λαρισαίων παρουσίασε μικρή αύξηση πληθυσμού, από 162.591 κατοίκους το 2011 σε 164.381 το 2021. Στο σύνολο όμως της Π.Ε. Λάρισας ο πληθυσμός μειώθηκε κατά 5,3%, φτάνοντας τους 269.151 κατοίκους. Ακόμη μια απόδειξη του φαινομένου αστυφιλίας, ενώ στον αντίποδα η επαρχία ερημώνει συστηματικά. Μια άνιση ανάπτυξη «δύο ταχυτήτων» που ουσιαστικά δημιουργεί έναν συγκεντρωτικό καταμερισμό του ελληνικού πληθυσμού, μακριά από τα άπειρα πλεονεκτήματα της υπαίθρου έναντι μιας τεχνητής πόλης.
Ο υποβιβασμός των σχολικών μονάδων σε μικρότερους οικισμούς της Λάρισας συνοδεύεται αλυσιδωτά από το κλείσιμο παιδικών σταθμών, την έλλειψη επιχειρηματικότητας από οικογένειες και τη σταδιακή απαξίωση των υποδομών. Η δραματική μείωση των γεννήσεων αποδεικνύουν ότι οι πολιτικές της κυβέρνησης πέφτουν στο κενό.
Η δημογραφική κατάρρευση στην Π.Ε. Λάρισας δεν επηρρεάζει μόνο το κοινωνικό προφίλ της περιοχής, αλλά απειλεί άμεσα την ίδια την παραγωγική της ικανότητα. Όταν ο αγροτικός και κτηνοτροφικός ιστός της Θεσσαλίας μένει χωρίς νέο επιχειρηματικό «αίμα», η τοπική παραγωγή καταρρέει, καθιστώντας τη χώρα εξαρτώμενη από εισαγωγές και αλλοιώνοντας τη διαχρονική συνεισφορά του κάμπου.
Χωρίς μια γενναία, εθνική στρατηγική που θα προσφέρει πραγματικά κίνητρα ζωής, στήριξη της οικογένειας και προοπτική στους νέους ανθρώπους να μείνουν στον τόπο τους, η ερήμωση θα συνεχιστεί ανενόχλητη, αφήνοντας πίσω της μια ανεπανόρθωτη εθνική πληγή.
