Η «Μαρίκαρμεν» της Θεσσαλονίκης: 92χρονη με αναπηρία κινδυνεύει με έξωση από τα «κοράκια»!

Την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση προσπαθεί να χτίσει προνοιακό προφίλ, βάζοντας ακόμα και αφίσες με χαρούμενους… επιδοματούχους στους συρμούς του Μετρό, η ίδια η πραγματικότητα τους ακυρώνει συνεχώς.

Είναι πραγματικά να φρίττει κανείς με την απανθρωπιά που έχει επιτρέψει η κυβέρνηση Μητσοτάκη στο ζήτημα της στέγασης, με τελευταίο εξοργιστικό συμβάν μια γυναίκα 92 ετών, με αναπηρία 87% και σοβαρά προβλήματα υγείας, να βρίσκεται αντιμέτωπη με την απώλεια του μοναδικού της σπιτιού. Η αντίστοιχη «Μαρικάρμεν» της Ελλάδας, ζει στη Θεσσαλονίκη και κινδυνεύει να βρεθεί στον δρόμο επειδή το ακίνητό της πέρασε στην Εθνική Τράπεζα μετά από πλειστηριασμό το 2021.

Και αν δεν ήταν η άμεση κινητοποίηση εργατικών σωματείων, συλλογικοτήτων και απλών πολιτών, η δύστυχη ηλικιωμένη θα αντιμετώπιζε τον χειρότερο εφιάλτη: στη δύση της ζωής της να βρεθεί άστεγη. Η κοινωνική αλληλεγγύη πέτυχε την προσωρινή αναστολή της έξωσης, την ώρα που η κυβέρνηση παρακολουθεί εντελώς αδιάφορα τη λεηλασία της λαϊκής στέγης από τα γνωστά «κοράκια».

Σύμφωνα με την Ένωση Ενοικιαστών/στριών Θεσσαλονίκης, βρίσκεται σε εξέλιξη δικαστική διαδικασία για τη διεκδίκηση της χρησικτησίας του ακινήτου. Τα σωματεία ζήτησαν από την Εθνική Τράπεζα να μην προχωρήσει στην έξωση μέχρι να ολοκληρωθεί η δικαστική διερεύνηση. Το αίτημα να μην πραγματοποιηθεί η επιχείρηση έξωσης έγινε δεκτό, ενώ η τράπεζα δεσμεύτηκε να εξετάσει το ενδεχόμενο αναστολής.

Ας αναρωτηθούμε, όμως: Σε ποιο κράτος δικαίου μια 92χρονη γυναίκα με τόσο σοβαρή αναπηρία πρέπει να περιμένει έξω από το σπίτι της συγκεντρωμένους πολίτες για να μην καταλήξει στον δρόμο; Πού βρίσκεται η περιβόητη κοινωνική ευαισθησία της κυβέρνησης; Πού είναι η προστασία των πιο ευάλωτων, που τόσο συχνά επικαλούνται οι κυβερνητικοί παράγοντες;

Αντί να θεσπίζονται μέτρα ώστε να περιοριστεί η στεγαστική κρίση, τράπεζες και funds συνεχίζουν να διεκδικούν χιλιάδες ακίνητα, πλειστηριασμοί προχωρούν με φρενήρεις ρυθμούς και η πρώτη κατοικία μετατρέπεται σε πολυτέλεια. Ακόμα και όταν απέναντι στα «κοράκια» βρίσκεται ένας άνθρωπος 92 ετών, με αναπηρία 87%, το κράτος εξακολουθεί να μην εγγυάται ότι δεν θα βρεθεί στον δρόμο.

Η υπόθεση θυμίζει εκείνη της ηλικιωμένης Μαρίκαρμεν στη Μαδρίτη, η οποία έγινε σύμβολο ενός ευρύτερου αγώνα στην Ισπανία για το δικαίωμα στη στέγη. Γιατί η στέγη δεν είναι χρηματιστηριακό προϊόν, ούτε πεδίο ανεξέλεγκτης κερδοφορίας. Είναι στοιχειώδες ανθρώπινο δικαίωμα. Αν ούτε μια γυναίκα 92 ετών, με βαριά αναπηρία και σοβαρά προβλήματα υγείας, δεν μπορεί να αισθάνεται ασφαλής μέσα στο ίδιο της το σπίτι, τότε για ποια κοινωνική δικαιοσύνη μιλάμε; Τα σπίτια της Ελλάδας είναι για να στεγάζουν ανθρώπους, όχι για να γεμίζουν τα χαρτοφυλάκια των τραπεζών.