Ηλικιωμένοι και τηλεφωνικές απάτες: σχέδιο χωρίς ντροπή

Οι τηλεφωνικές απάτες πετυχαίνουν συχνά επειδή ο δράστης δημιουργεί πανικό: ένα δήθεν ατύχημα, μια επείγουσα οφειλή ή ένας συγγενής που χρειάζεται χρήματα. Η πρώτη άμυνα είναι να συμφωνηθεί ότι κανείς δεν πληρώνει υπό πίεση.

Μια λέξη-κλειδί για επιβεβαίωση

Η οικογένεια μπορεί να έχει έναν απλό ιδιωτικό τρόπο επιβεβαίωσης, χωρίς να τον αναφέρει δημόσια. Αν κάποιος ζητήσει χρήματα ή κωδικούς, η κλήση σταματά και γίνεται επανάκληση στον γνωστό αριθμό.

Τράπεζες, υπηρεσίες και συγγενείς δεν χρειάζεται να ζητούν κωδικούς ασφαλείας μέσω τηλεφώνου. Η μεταφορά χρημάτων σε άγνωστο ή η παράδοση κοσμημάτων σε «υπάλληλο» είναι σαφή σημάδια κινδύνου.

Ο ηλικιωμένος δεν πρέπει να φοβάται ότι θα κατηγορηθεί αν απαντήσει σε απατεώνα. Η ντροπή οδηγεί σε απόκρυψη, ενώ η γρήγορη συζήτηση με έμπιστο πρόσωπο μπορεί να περιορίσει τη ζημιά.

Αν δόθηκαν στοιχεία ή χρήματα, ενημερώνεται άμεσα η τράπεζα και οι αρμόδιες αρχές. Οι κλήσεις, οι αριθμοί και τα μηνύματα κρατούνται ως στοιχεία.

Η συζήτηση επαναλαμβάνεται ήρεμα. Η πρόληψη δεν είναι μία επίπληξη μετά το περιστατικό, αλλά οικογενειακή συνήθεια που κάνει ασφαλή την αναζήτηση βοήθειας.

Χρήσιμο είναι να συμφωνηθεί ότι ο ηλικιωμένος θα κλείνει την κλήση ακόμη κι αν ο συνομιλητής επιμένει. Η διακοπή δεν σημαίνει αγένεια όταν ζητούνται χρήματα, κωδικοί ή άμεση μεταφορά, και δίνει χρόνο για έλεγχο από πραγματικό συγγενή ή φορέα.

Η οικογένεια μπορεί να συμφωνήσει ότι κάθε οικονομικό αίτημα ελέγχεται από δύο ανθρώπους πριν γίνει οποιαδήποτε ενέργεια. Το μέτρο δεν αφαιρεί την ανεξαρτησία του ηλικιωμένου, αλλά δημιουργεί ένα ασφαλές διάλειμμα απέναντι σε μια κλήση που προσπαθεί να τον απομονώσει και να τον κάνει να αποφασίσει μόνος του.

Μετά από ένα περιστατικό, ελέγχονται οι κωδικοί, οι κινήσεις λογαριασμού και τα στοιχεία που μπορεί να έχουν αποκαλυφθεί. Η οικογένεια δεν περιορίζεται στο να πει «να προσέχεις περισσότερο», αλλά αλλάζει τη διαδικασία ώστε ο ηλικιωμένος να έχει εύκολο και ασφαλή τρόπο να ζητήσει επιβεβαίωση.