Λάρισα: Τρένο πέρασε διάβαση με ανεβασμένες τις μπάρες!

Κρύο… ιδρώτα προκαλεί βίντεο από τη Λάρισα, στο οποίο αμαξοστοιχία φαίνεται να περνά από τη σιδηροδρομική διάβαση στο ύψος της οδού Καραγάτση στη Λάρισα, ενώ η μπάρα προστατευτική μπάρα φαίνεται να παραμένει ανεβασμένη.

Το κράτος αδιαφορίας που είναι ικανό για νέα «Τέμπη», φαίνεται ότι επιβεβαίωσε για ακόμη μια φορά την εγκληματική εμμονή του στο να αφήνει την ασφάλεια των πολιτών στο έλεος της τύχης. Όπως ανέφερε οδηγός που βρέθηκε στο σημείο, η αμαξοστοιχία σταμάτησε προτού κινηθούν τα αυτοκίνητα, αποτρέποντας τα χειρότερα.

Πίσω, όμως, από κάθε τέτοιο περιστατικό φανερώνεται η αντιμετώπιση της ασφάλειας των πολιτών ως μια «πολυτέλεια» που μπορεί να περιμένει. Σε μια χώρα όπου οι ελλείψεις στις υποδομές και οι αδυναμίες των μηχανισμών ελέγχου επανέρχονται διαρκώς στη δημόσια συζήτηση, η ουσία δεν βρίσκεται μόνο σε όσα συμβαίνουν μπροστά στις κάμερες, αλλά και σε όσα εξακολουθούν να μην αλλάζουν.

Η κυβέρνηση δεν μπορεί να περιορίζεται σε διακηρύξεις και υποσχέσεις, την ώρα που οι πολίτες ζητούν το αυτονόητο: ασφαλείς μετακινήσεις, συντηρημένες υποδομές και ένα κράτος που προλαμβάνει τους κινδύνους αντί να τους δημιουργεί. Η προστασία της ανθρώπινης ζωής δεν μπορεί να εξαρτάται από την τύχη ούτε να αντιμετωπίζεται ως δευτερεύουσα προτεραιότητα, την ώρα που θρηνούμε 57 νεκρούς ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο μια μπάρα που δεν κατέβηκε. Είναι η ευρύτερη εικόνα διάλυσης ενός κράτους που όφειλε να λειτουργεί με συνέπεια, πρόληψη και λογοδοσία. Είναι η αίσθηση ότι για κρίσιμα ζητήματα δημόσιας ασφάλειας απαιτείται κάθε φορά μια τραγωδία για να αλλάξουν ελάχιστα πράγματα προς το καλύτερο, κι έπειτα να αφεθούν ξανά στη μοίρα τους.

Οι πολίτες δεν ζητούν τίποτε το εξωπραγματικό. Ζητούν ένα κράτος που να λειτουργεί, να προλαμβάνει και να προστατεύει. Και αυτό δεν είναι ούτε πολυτέλεια ούτε επικοινωνιακό σύνθημα. Είναι στοιχειώδης υποχρέωση της Πολιτείας. Και η πολιτική ευθύνη της κυβέρνησης κρίνεται ακριβώς από το αν μπορεί να εγγυηθεί ότι η ασφάλεια αποτελεί σταθερή προτεραιότητα. Δυστυχώς όμως, συνεχώς αποδεικνύεται κατώτερη των περιστάσεων.